Οι δύο πρώτες μέρες του Φεστιβάλ, ΕΔΩ
Κυριακή 25/10/14
AXXIS: Οι Γερμανοί Αxxis που ανοίγουν την τρίτη και τελευταία βραδυά του τελευταίου Firefest,δεν είναι και το πιο αγαπημένο μου πίατο. Αλλά για να πω την αλήθεια,έχουν μερικά κομμάτια που θα ήθελα ν'ακούσω,και είμαι περιέργος να τους δω,γιατί δεν έχει τύχει μέχρι τώρα. Η μπάντα συγκαταλέγεται στις πιο heavy μπάντες του φεστιβάλ,και έχει σαν επίκεντρο τον τραγουδιστή Bernhard Weiss. Kαι όντως,είναι πολύ καλοί!! Αν και δεν παίζουν όλα τα κομμάτια που περιμέναμε ν'ακούσουμε (όπως “Touch The Rainbow” ή “Never Say Never”) ανάβουν τα αίματα,και ξεκινάνε πολύ δυναμικά την τρίτη μέρα! Και οι τρεις εναρκτήριες μπάντες κάναν καταπληκτική δουλειά!
C.I.T.A./Guild Of Ages: Παράξενη περίπτωση η συγκεκριμένη... Απ'ότι φαίνεται ξεκίνησαν σαν C..I.T.A. Κυκλοφόρησαν 2 άλμπουμ,και μετά αλλάξαν σε Guild Of Ages,και βγάλαν άλλα 3,από το 1995 εώς το 2001. Δεν είμαι σίγουρος,αλλά νομίζω ότι έχουν μια δόση Χριστιανικού Μέταλ μέσα τους. Μου θυμίζουν Stryper. Πολύ καλοί οι Αμερικανοί,από τις ευχάριστες εκπλήξεις του φεστιβάλ,με ΠΡΟΣΩΠΙΚΌ ΣΤΥΛ. Όταν τους έβλεπες live,δεν μοιαζαν να υποκρίνονται ότι είναι κάτι άλλο. Πολύ σημαντικό.
 |
Τοuch: Οι Touch είναι το project του Αμερικανού πληκτρά/τραγουδιστή Mark Mangold,ο οποίος συνέταξε το σημερινό supergroup με τον Tommy Denander στην κιθάρα,τον Goran Edman στα φωνητικά,και τον μπασίστα των Alien,Ken Sandin (όλοι τους Σουηδοί!). Οι Touch εχουν κυκλοφορήσει 2 άλμπουμ το 1980,και το 1998. Πρόκειται για ένα ευχάριστο,ιδιαίτερα AOR σχήμα,που άφησε ιδιαίτερα καλές εντυπώσεις,αν και νομίζω προστέθηκαν στο line up τελευταία στιγμή στην θέση των Tower City.
Βrother Firetribe: Ένα όνομα που πολλοί περιμέναν πως και πως για να δουν. Γνώρισα άτομα από τις ΗΠΑ που ήρθαν για να τους δουν! Δεν τους είχα σε ιδιαίτερη υπόληψη,αλλά οι Φινλανδοί κάναν ιδιαίτερα καλή δουλειά επι σκηνής! Παίζοντας επίσης την ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα διασκευή τους στο “Winner Takes It All” του Sammy Hagar (από το soundtrack της ταινίας “Οver The Top” με τον Sylvester Stallone)!
Coney Hatch: Έχοντας δει τους Καναδούς 3 χρόνια πριν,παλί στον ίδιο θεσμό,ήξερα τι να περιμένω. Με είχαν εντυπωσιάσει τότε. Ευτυχώς και αυτή την φορά κρατήσαν τα στάνταρ ψηλά. Νομίζω δεν ήταν τυχαίο ότι τους ζητήθηκε να ξαναεμφανιστούν στο τελευταίο κεφάλαιο του Firefest...
Αutograph: Μια ζωή ήθελα να δω τους Autograph (όπως και πολλοί άλλοι παρευρισκώμενοι άλλωστε). Να πω την αλήθεια τα συναισθήματα είναι λίγο διχασμένα... Παίξαν πολύ καλά,ακόμα και τραγούδια που δεν ήταν τα καλύτερα τους στα άλμπουμ,ζωντανά ήταν φοβερά. Ο Steve Lynch (Mr Tarantula-8 finger tapping!) για'μένα ήταν ο καλύτερος κιθαρίστας στο τελευταίο Firefest (και πιστέψτε με,είχε ΠΟΛΛΟΥΣ ΚΑΛΟΥΣ!) . Η σκηνική τους παρουσία φοβερή,πιστή στις μέταλ μέρες του τότε...Αλλά ένα είναι το πρόβλημα... Το κενό του Plunk(φωνή) δεν καλύπτεται,μάλλον από κανέναν... Όσο και να συμπαθώ τον Simon Daniels (κυρίως για τις δουλειές του με τους Jailhouse),αυτό που βγαίνει είναι αρκετά διαφορετικό μαζί του. Ο Plunk εκτός από ιδιαίτερα βραχνή φωνή,είχε και μια ιδιαίτερα “αστεία” περσόνα,που είναι μεγάλο μέρος αυτής της μπάντας,και δυστηχώς λείπει. Τραγούδια όπως “My Girlfriend's Boyfriend Isn't Me” γράφτηκαν γύρω από αυτή την περσόνα. Ο Simon,είναι ένας αρκετά πιο επιθετικός/σοβαρός street rocker.
 |
Danger Danger: Με το original line up? Μετά από τόσα χρόνια? Να κλείσουν το τελευταίο Firefest? Ποιός ΔΕΝ θέλει να το ζήσει αυτό??? Και όντως οι Danger Danger νομίζω μας ανταμοίψανε. Παρά τα οποιαδήποτε λάθη,δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί μπάντα με τέτοιο ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΘΕΤΙΚΟ κλίμα επί σκηνής. Με τον μπασίστα Bruno Ravel (κυρίως) να είναι σε μεγάλα κέφια,και να ευχαριστεί ακόμα και τους Whitesnake που ΔΕΝ πάιξανε στο φεστιβάλ (για προφανής λογους...). Η επιλογή των κομματιών ήταν επίσης πολύ καλή. Σε κάνει ν'απορείς πως αυτή η μπάντα δεν κατάφερε να πουλήσει εκκατομύρια τότε... Σε κάποια φάση ο κιθαρίστας Andy Timmons,έκανε τον δικό του φόρο τιμής στον μπασίστα των Cream,Jack Bruce,που πέθανε την προηγούμενη ημέρα. Και στο τέλος είχαμε και την συναισθηματική φόρτιση να βγαίνει,με αρκετούς από τους μουσικούς ΟΛΩΝ των συγκροτημάτων,καθώς και με αρκετούς από τους συντελεστές της διοργάνωσης,να τραγουδάνε επι σκηνής,τι άλλο... Don't Stop Believing(Journey).....
Mε δάκρυα στα μάτια,πάνω και κάτω απο την σκηνή,ο κόσμος(γνωστοί και άγνωστοι) αγκαλιάστηκαν,και είπαν το τελευταίο “αντίο” στον θεσμό που μας έφερε όλους κοντά,από όλες τις άκρες του πλανήτη,και κράτησε την μουσική που αγαπάμε ζωντανή για 11 χρονια.
 |
Κλείνω με τα τελευταία λόγια του Iρλανδού διοργανωτή Kieran Dargan επι σκηνής....
”Να είστε περήφανοι για την μουσική που ακούτε,και στηρίζετε τόσα χρόνια,γιατί είστε ΜΟΥΣΙΚΑ ΜΟΡΦΩΜΕΝΟΙ!”...
Όπως θα έλεγαν και οι φίλοι μας οι Βρετανοι...
Το Firefest πέθανε...Ζήτω το Firefest!
Για το Rock Overdose,
Mπάμπης Καϊσάς
Comments
