Έχουμε ένα γνωμικό εμείς οι Έλληνες, το ''τρίτη και καλύτερη'' που πολλές φορές βρίσκει μεγάλες δόσεις αλήθειας σε πράγματα που συμβαίνουν συχνά. Τρίτη λοιπόν φορά για τους ΜΕΓΑΛΟΥΣ Flotsam And Jetsam στη Ελλάδα μετά το 2010 και το 2015,αυτή τη φορά όμως οι συνθήκες ήταν ιδιαίτερα θετικές για όλους μας,καθότι το κουιντέτο από το Phoenix της Arizona κυκλοφόρησε λίγους μήνες πριν το καταπληκτικό δωδέκατο ομώνυμο άλμπουμ τους,ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς χωρίς αμφιβολία και για τον υποφαινόμενο ότι καλύτερο έχουν κυκλοφορήσει μετά τη χρυσή πρώτη τους περίοδο και τα απίθανα αριστουργήματα ''Doomsday For The Deceiver'' (1986) και ''No Place For Disgrace'' (1988). Αν προσθέσουμε και το γεγονός ότι η αξία τους στο σανίδι είναι ήδη εγνωσμένη εδώ και δεκαετίες, κάτι που αρκετοί από μας είχαμε την ευκαιρία να βιώσουμε τα προηγούμενα χρόνια,τότε δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ότι αν και καθημερινή, αυτή η Πέμπτη θα ήταν ξεχωριστή για όλους τους παρευρισκόμενους. Στα συν της συναυλίας και η προσθήκη τριών εγχώριων συγκροτημάτων,αν μη τι άλλο χορταστική η δόση που θα λαμβάναμε εκ των προτέρων. Δυστυχώς πλην των Memorain δεν είχα έρθει σε επαφή με τη μουσική των άλλων δύο συγκροτημάτων μέχρι σήμερα, οπότε τρόπον τινά,η αδικία αυτή εις βάρος τους από μένα διορθώθηκε με τον ιδανικό τρόπο.
19:40 και έρχεται η ώρα για την πρώτη έκπληξη της βραδιάς, οι Hailsteel εφορμούν γεμάτοι νεανική ορμή και άγνοια κινδύνου και για το επόμενο μισάωρο δίνουν μία ξέφρενη νότα στο απόγευμα που μόλις ξεκίνησε για τους περίπου 40 μόλις παρευρισκόμενους την ώρα που βγήκαν στη σκηνή. Οι τύποι είναι δεν είναι 20 ετών, παίζουν με περίσσεια τρέλα και όρεξη,φανερά χαρούμενοι που είχαν την ευκαιρία να είναι μέρος της όλης φάσης. Παλικάρια όλοι τους,με ντράμερ που κοπανάει τα πάντα και προσπαθεί να χτυπηθεί όσο γίνεται, μπασίστα που το παρουσιαστικό και το στυλ θα ταίριαζε και σε στονεράδικη μπάντα (δοκίμασε το, ποτέ δεν ξέρεις) και δύο κιθαρίστες που εναλλάσσουν ριφφς και σόλο σε κάθε δυνατή ευκαιρία. Ο ένας εκ των δύο που τυγχάνει να είναι και ο τραγουδιστής, έχει το παικτικό στήσιμο του Mustaine, παίζει και με Flying V, δε θέλει πολύ να κάνεις το συνηρμό. Είπε κάτι πολύ καλό ο παίχτης,ότι το metal και κάτι άλλο δεν πάνε μαζί, οπότε σ'αυτό το άλλο πρέπει να δώσουμε μια γροθιά (δεν αποκαλύπτω τι,πάντως μπράβο του, κέρδισε πολλούς πόντους και έδειξε ωριμότητα σκέψης). Παίζουν λίγο πριν το τέλος ένα κομμάτι που όπως είπαν τους περιγράφει με τρεις λέξεις, το ''Raw, Rapid,Aggressive'' και για το τέλος μας αφήνουν βροντοφωνάζοντας "Heavy Metal'',το πρώτο κομμάτι που γράψανε και που τους έφερε ως εδώ όπως είπαν. Κέρδισαν τις εντυπώσεις καταθέτοντας ενέργεια και αν συνεχίσουν έτσι,το μέλλον σίγουρα τους ανήκει,ενώ στα πολύ θετικά τους είναι ότι προσωπικά με πήγαν σε εποχές που ήμουν στην ηλικία τους και είχαμε την κάψα για νέες κυκλοφορίες και συναυλίες.
Από τη νεολαία,περνάμε στην εμπειρία,με τους Desert Near The End να με αποστομώνουν με την καταπληκτική τους εμφάνιση και να με κάνουν να αναρωτιέμαι γιατί στο καλό δεν τους είχα ψάξει πιο πριν. Παιδιά, ζητώ συγνώμη, αλλά σίγουρα μπορώ να σας πω ότι αναγνώρισα το λάθος μου με την πρώτη νότα και έχετε πλέον έναν έξτρα οπαδό στις τάξεις σας. Λιωμένο μέταλλο με απίστευτα βαρύ ήχο, δύο εφτάχορδες κιθάρες να ξερνάνε ριφφς αποτελούμενα από πολλές τριπλές και πολλά στακάτα ρυθμικά μέρη και ιδιαίτερα καταρτισμένα σολάκια όπου έπρεπε. Ρυθμική βάση κουρδισμένη σαν μετρονόμος,με έναν ήχο που θα τον ζήλευαν και μπάντες του εξωτερικού. Σε πολλά σημεία μου θύμισαν τους υπεραγαπημένους μου Iced Earth, ενώ ο ψυχωμένος τραγουδιστής φέρνει όχι μόνο σε Barlow αλλά σε σημεία ακόμα και Schaffer, με την τραχιά επιθετική του φωνή που δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης. Μας παρουσίασαν και το νέο τους κιθαρίστα,ο οποίος έκανε την παρθενική του εμφάνιση μαζί τους,μάλλον πέτυχαν λαχείο, καθώς ο παίχτης δεν έχασε νότα και το μπρατσωμένο του χέρι υπόσχεται πολύ σβερκοκοπάνημα για τη συνέχεια. Αρκετοί που δεν τους ήξεραν, πάθανε την πλάκα τους. Τηρουμένων των αναλογιών της βραδιάς, σίγουρα ήταν οι απόλυτοι κερδισμένοι.
Αντίθετα, στους Memorain η τύχη έπαιξε άσχημο και ύπουλο παιχνίδι αυτή τη βραδιά. O ήχος τους πούλησε κανονικά, όχι γιατί δεν ήταν καθαρός ή γιατί είχε βαβούρα, αλλά επειδή για κάποιο παράξενο λόγο κι ενώ ήταν αρτιότατοι παικτικά - δε θα μπορούσαν και διαφορετικά άλλωστε με τον ηγέτη Ηλία Παπαδάκη να έχει δώσει πολλάκις τα διαπιστευτήρια του σαν συνθέτης και σαν άτομο-, στο τελικό αποτέλεσμα χάνανε αρκετό από τον όγκο τους που είναι βασικό συστατικό του συγκροτήματος. Έχοντας τον Βαγγέλη από τους Furor στα φωνητικά, ένα συγκρότημα που εκτιμώ ιδιαίτερα, και με το τελευταίο τους άλμπουμ ''Duality Of Man'' να είναι για άλλη μια φορά ενδεικτικό της κλάσης τους, κατάφεραν να αποφύγουν το σκόπελο δείχνοντας επαγγελματισμό μεν, από την άλλη όμως δε μπορώ να ξεχάσω το σούπερ ήχο που είχαν έξι μήνες πριν με τους Death To All, κι επειδή τους έχω ξαναδεί, ξέρω ότι μπορούν να τα καταφέρουν ακόμα καλύτερα. Άλλη μπάντα στη θέση τους θα είχε πιει θάλασσα με τέτοιες αντιξοότητες, τα κατάφεραν πολύ καλά, αλλά στο τέλος έμεινε η διαφορά της αναλογίας του ήχου τους ειδικά σε σχέση με τους Desert Near The End.
Προς έκπληξη όλων μας, οι πρωταγωνιστές της βραδιάς βγαίνουν ένα τέταρτο νωρίτερα από το κανονικό, στις 22:15. Ξεκινάνε αβίαστα με το εναρκτήριο κομμάτι του νέου δίσκου, το "Seventh Seal'' και η νύχτα ήδη προμηνύεται συναρπαστική. Iδανικός ήχος,ούτε δυνατός,ούτε ασθενής,οι κιθάρες ακούγονται μπομπάτες κι ο Jason Bittner μας δείχνει εξ'αρχής γιατί κάποια στιγμή κάθισε στο σκαμνάκι του ντραμς σετ των Anthrax. O τύπος κοπάνησε τα πάντα,τα έκανε όλα και υπερσυνέφερε. Ο Eric ''A.K.'' Knutson διατηρεί τη φωνή του σε άριστη κατάσταση στα σχεδόν 52 του και γρήγορα έρχεται η ώρα για τα κλασσικά, ''Dreams Of Death'' λοιπόν όπου μας παροτρύνουν να ξυπνήσουμε, ενώ ο Α.Κ. μας λέει ότι κάνανε ένα πάρτι το περασμένο βράδυ και αν και μέθυσε πολύ,θυμάται πολύ καλά να τραγουδήσει το πρώτο κομμάτι του πρώτου δίσκου τους.''Hammerhead'' λοιπόν και περίπου 200 παρευρισκόμενοι μπαίνουν στην πρίζα κι αρχίζουν να ξεφεύγουν σε αντιδράσεις. Mosh pits, stage divings, φιλικά σπρωξιματάκια και ευτυχώς παίζουν ένα ακόμα καινούργιο, το ''Monkey Wrench'' για να καλμάρουν λίγο οι αντιδράσεις,άσχετα αν το κομμάτι κερδίζει θετικά σχόλια. Ο Α.Κ. λέει ότι είμαστε ''bad ass people who deserve a bad ass song'' και το ''Desecrator'' έρχεται εκεί που δεν το περιμένουμε, οι σβέρκοι παίρνουν φωτιά, ο μέγας φρόντμαν τρώει τα μαλλιά του ενώ χτυπιέται και η μηχανή των Αμερικάνων έχει πολλά ακόμα οκτάνια και σίγουρα τραβάει στην ανηφόρα.
Η πρώτη έκπληξη στο σετ έρχεται με το ''Me'' από το αγαπητό ''Drift'',κομμάτι που δεν είχε παιχτεί στις προηγούμενες δύο επισκέψεις τους. Ο Α.Κ προλογίζει το ''Life Is A Mess'' λέγοντας ότι είναι ένα κομμάτι που περιγράφει τα διάφορα κακά που μπορεί να συμβούν σε κάποιον,ενώ μόλις τελειώνει αυτό,μας λέει ότι έχει μια ιστορία να μας πει για ένα κορίτσι που σκότωσε τους γονείς της, την περιβόητη Molly Hatchet και φυσικά παίζουν το ''She Took An Axe''. Tι να πει κανείς για τη χαρά που βλέπω στα πρόσωπα πολλών, εκεί όμως που λες ότι δε γίνεται καλύτερα,μπαίνει το ''Hard On You'' για να σε βάλει στη θέση σου και να σε καθηλώσει με το βαρύ σαν αμόνι ριφφ του. Συνεχίζουν να σπάνε τα άλατα γύρω μου σε κλίμα ευφορίας, ενώ παίζουν το τέταρτο και τελευταίο κομμάτι της βραδιάς από το νέο ομότιτλο άλμπουμ, το ''Iron Maiden'' και δυστυχώς δεν είμαι ο μόνος που σκέφτηκε ότι μακάρι και οι μεγάλοι Irons να μπορούσαν πλέον να γράψουν ένα τέτοιο κομμάτι. Η δεύτερη έκπληξη έρχεται πάλι από το ''Drift'' με το ''Smoked Out'', ένα κομμάτι που δείχνει τι θα πει μπάσο που σκίζει αρτηρίες,καταπληκτική απόδοση και ήχος ειδικά σ'αυτό.
Το τιτάνιο εισαγωγικό ριφφ του ''No Place For Disgrace'' βάζει φωτιά στο Κύτταρο κι επίσημα. Μπουφάν πετιούνται, μπύρες απογειώνονται σε ανυποψίαστους, βλέπω μέχρι και δάκρυα παραδίπλα, αγκαλιές, πανηγύρια και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Πραγματικά ένα κομμάτι (και άλμπουμ) που δεν πρόκειται να παλιώσει ποτέ. Προσωρινά αφήνουν τη σκηνή κι επιστρέφοντας,από τα ηχεία παίζει η μαγική αρχή του ''Doomsday For The Deceiver''... Τα χτυπήματα απανωτά για τους παρευρισκόμενους, οι Αμερικάνοι δε μας λυπούνται καθόλου (και καλά κάνουν, έτσι πρέπει) και απολαμβάνουμε όλο το μεγαλείο αυτού του ύμνου απόλυτα καθηλωμένοι στις ορέξεις τους. Εκεί που νομίζαμε ότι τέλειωσαν,πάρε και το ''I Live You Die'' για επιδόρπιο άμοιρε μεταλλά για να πας από'κει που ήρθες. Με τελείως εμβατηριακό και πανηγυρικό τρόπο, ο Φλοτζίλλα συμπλήρωσε 80' καθαρού χρόνου παιξίματος και μας αποχαιρέτησαν λέγοντας ότι ήμασταν το καλύτερο κοινό της περιοδείας,πράγμα που δεν προξενεί εντύπωση με τις αντιδράσεις που υπήρξαν. Η συναυλία τελείωσε στις 23:40, 20' νωρίτερα από το πρόγραμμα και αυτό βόλεψε τους πάντες. Εν κατακλείδι, είδαμε ένα πιο στοχευμένο σετ από το συγκρότημα, βασισμένο σε μόλις τέσσερα από τα δώδεκα άλμπουμ τους, η απόδοση τους όμως επιβεβαίωσε τον κανόνα που λέει ότι όσο πιο ενεργητικό είναι το συγκρότημα επί σκηνής, τόσο πιο μεγάλο γίνεται εκτός αυτής. Γι'αυτό όπως είπα στην αρχή,είχαμε την τιμή να δούμε για τρίτη (και για κάποιους όντως καλύτερη) φορά τους ΜΕΓΑΛΟΥΣ Flotsam And Jetsam. Kι ας ελπίσουμε ότι θα τους ξαναδούμε κάποια άλλη στιγμή.
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Αλόρας
Φωτογραφίες: Αλέκος Καταστρόφος
Comments
