Με την έναρξη να έχει ήδη σημάνει από τα Opening Rites της Πέμπτης, το κυρίως μέρος του Fraternity Of Sound, του νέοτευκτου φεστιβάλ, που φιλοδοξεί να αποτελέσει πυλώνα για τον πειραματικό ήχο όλων των απολήξεων στη χώρα μας, θα άνοιγε τις πόρτες του την Παρασκευή 27 Οκτωβρίου στο Fuzz Live Music Club.
Μπαίνοντας στην κυρίως αίθουσα του Fuzz, αντικρίζω έναν χώρο πνιγμένο στην ομίχλη, ουχί όμως στον κόσμο, μιας και ο κύριος όγκος των θεατών προτίμησε να προσέλθει αργότερα. Αυτό διόλου δεν φάνηκε να πτοεί τους Maggot Heart, οι οποίοι για περίπου μισή ώρα μας κράτησαν συντροφιά με post punk α΄διαλογής. Ο ήχος στην αρχή ήταν κάπως δυνατός και το άδειο Fuzz μεγέθυνε την αντήχηση -για να πούμε και τα προβληματάκια-, στην πορεία όμως τα πράγματα γίναν σαφώς πιο στρωτά. Το γεγονός ότι οι Maggot Heart είναι η μπάντα της Linnea Olsson, αποδείχθηκε και ζωντανά, αφού εκείνη ήταν που ανέλαβε τη βαριά κιθαριστκή δουλειά, με τον (πρώην The Oath & Lucifer) Neta Shimoni να αναλαμβάνει να “κολακεύει” τα μέρη της με επιτυχία. Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση και αποτελεί το σημαντικότερο κρατούμενο της πρώτης ζωντανής γνωριμίας μας, ήταν ότι η Linnea έχει μπει για τα καλά στα παπούτσια του ρόλου της ως frontwoman. Με τις γεμάτες αυτοπεποίθηση κινήσεις της, τη θεατρικότητα που έβγαζε, ακόμα κι από τον τρόπο που τραγουδούσε και το πως τόνιζε τους στίχους. Επί σκηνής το έχουν, ένα full length με μπόλικα κομμάτια πίστας -όπως το “Show Them Your Teeth”, που ξεσήκωσε- περιμένουμε και η σκουληκιασμένη μας καρδιά είναι δική τους.
Οι Αθηναίοι Kooba Tercu, που ακολούθησαν δε μπήκαν τυχαία στο billing. Το ιδιόμορφο κι εκλεκτικό τους ύφος ταιριάζει ταμάμ στην ταυτότητα που φιλοδοξεί να χτίσει το εν λόγω φεστιβάλ. Το συγκρότημα κατοικοεδρεύει στα στενά όπου το στήσιμο μιας rock μπάντας τέμνεται με τη soundsystem λογική και το αποτέλεσμα μπαίνει στο blender με στοιχεία από noise έως αφρικανικούς παραδοσιακούς ρυθμούς. Προσωπικά θα τους παρομοίαζα με τύπους που θέλουν να παίξουν ψυχεδέλεια, αλλά δεν είναι χίπηδες. Τουναντίον, στοχεύουν σε μια αστικού τύπου ατμόσφαιρα, πράγμα που απέδειξε και η ιδιαίτερη διασκευή τους στο “Double Dare” των Bauhaus.
Αν παρακολουθείς τους Circle χρόνια και ζεις στην Ελλάδα – δηλαδή δεν τους έχεις δει ποτέ ζωντανά- σίγουρα έχεις χτίσει στο μυαλό σου έναν μύθο γύρω από ένα εκκεντρικό μεν, αλλά οπωσδήποτε ποιοτικό σχήμα, που κινείται στην ελίτ του πειραματικού ήχου. Η όλη παραπάνω ψευδαίσθηση γκρεμίστηκε σαν χάρτινος πύργος ήδη από τα πρώτα δευτερόλεπτα του set τους. Οι υποτίθεται cult ενδυματολογικές τους επιλογές εν τέλει στάθηκαν ο τέντζερης, που βρήκε το καπάκι στην παλαιομοδίτικη επίδειξη heavy metal χαβαλέ, που ανέβασαν παρασκευάτικα στη σκηνή του Fuzz, με ολίγο prog γαρνίρισμα και κάποιες Queen ευαισθησίες. Όχι ότι αυτό ήταν κάτι οπωσδήποτε απαράδεκτο. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι οι τύποι είναι διασκεδαστές πρώτης κλάσης, πράγμα που μπορούσε να κρατήσει την προσοχή σου για σεβαστή διάρκεια του set, αλλά δυστυχώς όχι μέχρι το τέλος του, διότι πραγματική ουσία δεν υπήρχε. Απο-καθηλωτική εμφάνιση.
Η τελείως αταίριαστη συνέχεια δόθηκε με τους Nurse With Wound, τον μεγαλύτερο πόλο έλξης της πρώτης ημέρας. Η τριάδα των κυρίων Stapleton, Potter και Liles έστησε ένα ευμεγέθες τραπέζι από τη μία άκρη της σκηνής ως την άλλη, εφοδιασμένο με αγνά υλικά από κονσόλες, εφέ κάθε λογής, μπλιμπλίκια, εξωτικές καραμούζες, μουσικά πριόνια και πάει λέγοντας. Καλεσμένοι όλοι εμείς, στο λουκούλιο γεύμα με κυρίως πιάτα noise, dark ambient και drone ποικιλίες. Μετά από ένα προπαρασκευαστικό πρώτο δεκάλεπτο, ο Stapleton και η παρέα του μας έβγαλαν σιγά σιγά στα βαθιά, με τον Andrew Liles να στέλνει στον ενισχυτή της κιθάρας του ένα σωρό διεστραμμένους ήχους και τη συμμετοχή στα φωνητικά του Μάνου των Skull & Dawn να δίνει ένα ξεχωριστό τόνο για μέρος του σετ τους. Σίγουρα σε μία εμφάνιση 60 λεπτών τέτοιου χαρακτήρα, είναι λογικό να υπάρξουν και αμήχανες ή πιο αδιάφορες στιγμές, ήταν όμως πολλά περισσότερα τα σημεία, όπου πραγματικά χανόσουν μέσα στην σκοτεινή εσωστρέφεια τους. Σεβάσμιοι.
Το κλείσιμο της βραδιάς θα ερχόταν από τους πολύ αγαπητούς τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας The Soft Moon. Πάτησαν τη σκηνή περασμένες δώδεκα και το γκάζι ταυτόχρονα, στήνοντας ένα σωστό post punk party, που θα μας παρέσυρε σε χορευτικούς ρυθμούς για τα επόμενα 75 λεπτά. Ο φειδωλός ηγέτης Luis Vasquez, άφησε το μπλα μπλα στην άκρη και διοχέτευσε όλη την ενεργητικότητα του επί σκηνής, συνεπικουρούμενος από τη reverb-ίσια μπασαδούρα του Luigi Pianezzola και το πριμαριστό drumming του Matteo Vallicelli. Ο best of χαρακτήρας του set σε συνδυασμό με την άψογη απόδοση τους έκλεβε εκκλησία, ενώ η παρουσία του ολοκαίνουριου “Βurn” στις επιλογές τους δε χάλασε κανέναν. Το δε, κρεσέντο κρουστών και τυμπάνων, που άφησαν για το τέλος ψάρωσε κόσμο, κλέβοντας και τις εντυπώσεις, πέρα από την αδιαμφισβήτητη ουσία. Τι κι αν ξεκίνησαν ως στουντιακό project; Τα παιδιά είναι γεννημένα για τη σκηνή.
Η συνέχεια για τους μερακλήδες, θα δινόταν στο νεοσύστατο Temple με sets από JK Flesh και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις του ηλεκτρονικού ήχου. Οι πιο συντηρητικοί προτιμήσαμε να κρατήσουμε δυνάμεις για την επομένη. Unsane και Godflesh είναι αυτοί, δεν το παίρνεις αψήφιστα.
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Σούρσος
Φωτογραφίες: Καταστρόφος Αλέξανδρος
Comments
