Μια από τις πολυαναμενόμενες συναυλίες της dark σκηνής ήταν αυτή των Ιταλών Frozen Autumn, οι οποίοι για μια ακόμη φορά ήρθαν στο ελληνικό κοινό που ομολογουμένως τους αγαπά αρκετά. Για μένα, ήταν η πρώτη φορά που τους άκουσα live και ήταν μια συναυλία που απόλαυσα όσο λίγες.
Το “ζέσταμα” έκαναν οι επίσης Ιταλοί Hidden Place οι οποίοι με κέρδισαν από τα πρώτα τους τραγούδια. Ακούγοντάς τους, στο μυαλό μου ήρθε η φράση ενός συναδέλφου ο οποίος είχε γράψει ότι το δέσιμο με μια μπάντα που για πρώτη φορά την ακούς στη ζωή σου και μάλιστα live, είναι ισχυρό. Δεν είμαι υπερβολική, οι Hidden Place ήταν διαμαντάκι για κάποιον που ψάχνει να ακούσει μπάντες και τον έχουν κουράσει οι κακές κόπιες. Και νιώθω άσχημα, καθώς αυτή τη electro/wave μπάντα, υπάρχει από το 2004...
Δεν είναι η μπάντα που κερδίζει με την σκηνή της παρουσία αλλά με τη μουσική της. Απλή, μα δουλεμένη και με ταξιδιάρικη εσάνς η μουσική των Hidden Place συνεπήραν τους περισσότερους από εμάς, κοιτώντας γύρω μου. Λίγο πιο πίσω από εμένα ήταν και οι Frozen Autumn οι οποίοι λίγο πριν ανέβουν στη σκηνή, παρακολουθούσαν τη μπάντα. Θετικό στοιχείο. Είναι κάτι που δεν παρατηρώ συχνά στα lives.
H SaraLux εξαιρετική, σου έφερνε στο μυαλό Kirlian Camera ενώ τα τύμπανα έδιναν ένταση και μια δόση μυστηρίου στη μουσική τους. Αξίζει να τους τσεκάρεις, αν τυχόν δεν τους γνωρίζεις.
Κατά τις 11.30, οι Frozen Autumn πήραν τη σκυτάλη και ανέβηκαν στη σκηνή του Death Disco. Ήταν μια ιδιαίτερη στιγμή για εμένα, καθώς στο χώρο μπήκα ακούγοντας κομμάτια των Clan Of Xymox και των Frozen Autumn.
Από την πρώτη στιγμή που τραγούδησαν φάνηκε η εμπειρία τους (μην ξεχνάς ότι οι Frozen Autumn ιδρύθηκαν το 1993, η Froxeanne εντάχθηκε αργότερα) καθώς και η επικοινωνία με τα μάτια ανάμεσά τους. Ενδιαφέρουσα ήταν η εναλλαγή τους σε κάθε τραγούδι, στο ένα κομμάτι η Froxeanne στη φωνή και ο Diego Merletto στα πλήκτρα και στο επόμενο το αντίστροφο.
Δε χρειάζεται να πω για τη φωνή της Froxeanne η οποία ήταν υπέροχη αλλά και για τη σκηνική παρουσία του Diego, ο οποίος ήταν γεμάτος ενέργεια και ζωντάνια σε όλο το live. Οι δυο τους ερμήνευσαν τραγούδια τόσο παλιά όσο και καινούργια ενώ στο “Is Everything Real?” ο Diego ξεσήκωσε το κοινό.
Μάλιστα, αφιέρωσαν τραγούδι στον φίλο τους Κωνσταντίνο (παρακαλείται να αφήσει σχόλιο) επιβεβαιώνοντας, ουσιαστικά, αυτά που μας είχε πει η Froxeanne στο Rock Overdose, ότι έχουν πολλούς Έλληνες φίλους.
Παράλληλα, εκείνο που λάτρεψα βλέποντάς τους ήταν η σοβαρότητα που έβγαζαν και η προσήλωσή τους σε αυτό που έκαναν. Είναι επαγγελματίες και δείχνουν πως αγαπούν αυτό που κάνουν. Άλλωστε, ήδη ετοιμάζουν το νέο τους άλμπουμ το οποίο θα κυκλοφορήσει πιθανότατα το 2016.
Η εμφάνισή τους, κράτησε παραπάνω από μια ώρα χαρίζοντάς μας, μια απολαυστικότατη συναυλία.
Κλείνοντας θα ήθελα να τονίσω το εξής: Είναι πολύ σημαντικό οι φίλοι της gothic σκηνής (στο ευρύτερο φάσμα) να στηρίζουν τα live που γίνονται στη χώρα μας, καθώς αυτό σημαίνει ότι θα υπάρξει μέλλον σε νέες συναυλίες. Το έχουμε ανάγκη.
Φωτογραφίες: © Iren Rys (Ειρήνη Ρυσάκη)
Για το Rock Overdose,
Ιωάννα Μαμάη
Comments
