Κυριακή, 2 Αυγούστου
Ξεκινούσε μία δύσκολη μέρα δίχως αμφιβολία. Συγκεκριμένα, η χθεσινή κραιπάλη και ο περιορισμένος ύπνος, μας έριξαν από το πρωί της Κυριακής σε καρέκλες και ψάθες κάτω από μαγευτική σκιά να σχολιάζουμε τις χθεσινές μουσικές και τα κραιπαλιάσματα τρίτων. Η Κυριακή από το ξεκίνημά της έδειχνε πως θα μας φερόταν με εξαιρετική ευγένεια αναφορικά με το καιρό σε αντίθεση με το μουντό Σάββατο.
 |
Μια μικρή αργοπορία των μεγάλων καλεσμένων Elder και μερικά τεχνικά προβλήματα των τοπικών ηρώων Nightstalker στο soundcheck, μετατόπισαν τη δράση για μία ώρα περίπου αργότερα. Στις 7:30, λοιπόν, και τελείως κάτω από τη μύτη όλων, το σανίδι εγκαινιάζουν οι Γιαννενιώτες Their Methlab. Η πρώτη μου επαφή με το πειραματικό post-rock τους με 100 τόνους ψυχεδέλειας και μεταλικού ήχου ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά.
 |
Η ταπεινή σκηνική παρουσία ανέδειξε τις ικανότητες των τριών με την μία ιδέα και φόρμα να διαδέχεται την άλλη συνθέτοντας ένα σκηνικό σοβαρής μουσικής ποιότητας. Το πέρας της σκοτεινής ατμόσφαιρας που συνέθεσαν οι Their Methlab ήρθαν να διαλύσουν με το μερακλίδικό τους blues-rock οι The Big Nose Attack. Η ενασχόλησή μου με την πραμάτεια και τον ήχο τους τα τελευταία δύο χρόνια μου επιφυλλάσει πάντα εκπλήξεις. Συγκεκριμένα, η ξεκάθαρη πια στροφή προς μια πιο heavy προσέγγιση της blues κουλτούρας γεμίζει τα κενά που δημιουργούνταν κατά τόπους στο οικογενειακό ντουέτο κιθάρας-κρουστών και αποπνέει μια ενέργεια υψηλότερη.
 |
Το τέλος των “blues brothers” προιδέασε την εμφάνιση των παλικαριών που ανυπομονούσα να δω. Συγκεκριμένα, οι Stonebringer δημιούργησαν άθελα τόσο ντόρο γύρω από τη μουσική τους με το τελευταίο άλμπουμ τους να ξεχειλίζει ταλεντάρες. Και πράγματι, απλά και λιτά ανέβηκαν πάνω και έπαιξαν έναν από τους καλύτερους και πιο δημιουργικούς δίσκους που έχει γνωρίσει αυτός ο τόπος. Η δύναμη των Stonebringer πάνω στο stage καθοδήγησε το κοινό στα πρώτα χτυπίδια της βραδιάς ωθώντας το στο τέλος να παρακαλάει για encore. Δεν μας έκαναν δυστυχώς το χατίρι, μιας και υπήρχε ένα πρόγραμμα να ακολουθηθεί.
 |
Το ζεσταμένο πια για τα καλά κοινό υποδέχτηκε τους Αθηναίους Whereswilder. Το αγαπησιάρικο soft-rock, η ομορφιά σε μελωδίες και η πολυμορφία στα στυλ και τους ήχους κράτησαν ψηλά τη διάθεση και τη κινητικότητα του πλανήτη, ο οποίος έχοντας αφεθεί στη νύχτα και τις μελωδίες ετοιμαζόταν για το πανυγηρικό τέλος, την ολοκλήρωση της μύησης.
 |
Ιδανικό soundtrack για την προαναφερθείσα διαδικασία δεν θα μπορούσε παρά να αποτελέσει το κοσμικό μεγαλείο των Temple Of The Smoke. Η πειραματική και ψυχεδελική πραμάτεια ταξίδευε με την αφηρημάδα και την ομορφιά της. Το show παρατηρήσαμε καθισμένοι στα γρασίδια πλάι στη λίμνη και θαρρώ πως ήτανε ο ιδανικός τρόπος να απολαύσεις τις ηχητικές διακυμάνσεις των Σέρβων.
 |
Μετά το κοσμικό ταξίδι, η καθυστέρηση στην αφετηρία των συναυλιών έδειξε το αντίκτυπό της και επέφερε μια τράμπα στα δύο τελευταία ονόματα, με αποτέλεσμα την εμφάνιση των Μασαχουσέτιδων Elder. Επιτέλους θα έμπαινε ένα τέλος στην αναμονή, όχι μόνο της δικιάς μου αλλά και της μεγαλύτερης μερίδας των fuzzταστικών εκεί πέρα. Τρία full-legth διαμάντια και μια μουσική ταυτότητα η οποία δεν κλείνεται σε κανένα κουτάκι! Το psych/rock/metal των Αμερικάνων καθηλώνει και συναρπάζει! Μην τα πολυλογώ ωστόσο με τους επαίνους και ας μιλήσουμε επί της ουσίας! Η εκτέλεση όλως των παραπάνω στοιχείων επιτεύχθη με απόλυτη επιτυχία. Οι Elder με σύμμαχό τους τον καλύτερο ίσως τεχνικά ήχο του φεστιβάλ απογείωσαν τις συνθέσεις τους, προσφέροντας απλόχερα ένα show αξιομνημόνευτο. Γενικά, η πρώτη μας γνωριμία με αυτούς πήγε καλά! Νομίζω θα μας ξανάρθουν!
 |
Ψυχεδέλεια, αφηρημένα φωνητικά και περίεργα κουρδίσματα τέλος φίλε μου! Οι Nightstalker ανεβαίνουν το σανίδι και χαλάνε τα σύμπαντα. Κατ'εμέ η τράμπα βγήκε σε καλό, με τους δικούς μας παλίκαρους να ξεκινούν ένα closing party, έναν αποχαιρετισμό σε ένα μουσικό διήμερο γεμάτο χαρές και κούραση συνάμα. Συγκεκριμένα, για τους Nightstalker δεν θα πλατειάσω, διότι αποδεικνύεται καθημερινά η διαχρονική αξία τους για την ελληνική μουσική σκηνή.
 |
Αυτό ήταν μάγκες!Πέφτουν τίτλοι τέλους με φόντο ένα ψιλοβρώμικο σκηνικό με μπύρες και κανένα χιλιάρι εκταστιασμένους να παραπατούν! Το έχω μεταφέρει ήδη σε ταινία. Όπως και να έχει, οι μέρες που πέρασα δίπλα στη λίμνη των Κοκκινογείων, αλλά και οι ώρες για να γράψω αυτές τις δύο τρείς λέξεις, με έβαλαν πέρα από τη δικαιολογημένη καλοπέρασή μου, σε συλλογισμούς για το τι γίνεται σε αυτήν τη ρημάδα χώρα αναφορικά με τη μουσική της κίνηση. Γιατί, η υποστήριξη του Δήμου Προσοτσάνης στο εγχείρημα δεν αποτελούσε εγγύηση για την αστυνομία, η οποία ανάγκασε σε σωματικό έλεγχο τουρίστες από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό, οι οποίοι πέρα από τη μουσική συνάντηση ήρθαν να στηρίξουν και την τοπική κοινότητα και οικονομία. Ωστόσο, εδώ ακριβώς έγκειται και η υπέρβαση. Το Fuzztastic Planet Fest είναι μια κοινοπραξία οργάνωσης, μουσικών και κοινού! Στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι τρεις αυτές ιδιότητες πολλές φορές συνυπάρχουν, οδηγώντας τελικά σε μια συνάντηση γεμάτη μεράκι! Αυτό που θέλω να πω με λίγα λόγια και έχω ξανατονίσει επανειλλημένα είναι πως η ελληνική μουσική σκηνή υπάρχει και κραυγάζει τη δύναμή της! Το σαββατοκύριακο οι ιαχές σηκώθηκαν δίπλα από μία μικρή τεχνική λιμνούλα! Αυτό αποδεικνύει ένα μόνο γεγονός! Ότι η προσπάθεια και το μεράκι απορρέουν καρπούς!
 |
Να έρθετε του χρόνου όσοι δεν ήρθατε! Χάνετε!
Για το Rock Overdose,
Αργύρης Κετσετσής
Φωτογραφίες: Λάμπρος Φλιούκας
Comments
