Έπειτα από το συναυλιακό ντεμαράζ των τελευταίων ημερών, όσοι δεν χαλάστηκαν με το γεγονός πως ο,τιδήποτε παρακολουθήσουν από εδώ και πέρα πιθανότατα θα είναι κατώτερο των υπερθεών Shellac, όσοι θεώρησαν ότι τα αυτιά τους δεν ταλαιπωρήθηκαν αρκετά από τους Electric Wizard την προηγούμενη κι όσοι τέλωσπάντων βρέθηκαν με λεφτά στην τσέπη μας στο τέλος του τριημέρου, κατηφορήσαμε τα σκαλιά του An για να παρακολουθήσουμε τους επαναδραστηριοποιημένους Goatsnake, οι οποίοι μάλιστα κατέφθασαν με ολοκαίνουριο άλμπουμ στις αποσκευές τους, το “Black Age Blues”.
 |
Παρά το γεγονός ότι η συναυλία δεν κατόρθωσε να συγκεντρώσει κοινό πέρα από τους συνήθεις υπόπτους του αθηναικού doom underground, οι αμερικανοί doomsters δε φάνηκαν να πτοούνται ιδιαίτερα, τουναντίον έδειχναν εξαιρετικά ορεξάτοι. Βρίσκονταν μεταξύ ανθρώπων που πραγματικά τους κάνουν κέφι κι αυτό τους αρκούσε. Εν μέσω οικογενειακού κλίματος λοιπόν, ξεκίνησαν το σετ τους με το “Slippin The Stealth”, ακολουθούμενο από δύο ακόμα κομμάτια του παρελθόντος τα “Flower Of Disease” και “The Orphan”. Ήδη από τα πρώτα δευτερόλεπτα της εμφάνισης τους, γινόταν εύκολα αντιληπτό ότι οι τύποι γουστάρουν τέρμα αυτό που κάνουν. Τουλάχιστον, αυτό το βράδυ και με αυτόν τον κόσμο από κάτω.
 |
 |
Η φωνάρα του Pete Stahl έκανε εκκωφαντικά ηχηρή την εμφάνιση της, αγκαλιάζοντας ζεστά τις riffάρες του Greg Anderson, έτσι ακριβώς όπως μας “έφτιαχνε” στους δίσκους, αν όχι ακόμα καλύτερα. Η έντονη σκηνική του παρουσία αντηχούσε τις hardcore punk καταβολές του, με τον ίδιο να κινείται σε όλη την έκταση της σκηνής, να τραγουδάει πάνω απ'τα κεφάλια μας και να κυλιέται στα πατώματα με την πρώτη ευκαιρία. Όχι όμως από συνήθεια ή εκπέμποντας κάποιου είδους ελαφρότητα, αλλά εννοώντας το και καταθέτοντας ψυχή στην κάθε στιγμή.
 |
 |
Στα αριστερά του, ο Greg Anderson έσπερνε τον doom όλεθρο με κάθε άγγιγμα στην ταστιέρα του, ενώ στην πρώτη ευκαιρία έσφιγγε τη γροθιά του και κοιτούσε προς τον ουρανό, λες και γήτευε νοητούς ογκόλιθους και τους προσκαλούσε να προσγειωθούν στα κεφάλια μας. Θα ορκιζόμουν ότι συνέβη· σίγουρα πάντως το νιώσαμε.
Σε δεύτερο πλάνο κινήθηκαν οι Greg Rogers και Scott Renner, με τον πρώτο να επιβεβαιώνει σε κάθε περίπτωση το θρυλικό του status, με το ουσιώδες αλλά και ανελέητο παίξιμο του, ενώ ο δεύτερος απέδειξε ότι μπορεί να περπατήσει με περίσσεια άνεση στα παπούτσια, που πριν από αυτόν είχαν φορέσει οι Guy Pinhas και Scott Reeder.
 |
 |
Ύστερα από μερικές ακόμα κομματάρες από τα παλιά και γερές δόσεις από το πρόσφατο “Black Age Blues”, το οποίο διατράνωσε και ζωντανά ότι αξίζει δικαιωματικά να φέρει τον τίτλο Goatsnake στο πάνω μέρος του εξωφύλλου του, οι τέσσερεις ηλιοκαμένοι καλιφορνέζοι μας αποχαιρέτησαν, έχοντας όχι απλά ικανοποιήσει, αλλά “σκλαβώσει” και τον πιο απαιτητικό ακροατή τους.
Νωρίτερα, οι αθηναίοι Omega Monolith είχαν επαναλάβει τις post/drone τελειότητες του release(;) party και των Aluk Todolo, επιτείνοντας την αδημονία μας για το νέο τους άλμπουμ, το οποίο όλο έρχεται, αλλά δυστυχώς ακόμα δεν έχει φθάσει στα χέρια μας.
Setlist:
.jpg) |
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Σούρσος
Comments
