Τα πάντα στην ζωή μας υποκινούνται από κάποιον μύθο. Η τέχνη είναι αυτή που εύκολα μετατρέπει ένα ιστορικό γεγονός ή ακόμα και μια φήμη του, σε έναν μύθο, που συνήθως ακροβατεί ανάμεσα σε αλήθεια και φαντασίωση. Αλλά και η ίδια τέχνη, με το μαγικό ραβδί της δημιουργίας, ότι χτίζει μπορεί και να το γκρεμίζει. Τελικά όμως scripta manent, όπως λέγανε οι αρχαίοι Ρωμαίοι και ο καθένας έχει την ευχέρεια να κρίνει και να συγκρίνει πράγματα και ιστορίες ή καταστάσεις. Αλλά και το συγκρότημα ΙΝΚ από την Αλεξανδρούπολη εμπνεύστηκε από την φράση-παροιμία το όνομά τους και ανοίγοντας την συναυλία των God Is an Astronaut στο Principal Club Theatre, ήθελαν να δώσουν ακόμα μια απόδειξη ότι ήρθαν για να μείνουν.
Και σίγουρα οι ΙΝΚ μέσα στην 15χρονη πορεία τους, έχουν αποδείξει πως δημιουργήθηκαν για να μείνουν. Έτσι έχοντας στις αποσκευές τους δύο άλμπουμ, το ντεμπούτο Diary και το ακόμα ακυκλοφόρητο δεύτερό τους. Και από αυτό ξεκίνησαν να ζεστάνουν το γεμάτο ήδη χώρο του Principal Club Theatre. Με μια ολιγόλεπτη καθυστέρηση ανέβηκαν στην σκηνή και ξεκίνησαν με το desert son από το επερχόμενο άλμπουμ τους. Ένα παλιό τραγούδι με πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία γύρω από αυτό, αλλά σε πιο νέα και καλύτερη εκτέλεση. Το δεύτερο rain, επίσης καινούργιο τραγούδι, άρχισε να προσανατολίζει το κοινό στην βασική πηγή των επιρροών της μπάντας, που δεν είναι άλλη από την σκηνή του Seatle. Η συνέχεια,με τη διασκευή τους στο τραγούδι gardenia των KYUSS, άρχισε να κερδίζει την προσοχή του κοινού, που συνέχισε να γεμίζει ακόμα περισσότερο τον χώρο και αναλωνόταν στις χαιρετούρες, μιας που ένα τέτοιο γεγονός ορίζει και πολλές συναντήσεις παλιών φίλων. Το super ego, από ντεμπούτο άλμπουμ τους, φάνηκε να το γνωρίζει αρκετός κόσμος. Μας ξαναγύρισαν στη νέα τους σύνθεση με το sell me, όπως και σε μια ακόμη διασκευή το man in the box (Alice In Chains) που ακολουθούσε.Το Welcome ξεσήκωσε τον κόσμο, μιας και ξαναγύρισαν στις παλιές τους συθέσεις, με το χειροκρότημα να τους καλωσορίζει και επίσημα. Το επόμενο question, απλά επίτεινε την επιθυμία μου να πάρω το νέο του CD στα χέρια μου. Το πρόγραμμα τους τελείωσε με τα legend και persephone από την νέα τους δουλειά.
Σε γενικές γραμμές έδειξαν επαγγελματισμό και άνεση στην σκηνή, παρουσιάζοντας νέα τους κομμάτια κυρίως. Ο ήχος τους στα κλασικά μονοπάτια της σκηνής της δυτικής ακτής είχε αρκετά καλή ανταπόκριση από το κοινό, που αποτελούνταν κυρίως από οπαδούς της post rock. Μιας σκηνής που ο μύθος θέλει μια στατικότατα στις ζωντανές εμφανίσεις συγκροτημάτων που ανήκουν σε αυτήν. Αλλά επίσης με αγοραφοβικά σύνδρομα στην χώρα μας, αν και υπάρχουν πολλές αξιόλογες μπάντες σε αυτό είδος. Οι Ιρλανδοί God Is an Astronaut, δεν είχαν τίποτα απ’ όλα αυτά και το απέδειξαν στην σκηνή.
Το πρόγραμμά τους ξεκίνησε με το When Everything Dies από το All Is Violent, All Is Bright, δεύτερό τους άλμπουμ. Ο σχεδόν ασφυκτικά γεμάτος χώρος άρχισε να πάλλεται στους ρυθμούς τους. Το επόμενο Transmissions από το πιο πρόσφατο Origins, άρχισε δείχνε πως θα επακολουθούσε ένα μοναδικό show με μπροστάρη τον Torsten Kinsella, που χτυπιόταν σαν γνήσιος hard rocker. Με τα επόμενα All Is Violent, All Is Bright, από το ομώνυμό τους άλμπουμ και Reverse World από το πιο πρόσφατο η μαγεία άρχισε να διαχέεται στο γεμάτο Principal. Το Echoes από το ομώνυμο της μπάντας άλμπουμ ακολουθούσε, αποδεικνύοντας την ποιότητα τους. Τα Spiral Code από το Origins και Remembrance Day από το δεύτερο άλμπουμ απογείωσαν ακόμα περισσότερο το κοινό. Με το The End of the Beginning έγινε πραγματικός χαμός και με τον Torsten Kinsella να ξεκινά τις βουτιές του στο πλήθος, χωρίς όμως να αφήσει ποτέ την κιθάρα ούτε να χάσει καμιά νότα. Με την ίδια ανταπόκριση συνέχισαν με το Fragile. Το Calistoga ήταν το επόμενο από την νέα τους δουλειά και μένα να έχουν καταλάβει πλήρως οι νότες τους. Στο Forever Lost είχα χαθεί κι εγώ μαζί, με ένα κούνημα κεφαλιού να δηλώνει ότι είμαι ακόμα στην Γη. Το Worlds In Collision από το Age of the Fifth Sun και The Last March από το πιο πρόσφατο, συνέχιζαν αυτήν την μαγεία, με τον κιθαρίστα και πληκτρά να ανακατεύεται στο κόσμο μέσα στην αποθέωση.
Το From Dust to the Beyond από το ντεμπούτο τους και το ολοκαίνουριο Dark Passenger έδειξαν και την μουσική τους πορεία μέσα στα δύο τραγούδια. Το κανονικό σετ τους ολοκλήρωσαν με το Fire Flies and Empty Skies από δεύτερό τους. Η αποθέωση που γνώρισαν, αλλά και το χειροκρότημα δύσκολα μπορεί να περιγραφεί. Το αστείο όμως είναι ότι κανένας δεν φώναζε το όνομά τους, ως είθισται σε τέτοιες περιπτώσεις. Ο λόγος για αυτό δεν ήταν άλλος από το δυσπρόφερτο και μακροσκελές όνομα της μπάντας από την Ιρλανδία. Το Encore ξεκίνησε με το Red Moon Lagoon από το Origins, μέσα στην ίδια αποθέωση, με την οποία τελείωσαν και το υποτιθέμενο κανονικό τους show. Τα Suicide by Star και το Route 666 ολοκλήρωσαν την φανταστική τους εμφάνιση.
Ειλικρινά όσα και να γράψω δε μπορούν να περιγράψουν αυτήν μοναδική εμπειρία. Ο ήχος τους σαν κρύσταλλο σε μετέφερε σε άλλες διαστάσεις και με την ποιότητα των μουσικών να κάνει την δουλειά του ηχολήπτη παιχνιδάκι, οποίος και απολάμβανε την συναυλία χαμογελώντας από ικανοποίηση για την δουλειά του και όχι άδικα. Οι Ιρλανδοί απέδειξαν ακόμα μια φορά ότι όχι μόνο η post rock δεν είναι στατική στα live, αλλά ακόμα και την αναγκαιότητα να δει κανείς την αγαπημένη του μπάντα ζωντανά, για να μπορεί να έχει μια ολοκληρωμένη άποψη γι αυτήν. Αλλά είμαι σίγουρος πως απέκτησε και νέους φαν. Μας πληροφόρησαν επίσης πως έχουν στα σκαριά νέα δουλειά μέσα στο 2015, κάτι που αναμένουμε όλοι. Το κοινό ανταπέδωσε και την ζεστασιά τους δημιουργώντας μια φανταστική ατμόσφαιρα.
Για το Rock Overdose,
Jacek Maniakowski
Φωτογραφίες: Άρτεμις Μάλτα
Comments
