Λίγα μόλις χρόνια πριν η παρουσία μας σε ένα από τα μεγαλύτερα heavy metal φεστιβάλ της Ευρώπης μάλλον φάνταζε ιδιαίτερα δύσκολη, κάποιες συγκυρίες όμως μας διευκόλυναν (ο ένας από τους δύο μας είναι πλέον μόνιμος κάτοικος Βρυξελλών) ώστε να καταφέρουμε να παρευρεθούμε φέτος στο Graspop Metal Meeting για τρίτη συνεχόμενη χρονιά. Αυτή τη φορά ήμασταν πιο έμπειροι και ξεκινήσαμε τις ετοιμασίες από τη στιγμή που ανακοινώθηκαν οι πρώτες μπάντες λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Επιχειρώντας μια σύντομη εισαγωγή για το τριήμερο αυτό φεστιβάλ θα πούμε ότι φέτος έκλεισε τα 20 του χρόνια και γίνεται κάθε χρόνο στο Βέλγιο και συγκεκριμένα στην περιοχή του Dessel, ένα χωριό στην πραγματικότητα στο φλαμανδικό κομμάτι της χώρας αρκετά κοντά στα ολλανδικά σύνορα. Ο συναυλιακός χώρος του φεστιβάλ διαθέτει πλέον 5 σκηνές, δυο κεντρικές (Mainstage 1 και Mainstage 2) οι οποίες βρίσκονται η μια δίπλα στην άλλη, δύο κλειστές (Marquee και Metal Dome) και μία ακόμα μικρή ανοιχτή (Jupiler Stage). Πέρα από τις σκηνές στο χώρο θα βρείτε και άλλα μέσα ψυχαγωγίας όπως συγκρουόμενα αυτοκίνητα (με heavy metal μουσική ως soundtrack φυσικά) και ρόδα λούνα παρκ!
.jpg)
Πρώτη μέρα
Το πρωί της πρώτης ημέρας (Παρασκευή) ξεκινήσαμε σχετικά νωρίς από τις Βρυξέλλες οι οποίες απέχουν περίπου δυο ώρες με το τρένο από την τοποθεσία του Graspop (στο Dessel δεν υπάρχει σταθμός τρένου και το φεστιβάλ μισθώνει λεωφορεία που σε παραλαμβάνουν από τον πιο κοντινό σταθμό που βρίσκεται στην πόλη του Mol). Φθάνοντας στο χώρο του φεστιβάλ παραλάβαμε αρχικά το πολυπόθητο βραχιολάκι το οποίο δίνει πρόσβαση στο χώρο του φεστιβάλ με τις συναυλίες. Στη συνέχεια, αφού περάσαμε από έναν τυπικό έλεγχο στα πράγματα μας, κατευθυνθήκαμε γρήγορα προς το χώρο του camping ώστε να στήσουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται τη σκηνή μας και να προλάβουμε την πρώτη μπάντα στο πρόγραμμα μας που έπαιζε γύρω στις 2 το μεσημέρι. Η διαδικασία αυτή ήταν λιγάκι επίπονη όμως καθώς πολλοί κατασκηνωτές είχαν ήδη φτάσει από την Πέμπτη (ο χώρος του φεστιβάλ ανοίγει μια ημέρα πριν από την επίσημη έναρξη και μάλιστα σου δίνει την δυνατότητα να δεις και κάποια ονόματα μικρότερου βεληνεκούς αν θέλεις να έρθεις μια ημέρα νωρίτερα) με αποτέλεσμα να πρέπει να περπατήσουμε φορτωμένοι με τα πράγματα μας για 15 περίπου λεπτά μέχρι να φτάσουμε στον ελεύθερο χώρο που μας υπέδειξε το προσωπικό. Θα θέλαμε επίσης να πούμε λίγα λόγια για το εν λόγω camping: για τα δεδομένα του φεστιβάλ παρέχει πολλές ανέσεις όπως αρκετές τουαλέτες, ντουζιέρες, χώρο για να φορτίσεις το κινητό ή τη φωτογραφική σου μηχανή και stand με είδη camping και πρώτης ανάγκης που μπορεί να χρειαστείς. Αφού λοιπόν έχουμε στήσει τη σκηνή μας κατευθυνθήκαμε με χαμόγελα προς το συναυλιακό χώρο..
.jpg)
Το μουσικό ταξίδι μας στο φεστιβάλ ξεκίνησε με τους Thunder οι οποίοι έπαιζαν στις 14:00 στην πρώτη κεντρική σκηνή (Mainstage 1). Περάσαμε αρκετά καλά στα 45 περίπου λεπτά που διήρκησε η εμφάνιση των Βρετανών hard rockers οι οποίοι είχαν πολύ καλή διάθεση και μας έβαλαν νωρίς στο κλίμα του φεστιβάλ. Η επόμενη μπάντα της μέρας, με διαφορετικό μουσικό ύφος, ήταν οι Γιαπωνέζοι Sigh που παίζουν ένα κράμα black, thrash και prog metal μουσικής. Παρουσίασαν ένα εξαιρετικό και γεμάτο show με νεκροκεφαλές, φωτιές, κρεμάλες και με τον κόσμο κυριολεκτικά να επευφημεί. Όσον αφορά το 45λεπτο set list, άνοιξαν με δύο κομμάτια από το ‘’In Somniphobia’’ album τους που κυκλοφόρησε το 2012, τα ‘’Purgatorium’’ και ’’The Transfiguration Fear’’, ενώ τίμησαν το ‘’Scorn Defeat’’ album με τα ’’Victory of Dakini’’ και ‘’At my Funeral’’. Πολύ δεμένη μπάντα με ένα ψαρωτικό τραγουδιστή που ταιριάζει ιδανικά με την θηλυκή παρουσία στο μικρόφωνο που τραβάει τα βλέμματα πότε με το σαξόφωνο, πότε με την υπερ-brutal φωνή της και πότε με την αποκαλυπτική σκηνική της παρουσία.
Μετά τους Sigh σειρά είχε μια ακόμα μπάντα με γυναικεία φωνή πίσω από το μικρόφωνο. Οι Epica είναι πολύ δημοφιλείς στο κοινό του Graspop (αυτή ήταν η έβδομη εμφάνιση τους στο φεστιβάλ παρακαλώ) και πολύς κόσμος ήταν μαζεμένος στο Μainstage 1 παρόλο που η εμφάνιση τους ήταν σχετικά νωρίς στο πρόγραμμα της ημέρας. Η εμφάνιση των Epica ήταν άψογη και άρεσε πολύ στο κοινό όπως φάνηκε από τις ένθερμες αντιδράσεις τους. Έπαιξαν κυρίως κομμάτια από το τελευταίο album τους ‘’The Quantum Enigma’’, ενώ από τον πρώτο τους studio δίσκο (‘’Phantom Agony’’) έπαιξαν το ‘’Sensorium’’. Είχαν και ένα απρόοπτο με κάποιον οπαδό μάλλον, που ανέβηκε στη σκηνή και απομακρύνθηκε χωρίς παρατράγουδα. Αφού μας αποχαιρέτησαν με το ‘’Consign to Oblivion’’ ήρθε η ώρα για μια μικρή περιήγηση στο χώρο..
.jpg)
Έχοντας απολαύσει ένα άκρως απαραίτητο γεύμα (στο φεστιβάλ θα βρείτε φαγητό για διάφορα γούστα, από γεύσεις από Μεξικό και Ταϊλάνδη μέχρι σούπες και παραδοσιακές βελγικές τηγανίτες πατάτες) και με μπύρες ανά χείρας μετακινηθήκαμε στη κλειστή Marquee σκηνή - μαζί με πλήθος κόσμου - για να δούμε τους Cannibal Corpse. Το συγκρότημα ήταν με πολύ απλά λόγια μια μηχανή παραγωγής brutal death metal και έδωσαν ένα πολύ δυνατό show διάρκειας 50 περίπου λεπτών.
Μετά την death metal επίθεση των Cannibal Corpse σειρά είχε ένα μεγάλο προσωπικό απωθημένο. Είναι δύσκολο να περιγράψεις τα συναισθήματα που νιώθεις όταν έχεις την ευκαιρία να παρακολουθήσεις για πρώτη φορά ένα από τα αγαπημένα σου συγκροτήματα ever, το οποίο έχει κάνει ένα πολύ δυνατό come back (αν και στην πραγματικότητα πάντα εδώ ήταν) με την επιστροφή δύο καταλυτικών μελών και την κυκλοφορία ενός πραγματικά καταπληκτικού δίσκου, το οποίο επιλέγει να βασίσει το μεγαλύτερο μέρος του set list στον τελευταίο του δίσκο και εσύ όχι μόνο δεν θα διανοηθείς να γκρινιάξεις αλλά θα υποδεχθείς κάθε καινούργιο κομμάτι με όσο μεγαλύτερη φωνή μπορείς… Το συγκρότημα αυτό ήταν οι Evergrey οι οποίοι παρά τα μικροπροβλήματα στον ήχο αποτέλεσαν το μεγάλο highlight της πρώτης ημέρας παρότι είχαμε δρόμο ακόμα μπροστά μας..
.jpg)
Στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε με τις απαραίτητες μπύρες στα χέρια μας προς την πρώτη κεντρική σκηνή όπου είχε ήδη ξεκινήσει το set του ο Slash με τον Myles Kennedy και τους Conspirators που τον συνόδευαν. Χωρίς να έχουμε παρακολουθήσει στενά τη μουσική του πορεία τα τελευταία χρόνια περάσαμε γενικά καλά χωρίς όμως να μείνουμε εντυπωσιασμένοι (ίσως να έφταιγε και το γεγονός ότι λίγο πριν είχαμε ζήσει την απόλυτη εμπειρία με τους Evergrey). To set list περιλάμβανε και κάποια κομμάτια από τους Guns N’ Roses, εκ των οποίων το Paradise City που έκλεισε τη συναυλία αντιμετωπίστηκε ίσως με την μεγαλύτερη θέρμη από το κοινό.
Ένα από τα πιο σημαντικά ζητήματα που θα αντιμετωπίσεις σε ένα μεγάλο φεστιβάλ είναι η πιθανότητα να παίζουν ταυτόχρονα ή την ίδια περίπου ώρα δύο ή και τρεις μπάντες που θα ήθελες να δεις με αποτέλεσμα να πρέπει αναγκαστικά να μπεις στη διαδικασία της επιλογής. Το πρώτο μεγάλο δίλημμα λοιπόν ήρθε το βράδυ της πρώτης ημέρας καθώς θα έπρεπε να επιλέξουμε ανάμεσα στους My Dying Bride, Samael και In Flames. Με βαριά καρδιά λοιπόν επιλέξαμε τους τελευταίους, παρότι τους είχαμε δει ξανά στο Graspop πριν από δύο χρόνια, και κατευθυνθήκαμε προς τη δεύτερη κεντρική σκηνή. Το συγκρότημα ξεκίνησε με το ‘’Only for the Weak’’ και συνέχισε με δύο κομμάτια από το πιο πρόσφατο album τους ‘’Sirens Charms’’ (το οποίο στο γράφοντα άρεσε αισθητά περισσότερο από το ‘’Sounds of a Playground Fading’’), τα ‘’Everything’s Gone’’ και ‘’Paralysed’’. Από εκεί και πέρα συνέχισαν με παλαιότερα αγαπημένα κομμάτια μεταξύ των οποίων τα ‘’Alias’’, ‘’Cloud Connected’’, ‘’The Quiet Place’’, ‘’The Mirrors Truth’’ και ‘’Take this Life’’, ενώ έκλεισαν με το ‘’My Sweet Shadow’’. Ο ήχος ήταν δυστυχώς αρκετά μέτριος καθώς σε πολλά σημεία οι κιθάρες ίσα ίσα που ακούγονταν, ενώ η φωνή του Anders Fridén συχνά χάνονταν. Στα αξιοσημείωτα της εμφάνισης ήταν η παρόρμηση του Anders στο κοινό να σπάσουν το προηγούμενο ρεκόρ crowdsurfing στο Graspop το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να χάσουμε την επαφή με τη σκηνή για 2-3 κομμάτια καθώς δεκάδες οπαδοί περνούσαν πάνω από τα κεφάλια μας (η μπάντα αργότερα εξέδωσε ανακοίνωση ότι όντως το ρεκόρ καταρρίφθηκε!). Συνολικά ίσως να περιμέναμε το κάτι παραπάνω από μια μπάντα που παίζει σε υψηλό επίπεδο αν και ο μέτριος ήχος σίγουρα επηρέασε την άποψη μας.
Οι πρώτοι Headliners στην κεντρική σκηνή ήταν οι Kiss οι οποίοι αποτέλεσαν ένα ακόμα συγκρότημα που το Graspop μας έδωσε τη δυνατότητα να δούμε ζωντανά για πρώτη φορά. Η μπάντα έκανε εντυπωσιακή είσοδο στις 10 και μισή περίπου με το ‘’Detroit Rock City’’ και για τα επόμενα 90 περίπου λεπτά μας προσέφερε ένα άκρως θεαματικό show με εκρήξεις, φωτιές, βεγγαλικά και τους Gene Simmons και Paul Stanley να αιωρούνται πάνω αλλά και γύρω από τη σκηνή. Στα κομμάτια που αποτέλεσαν προσωπικά highlights της συναυλίας συγκαταλέγονται τα ‘’God of Thunder’’, με τον Gene Simmons να ποτίζει την πανοπλία του με αίμα στην αρχή, αλλά και το ‘’Black Diamond’’ (κομματάρα). Κάτι που μας έκανε εντύπωση πάντως είναι ότι παρότι το κοινό ήταν πραγματικά πολυπληθές κάτω από τη σκηνή οι αντιδράσεις στα περισσότερα κλασσικά κομμάτια ήταν γενικά μετρημένες, με κάποιες ίσως εξάρσεις. Αυτό ήταν ένα φαινόμενο που παρατηρήσαμε σε πολλές συναυλίες πιο κλασσικών συγκροτημάτων.
.jpg)
Οι γρήγορες και άμεσες ετοιμασίες στο Mainstage 2 για το show του Marilyn Manson διέκοψαν τις όποιες μας σκέψεις για πρόωρη ξεκούραση και με όσες δυνάμεις μας είχαν απομείνει καταφέραμε να βρεθούμε μπροστά από τη σκηνή. Κρατώντας το μικρόφωνο “σιδερογροθιά” απέδωσε πολύ καλά και αρκετός κόσμος του έκανε τη τιμή να παρευρίσκεται παρά το περασμένο της ώρας. Κάποια από τα κομμάτια του σετ του ήταν τα ‘’Rock is Dead’’, ‘’The Dope Show’’, οι γνωστές διασκευές ‘’Sweet Dreams’’/’’Personal Jesus’’ και το ‘’Antichrist Superstar’’ από τον ομότιτλο και ίσως καλύτερο (προσωπική γνώμη πάντα) δίσκο του. To live αλλά και η χορταστική πρώτη μέρα του Graspop έκλεισε με το ‘’The Beautiful People’’. Η θεατρικότητα, ο κυνισμός και η ειρωνεία είναι στοιχεία που ξεχωρίζουν και αναζητούμε στις ζωντανές του εμφανίσεις.
Για το RockOverdose,
Κείμενο/φωτογραφίες: Βασίλης Ρίζος & Νίκος Καρακούλης
Συνέχεια ανταπόκρισης από τη δεύτερη μέρα - εδώ -
.jpg)
Comments
