Δεύτερη ημέρα
Το πρωί της δεύτερης ημέρας μας βρήκε αρκετά καταπονημένους μετά από μια παγωμένη νύχτα και γρήγορα εγκαταλείψαμε τις όποιες σκέψεις είχαμε για να δούμε τους Orphaned Land που έπαιζαν στις 12 το μεσημέρι. Αφού απολαύσαμε ένα άκρως απαραίτητο πρωινό για να ανακτήσουμε δυνάμεις κατευθυνθήκαμε προς την Metal Dome σκηνή η οποία μας επιφύλασσε την απρόσμενη έκπληξη του φεστιβάλ. Φθάνοντας στο χώρο και καθώς περιμέναμε να δούμε τους Σουηδούς black metalers Shining γρήγορα συνειδητοποιήσαμε με έκπληξη ότι ένα διαφορετικό συγκρότημα βρίσκονταν πάνω στη σκηνή. Μετά από ένα γρήγορο και πιο προσεκτικό αυτή τη φορά ανάγνωσμα του προγράμματος ενημερωθήκαμε ότι η μπάντα επί σκηνής με ίδιο το ακριβώς όνομα είναι Νορβηγοί και παίζουν ένα μίγμα extreme metal και jazz μουσικής. Χωρίς λοιπόν να έχουμε ακούσει νότα από τη μουσική τους μείναμε πραγματικά εντυπωσιασμένοι από τον ήχο που έβγαζαν επί σκηνής όπως και από την προσεγμένη σκηνική τους παρουσία συνοδευόμενη από άψογο light show. Όλα τα μέλη της μπάντας φάνηκαν να έχουν υψηλή τεχνική κατάρτιση, με τον frontmant της μπάντας να ξεσηκώνει το κοινό όποτε έπαιρνε στα χέρια του το σαξόφωνο.
.jpg)
Έχοντας μένει απόλυτα ικανοποιημένος από την εμφάνιση των The Ocean στην Αθήνα κατά την περιοδεία του τελευταίου τους δίσκου ‘’Pelagial’’ δεν ήθελα να χάσω την ευκαιρία να τους ξαναδώ. Το γνώριμο σκηνικό από αυτό το δίσκο ήταν φυσικά παρόν με τα δύο video walls να προσδίδουν μια οπτική προσέγγιση της μουσικής. Έπαιξαν σχεδόν όλα τα κομμάτια του ‘’Pelagial’’ album, εκτός από το ‘’Signals of Αnxiety’’ αν δεν κάνω λάθος. Ο Loïc Rossetti ήταν όπως πάντα ευδιάθετος και επικοινωνιακός με τον κόσμο, ενώ δεν έλειψαν και τα καθιερωμένα crowdsurfings που συνηθίζει.
Την ίδια περίπου ώρα στη δεύτερη κεντρική σκηνή στην οποία θα έπαιζαν οι Exodus εντύπωση προκάλεσε στην αρχή η μη παρουσία του Gary Holt στη σκηνή. Λίγο αργότερα ο τραγουδιστής τους Steve Souza - ο οποίος έχει επιστρέψει από το 2014 στο συγκρότημα - ενημέρωσε ότι ο Gary δεν μπορούσε να συμμετάσχει λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων με τους Slayer.. Σε κάθε περίπτωση παρά την απουσία του φυσικού τους ηγέτη οι Exodus ήταν κεφάτοι πάνω στη σκηνή και απέδωσαν ένα ποιοτικό trash metal show στα 45 περίπου λεπτά που είχαν στην διάθεση τους.
.jpg)
Όντας μεγάλος οπαδός των Paradise Lost κατευθύνθηκα με περιέργεια προς την κλειστή Marquee σκηνή για να παρακολουθήσω τους Vallenfyre. Φτάνοντας μπροστά από τη σκηνή έμεινα λίγο έκπληκτος στην αρχή βλέποντας τον Greg Mackintosh να βρυχάται κυριολεκτικά πάνω στη σκηνή (φάνηκε να το ζει έντονα και να το απολαμβάνει). Παρότι ήμουν ενημερωμένος για τη μουσική κατεύθυνση της μπάντας είναι άλλη εμπειρία να βλέπεις τον Greg ζωντανά για πρώτη φορά σε έναν ρόλο που δεν τον έχεις συνηθίσει. Ενημερωτικά ο επίσημος drummer της μπάντας Adrian Erlandsson δεν συμμετείχε στο live (την ίδια μέρα εμφανίστηκε στο φεστιβάλ με τους At The Gates αλλά και με τους The Haunted). Δυνατή συναυλία που άρεσε γενικά στο κοινό αν κρίνω από τις αντιδράσεις.
.jpg)
Το πρόγραμμα του φεστιβάλ περιείχε αρκετές female-fronted μπάντες (μάλλον όχι τυχαίο αν αναλογιστεί κανείς τη υψηλή προσέλευση του κοινού σε αυτές τις συναυλίες) και αυτή τη φορά ήταν η ώρα των Lacuna Coil τους οποίους συμπτωματικά δεν είχε τύχει να δούμε ποτέ μέχρι εκείνη τη στιγμή. Έπαιζαν στη μικρή Metal Dome σκηνή η οποία είχε γεμίσει ασφυκτικά για τους Ιταλούς και μάλλον όχι άδικα αν κρίνουμε από την άψογη απόδοση του μικρού σχετικά set list τους διάρκειας 45 λεπτών περίπου. Η Christina Scabbia με τον Andrea Ferro έχουν δυνατή χημεία μεταξύ τους, ενώ εντύπωση μας έκανε η απουσία δεύτερου κιθαρίστα επί σκηνής (ο Cristiano Migliore που αποχώρησε πέρυσι δεν έχει προφανώς αντικατασταθεί). Άνοιξαν με το ‘’Trip the Darkness’’ από το ‘’Dark Adrenaline’’ album το οποίο μετά το ‘’Comalies’’ είναι ίσως ότι πιο μεστό έχουν κυκλοφορήσει κατά την προσωπική μου γνώμη. Ανάμεσα στα κομμάτια που ξεσήκωσαν αρκετά το κοινό ήταν τα ‘’Intoxicated’’, ‘’Heaven’s a Lie’’ και ‘’Enjoy the Silence’’, ενώ το κλείσιμο ήρθε με το ‘’Our truth’’.
.jpg)
Μετά από τις απαραίτητες δόσεις φαγητού και παγωμένης μπύρας και ενώ το πρόγραμμα ήταν ασφυκτικά γεμάτο επέλεξα τους Primordial και πήρα τη θέση μου πολύ κοντά τη Metal Dome σκηνή. Η συναυλία ξεκίνησε με το ‘’Where Greater Men Have Fallen’’ από τον ομότιτλο τελευταίο δίσκο τους, ενώ στη συνέχεια ακούσαμε τα ‘’No Grave Deep Enough’’ και ‘’Babel’s Tower’’. Η αυλαία του 50λεπτου σετ τους έπεσε με τα ‘’Coffin Ships’’ και ‘’Empire Falls’’. Οι Primordial είναι ίσως είναι από τις πιο ιδιαίτερες μπάντες της μουσικής μας που υπάρχουν σήμερα, ενώ προσωπικά τρέφω απεριόριστο σεβασμό για τον Alan Averill που σε κάθε στίχο βάζει όλη του την ψυχή σαν να τραγουδάει για πρώτη και τελευταία φορά..
.jpg)
Την ίδια περίπου ώρα με τους Primordial έπαιζαν οι Arch Enemy στη Marquee σκηνή (όπως θα έχετε καταλάβει χωριστήκαμε αρκετές φορές κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ ώστε να παρακολουθήσουμε διαφορετικές μπάντες που εμφανίζονταν την ίδια ώρα) από τους οποίους πρόλαβα να πάρω μια γεύση πριν από την εμφάνιση του Alice Cooper του οποίου είχα επιλέξει να δω ολόκληρο το set. Το συγκρότημα - με την Alissa White-Gluz πίσω από το μικρόφωνο αλλά και τον Jeff Loomis πλέον να πλαισιώνει τον Michael Amott στις κιθάρες - έδειξε να βρίσκεται σε κέφια και να απολαμβάνει την ένθερμη υποδοχή του κοινού. Ο επόμενος δίσκος τους θα έχει σίγουρα τεράστιο ενδιαφέρον αν ο Loomis συνεισφέρει συνθετικά σε αυτόν..
Περίμενα με ανυπομονησία είναι η αλήθεια να παρακολουθήσω για πρώτη φορά ζωντανά τον Alice Cooper ο οποίος φρόντισε να ικανοποιήσει αυτή την προσμονή μου. Έχοντας μια περίπου ώρα στη διάθεση του μας προσέφερε ένα άκρως θεατρικό show που ήταν ίσως από τα highlights του φεστιβάλ. Προσωπικά έμεινα εντυπωσιασμένος από την παρουσία και εκφραστικότητα του Cooper πάνω στη σκηνή. Κατά τη διάρκεια του show τον συνόδευαν 3 κιθαρίστες (εκτός από τους υπόλοιπους μουσικούς φυσικά), εκ των οποίων την παράσταση έκλεψε η Nita Strauss (η οποία έχει αποτελέσει μέλος της all-female tribute μπάντας The Iron Maidens) με το άρτιο παίξιμο της αλλά και την όμορφη παρουσία της. Ακούσαμε μεταξύ άλλων τα ‘’Welcome to My Nightmare’’, ‘’Ballad of Dwight Fry’’ (ίσως η κορυφαία και πιο θεατρική στιγμή της συναυλίας) και ‘’School's Out’’, ενώ το κοινό ξεσηκώθηκε αρκετά με τα πολύ γνωστά χιτάκια ‘’Hey Stoopid’’ και ‘’Poison’’.
.jpg)
Η εμφάνιση των At the Gates έλαβε μέρος στη κλειστή Marquee σκηνή λίγο πριν τους Judas Priest και Slipknot με πλήθος κόσμου να έχει στριμωχτεί για να τους δει. Αν δεν κάνουμε λάθος κατά τη διάρκεια της reunion περιοδείας τους είχαν ξαναπαίξει στο Graspop το 2008, αυτή τη φορά όμως επικεντρώθηκαν στο νέο τους δίσκο ‘’At War with Reality’’, με αρκετές δόσεις επίσης από το ‘’Slaughter of the Soul’’ album. Ο ήχος ήταν άψογος, η μπάντα αρκετά ευδιάθετη και ο κόσμος φάνηκε να απολαμβάνει το show των Σουηδών.
H ώρα για τους Βρετανούς (με αμερικανική μηχανή στα τύμπανα φυσικά) τιτάνες του heavy metal δεν άργησε να έρθει και 20 περίπου λεπτά μετά τις 10 οι Judas Priest έκαναν την είσοδο τους στη δεύτερη κεντρική σκηνή του Graspop με το ‘’Dragonaut’’ από το τελευταίο τους δισκογραφικό πόνημα ‘’Redeemer of Souls’’. Συνολικά έπαιξαν 3 κομμάτια από τον τελευταίο τους δίσκο, ενώ το υπόλοιπο set list αφιερώθηκε στην υπόλοιπη τεράστια δισκογραφία τους. Ανάμεσα στα πολλά διαχρονικά κομμάτια που ακούσαμε ήταν και το ‘’Victim of Changes’’, η απόδοση του οποίου αποτέλεσε την κορύφωση της συναυλίας για το γράφοντα. Δυστυχώς όμως η ανταπόκριση του κοινού στο άκουσμα αυτού του ύμνου (όπως και σε αρκετά άλλα κλασσικά κομμάτια της μπάντας) ήταν αρκετά χλιαρή. Όλο το συγκρότημα πάντως απέδωσε εξαιρετικά, ενώ η παρουσία του Metal God Rob Halford δέσποζε κυριολεκτικά πάνω στη σκηνή. Δύσκολο πραγματικά να βρεις τις κατάλληλες λέξεις για να περιγράψεις τα συναισθήματα που νιώθεις όταν βλέπεις αυτό το συγκρότημα επί σκηνής. Πολύ θετική επίσης εντύπωση προκάλεσε η εμφάνιση του Richie Faulkner ο οποίος φάνηκε να έχει δέσει απόλυτα με το συγκρότημα σαν κιθαρίστας αλλά και σαν σκηνική παρουσία. Αξίζει ακόμα να αναφέρουμε ότι κατά τη διάρκεια του live ο Richie έπαιξε κάποια πολύ σημαντικά καθαριστικά θέματα από τα κομμάτια του πολύ καλού ‘’Redeemer of Souls’’ αν αυτό μπορεί να δώσει μια γεύση για τη συνθετική του συνεισφορά σε αυτό…
.jpg)
Πριν δύο χρόνια που είδα τους Slipknot για πρώτη φορά στο Graspop είχα μείνει κάπως ανικανοποίητος, ίσως γιατί οι εμφανίσεις τους στην Αθήνα με είχαν ισοπεδώσει και οι συγκρίσεις στο μυαλό μου ήταν αναπόφευκτες, ίσως γιατί το ‘’All Hope is Gone’’ album μου είχε δώσει την εντύπωση ότι το συγκρότημα έχει κάνει κοιλιά συνθετικά.. Αυτή τη φορά όμως το πολύ καλό ‘’The Gray Chapter’’ μου είχε δημιουργήσει μεγάλες προσδοκίες οι οποίες ευτυχώς επιβεβαιώθηκαν! Όλα φάνηκαν να πηγαίνουν καλά από την έναρξη του live με τα ‘’ΧΙΧ’’ (φοβερό intro) και ‘’Sarcastrophe’’ από το ‘’The Gray Chapter’’, ενώ στις μπροστινές σειρές - στις οποίες κατάφερα να παρεισφρήσω με δεξιοτεχνία - γινόταν κυριολεκτικά χαμός. Στη συνέχεια απολαύσαμε διάφορα κομμάτια από τη δισκογραφία της μπάντας, ανάμεσα στα οποία τα ‘’The Heretic Anthem’’, ‘’Devil in I’’, ‘’AOV’’ (ύμνος), ‘’Vermillion’’, ‘’Duality’’, και ‘’Custer’’ (επίσης ύμνος). Μετά το καθιερωμένο encore ακούσαμε τα ‘’(sic)’’, ’’People=Shit’’ και ‘’Surfacing’’. Ο ήχος ήταν αντάξιος της μπάντας, ο Corey ήταν όπως πάντα δραστήριος και γεμάτος ενέργεια, ενώ οι Sid, Shawn και Chris επιδόθηκαν στο δικό τους απολαυστικό show καθ’ όλη τη διάρκεια του live (ο τελευταίος μέχρι και τα λουλούδια που κοσμούσαν το drum kit του μας μοίρασε στο τέλος).
.jpg)
Για το RockOverdose,
Κείμενο/φωτογραφίες: Βασίλης Ρίζος & Νίκος Καρακούλης
Συνέχεια ανταπόκρισης από την τρίτη μέρα - εδώ -
Διαβάστε την ανταπόκριση της πρώτης μέρας - εδώ -
Comments
