Με το πρόγραμμα να τηρείται κανονικά και με το Κύτταρο μισογεμάτο, βγαίνουν στις 21:00 οι δικοί μας The Slient Rage.
Με επαγγελματική εμφάνιση, νεύρο, καλή μεταξύ τους χημεία και έναν frontman με αλά Mats Leven σκηνική παρουσία, έδειξαν απλά όχι μόνο το ποιοι είναι αλλά και το τι πρέπει να περιμένουμε στο μέλλον από αυτούς.
Στην μισή ώρα που βρέθηκαν στο σανίδι και με την σχεδόν μισή σκηνή στη διάθεσή τους (η υπόλοιπη ήταν καπαρωμένη από τον εξοπλισμό των G.D), έπαιξαν με όρεξη καινούριο (από το επερχόμενο ντεμπούτο τους που θα είναι έτοιμο σε λίγες ημέρες) αλλά και παλαιό υλικό - από τα EP τους - και έδειξαν ότι όχι μόνο έχουν την ικανότητα να γράφουν καλά τραγούδια αλλά και αίσθηση της μελωδίας, παράγοντας πολύ σημαντικός αλλά και που όσοι είχατε εντρυφήσει στο υλικό τους δεν περιμένατε εμένα να το αναφέρω.
Αν και δεν ακούσαμε το "Wings Of Tragedy" (καλά, τα σημειώνω εγώ αυτά . . .) κέρδισαν το κοινό και εμένα προσωπικά για δεύτερη φορά αφού η πρώτη ήταν το 2011, πάλι και τότε ως support στους Grave Digger/Rage.
Καθώς η ώρα περνούσε ο κόσμος γινόταν όλο και περισσότερος και το club ψιλογέμισε ενώ το ρολόι έδειχνε 22:00 και γνωρίζαμε ότι σε λίγα λεπτά . . . βγαίνουν!
Από τα ηχεία ακούγεται η "Return Of The Reaper" εισαγωγή, το συγκρότημα παίρνει τις θέσεις του και ακολουθεί το "Hell Funeral".
Έχοντας ένα σερί δύο καλών δίσκων στις αποσκευές τους, μην ξεχνάμε ότι για το "Clash Of The Gods" δεν μας επισκέφθηκαν, περίμενα ο βασικός κορμός του setlist να πέσει επάνω τους, πόσο μάλλον όταν το "Clash Of The Gods" καταπιάνεται θεματικά με την Ελληνική μυθολογία.
Να λαχταράει όμως η ψυχή σου ένα "Walls Of Sorrow" και "Warrior's Revenge" και τελικά να ξενερώνεις, παίρνοντας ένα "Death Angel & The Grave Digger" και το αδιάφορο "Home At Last". Επίσης, ξανακούσαμε τα "Highland Farewell" και "Hammer Of The Scots" που είχαμε ακούσει και το 2011 ενώ περιττή βρήκα την θυσία χρόνου για την εκτέλεση του "Ελλάς" του Βασίλη.
Καταλαβαίνω ότι το 1997, με μόλις τρεις δίσκους μετά την επανασύνδεση και με γεμάτο ακόμα και για τότε setlist, ίσως είχαν τους λόγους τους που το έπαιξαν αλλά τώρα και μετά από τόσους δίσκους, κάλλιστα θα μπορούσαμε να είχαμε ακούσει ύμνους που έλλειψαν.
'Εκτοτε όμως το ξαναέπαιξαν θα μου πείτε και με το δίκιο σας. Προσπερνώ και προχωρώ όμως για να τονίσω ότι όταν έχεις να διαλέξεις μέσα από μια τόσο μεγάλη δισκογραφία, είναι λογικό να μην τους ικανοποιήσεις όλους και πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που θα γκρινιάζουν.
Ακούσαμε τέσσερα τραγούδια από το "Return Of The Reaper" με εμφανή την απουσία του μεγάλου "War God" και από εκεί και πέρα είχαμε ύμνους από την χρυσή εποχή, ικανούς να δημιουργήσουν γηπεδική ατμόσφαιρα ενώ δεν έλλειψε και η έκπληξη με το "Wedding Day".
Κάπου εν μέσω των ύμνων λοιπόν, έρχεται γάντι το γνωστό "ο υπέρμετρος ενθουσιασμός για έναν μουσικό/συγκρότημα μπορεί καμιά φορά να γίνει ενοχλητικός", καθώς ένα φίλος ανεβαίνει στην σκηνή και στην προσπάθειά του να αγκαλιάσει τον Chris από πίσω, μέσα στον ενθουσιασμό του και χωρίς να το έχει καταλάβει, το άλλο του χέρι πίεζε την καρωτίδα του Chris. Με το δίκιο του μετά ο άνθρωπος είπε να μην ξανανέβει κανείς στην σκηνή.
Ο συγκεκριμένος οπαδός όμως με τρόμαξε δις, καθότι από την μία όταν έκανε stage diving έπεσε τόσο άνετα και ελαφρά τη καρδία στο κοινό που ήταν λες και έκανε βουτιά στην θάλασσα και από την άλλη, μετά από λίγο, δύο παιδιά τον έβγαλαν έξω σηκωτό με τον ίδιο να αδυνατεί να πατήσει το ένα του πόδι.
Ελπίζω να είναι καλά ο metal brother και να μην έπαθε τίποτα σοβαρό.
Όλα αυτά εν τω μεταξύ, συνέβησαν στην εκτέλεση του "Killing Time"! Τραγική ειρωvεία και πραγματικά . . . killing time.
Από πλευράς απόδοσης, οι Grave Digger ήταν οδοστρωτήρας, γεμάτοι ενέργεια και όρεξη - δεν περιμέναμε κάτι λιγότερο έτσι κι αλλιώς - και σφράγισαν άλλη μια εξαιρετική εμφάνιση στην χώρα μας σε έναν χώρο του οποίου το μέγεθος τους αδικούσε, καθώς το συγκρότημα ασφυκτιούσε στην μικρή σκηνή του Κυττάρου.
Από την άλλη όμως, όταν ένα συγκρότημα με τόση ποιότητα - και ας είχαν τα σκαμπανεβάσματά τους στα 00's - δεν κάνει sold out έναν χώρο σαν το Κύτταρο, τότε μην περιμένουμε και εμείς να τους ευχαριστηθούμε όπως τους πρέπει.
Όσοι βρεθήκαμε στις εν Ελλάδι συναυλίες τους στα χρυσά 90's (και κατ'επέκταση στην αυγή των 00's), ζούμε με τις αναμνήσεις, κάτι που εμένα προσωπικά κάνει την ψυχή μου να ματώνει, καθώς οι Grave Digger είναι μεγάλη αδυναμία.
Προσωπικά αναμένω την επόμενη εμφάνιση του συγκροτήματος σε ελληνικά εδάφη, σε μεγαλύτερο χώρο και sold out γιατί το αξίζουν και αν και τότε δεν παίξουν το "Shadowmaker", θα ανέβω στην σκηνή να το τραγουδήσω ο ίδιος!
Setlist:
Return of the Reaper
Hell Funeral
The Round Table
Knights of the Cross
Wedding Day
Ballad of a Hangman
Tattooed Rider
Hammer of the Scots
Seasons of the Witch
Death Angel & the Grave Digger
Excalibur
Killing Time
Morgane le Fay
Grave Desecrator
The Dark of the Sun
Home at Last
Rebellion (The Clans Are Marching)
Encore:
Hellas
(Vasilis Papakonstantinou cover)
Highland Farewell
Heavy Metal Breakdown
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης"Maiden"Μπάκουλας
Φωτογραφίες: Στέλιος "Metalheart" Παλαμιδάς
Comments
