Οι σουηδοί Greenleaf διέγραψαν μια -αν μη τι άλλο- ταραχώδη πορεία μέσα στα χρόνια. Συνεχείς αλλάγες σύνθεσης, σημαντικά χρονικά κενά μεταξύ δίσκων κι έναν μεγάλο αδερφό, που ακούει στο όνομα Dozer να κρατά τον νεαρότερο στη σκιά του επί σειρά ετών. Έπρεπε να έρθει το 2012 και το “Nest Of Vipers” για να μπορέσει ο πιτσιρικάς να κοιτάξει στα μάτια τον πρωτότοκο και το περσινό εξαιρετικό “Trails & Passes” για να τον αφήσει οριστικά πίσω του, δεύτερο και καταιδρωμένο. Έτσι, από εκεί που στην Ελλάδα η υπόθεση Greenleaf απασχολούσε έναν ασήμαντο πυρήνα καμμένων fans των Dozer και μόνο, το σχήμα απέκτησε πρόσβαση σε σημαντικά ευρύτερο κοινό, πράγμα που άνοιξε διάπλατα τις πύλες για την παρθενική τους εμφάνιση στα μέρη μας.
 |
Πριν όμως από τους σουηδούς heavy rockers, οι διοργανωτές μας είχαν φυλαγμένο το ιδανικό “ορεκτικό” στο πρόσωπο των αθηναίων No Trip Mechanoid Ape. Ειλικρινά, δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο σε αυτές τις περιστάσεις από ένα σχήμα να έρχεται από το πουθενά για να ξεκινήσει τη βραδιά σου με τόσο ευχάριστο τρόπο. Οι No Trip Mechanoid Ape αποτελούν ένα heavy psych τριο, το οποίο μπορεί να μην έχει αγγίξει ακόμα επίπεδα σπουδαιότητας, αλλά κάνει “μπαμ” ότι διαθέτει ευρύτατα περιθώρια εξέλιξης. Οι εξαιρετικά ταιριαστές προβολές φανέρωναν μεράκι, ενώ τα παιδιά έδειξαν ότι κατέχουν τόσο το ιδίωμα που θέλουν να υπηρετήσουν (διασκευή στο “Somo” των Sungrazer – κάτσε καλά!), όσο και τις τεχνικές αρετές για να το υποστηρίξουν. Σε μια χώρα που όλοι προσπαθούν να γίνουν Kyuss στη θέση των Kyuss, η αγάπη αυτού του συγκροτήματος για τους Colour Haze, θα τους πάει μπροστά στο προσεχές μέλλον.
 |
Η ώρα των Greenleaf δεν άργησε να έρθει και οι σουηδοί φάνηκε από το πρώτο δευτερόλεπτο ότι είχαν βαλθεί να γιορτάσουν την ημέρα των γενεθλίων του Tommi Holappa όπως ακριβώς της αρμόζει, στήνοντας ένα αξιομνημόνευτο rock 'n' roll γλέντι προς όφελος του πιστού κοινού, που έδωσε το παρόν στο six d.o.g.s.
Μπροστάρης, ο αδάμαστος Arvid Jonsson, o οποίος μπορεί να μην καταγράφει στο ενεργητικό του τα επιτευγματα του προκατόχου του Oskar Cedermalm, έχει όμως να αντιπαρατάξει έναν πρωτοφανή νεούδικο ενθουσιασμό και μια απίστευτα ψυχωμένη παρουσία, η οποία σε αιχμαλωτίζει κατευθείαν.
 |
Πρώτα και κύρια όμως, σε συναρπάζει με τη βελούδινη bluesy χροιά του, η οποία δύναται να χρωματίζει με έναν σχεδόν Βlack Κeys-ικό τόνο τις συνθέσεις του συγκροτήματος, χωρίς να λειαίνει ούτε δράμι τον αδιαπραγμάτευτα stoner χαρακτήρα του, με τα τίγκα στο fuzz riffs του Tommi Holappa να ρέουν άφθονα ολονυχτίς και τους Johan Rockner στο μπάσο & Sebastian Olsson στα drums, να τα χαλιναγωγούν με αξιοσημείωτη μαστοριά.
 |
Το κύριο βάρος του set όπως ήταν λογικό έπεσε στο περσινό “Trails & Passes”, με επιλεγμένες τζούρες από το πρόσφατα επανακυκλοφορηθέν “Agents Of Ahriman” να αποτελούν ιδανικό συμπλήρωμα, ενώ το instrumental heavy rock ντελίριο του "Electric Ryder" -εκτός από πολύτιμες ανάσες ξεκούρασης στον υπερκινητικό Arvid- έδωσε την τέλεια αφορμή στις πρώτες σειρές για λίγο ακομπλεξάριστο air guitar.
 |
Η μεγάλη έκπληξη όμως έλαβε χώρα στο encore, με το συγκρότημα να αποδίδει το blues classic “Going Down” όσο πιο μαγκιόρικα γίνεται, αφήνοντας στο τέλος μόνο του τον Arvid, να ερμηνεύσει a capella με περίσσιο πάθος το “Be Your Husband”, ολοκληρώνοντας έτσι ιδανικά, τόσο ένα άτυπο tribute σε δύο τεράστιους Jeff, όσο και μια από τις πιο δυνατές rock συναυλίες που θα παρακολουθήσουμε φέτος.
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Σούρσος
Comments
