Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014. Ποιος καλύτερος τρόπος να ξεκινήσεις την εβδομάδα σου, εκτός από το Heavy By The Sea festival στην Πλατεία Νερού! Το φετινό line-up το ίδιο καυτό όσο και το απόγευμα της Δευτέρας όπου από νωρίς το μεσημέρι ο κόσμος έχει ήδη αρχίσει να μαζεύεται…
Με ελάχιστη καθυστέρηση, και με αρκετούς παρευρισκόμενους να διχάζονται για το αν τελικά οι πόρτες άνοιγαν στις 16:00 ή στις 17:00, οι είσοδοι ανοίγουν και οι παρευρισκόμενοι ξεχύνονται στην πλατεία. Άλλοι αμέσως στο main stage, άλλοι καρφί στο bar για μία παγωμένη μπύρα και άλλοι ψάχνοντας ένα μέρος με αρκετή σκιά.
 |
 |
Χωρίς περαιτέρω εισαγωγές, θα σας βάλω λίγο απότομα στο κυρίως θέμα, όπως έκανε και η πρώτη μπάντα της ημέρας. Ορεξάτοι, έτοιμοι να τα σπάσουν όλα, οι Revenge Οf Τhe Giant Face ανεβαίνουν στο red stage και μας χαρίζουν ένα σίγουρα ιδανικό ξεκίνημα. Harsh φωνητικά και φοβερά riffs, η αλήθεια είναι πως δε γίνεται να τους ακούσεις και να μην χτυπηθείς έστω και λίγο. Και χαίρομαι γιατί την ίδια άποψη φαίνεται να είχαν και οι περισσότεροι στο χώρο, που με το καλησπέρα άρχισαν να κοπανιούνται! Η πρώτη μου φορά που είδα τα παιδιά και ελπίζω όχι η τελευταία, respect για μια πολύ καλή εμφάνιση από μεριά τους!
 |
Τη σκυτάλη παίρνουν οι Tardive Dyskinesia, στο main stage του φεστιβάλ. Οι Tardive κατάφεραν να ανεβάσουν τη θερμοκρασία ακόμη περισσότερο, με μία εκρηκτική εμφάνιση, όπως πάντα! Τα pits όλο και μεγαλώνουν και το συγκρότημα δίνει ρυθμό και όρεξη στο κοινό που δείχνει να τους απολαμβάνει! Με το μόνο –ας πούμε- μειονέκτημα ένα μικρής διάρκειας προβληματάκι με την κιθάρα κατά τη διάρκεια του set τους, που ο κόσμος δεν φάνηκε να δίνει και πολύ σημασία, το συγκρότημα ήταν αν μη τι άλλο άψογο πάνω στη σκηνή και με μία εξίσου καλή εμφάνιση απέδωσε όπως έπρεπε. Ένα από τα συγκροτήματα με μέλλον στον χώρο του extreme metal στη χώρα μας αν με ρωτάτε, και σίγουρα ένα όνομα που δικαίως ήταν στο φετινό line-up! Καταπληκτικοί!
 |
Επόμενοι στο πρόγραμμα οι Planet Of Zeus, οι ζωντανές εμφανίσεις των οποίων, έχουν αρχίσει να αποκτούν χαρακτήρα ρουτίνας τον τελευταίο καιρό. Μπόλικη ενέργεια επί σκηνής, κορμιά από κάτω να λικνίζονται σε κολλητικούς ρυθμούς, sing alongs στα προβλεπέ σημεία, ο Μπάμπης να προσπαθεί απελπισμένα να ακουστεί cool με τις ατάκες του, αλλά ποτέ να μην τα καταφέρνει, τα γνωστά συνθήματα για “σεξ και βία” σε κάποιον πολύ κοντινό μας πλανήτη και το “δεν παλιώνω ποτέ” κλείσιμο με το "Woke Up Dead (William H. Boney)" συνιστούν ένα από τα πιο ευχάριστα κλισέ που μπορείς ποτέ να συναντήσεις υπό τη σκέπη του καυτού αθηναικού ήλιου.
 |
 |
Μετά το πέρας της εμφάνισης των Planet, οι μαλλιαροί, οι οποίοι μόλις πριν λίγο τα έσπαγαν παραδίπλα με “The Great Dandolos” και “Leftovers”, έσυραν τις μουσάρες τους στην παρακείμενη Red Stage, όπου ετοιμάζονταν να πατήσουν πόδι οι Nightstalker. Το συγκρότημα θεσμός της αθηναικής rock νύχτας, είναι άμαθο σε τέτοιες ώρες, αλλά αυτό το ξέγνοιαστο στα όρια της τεμπελιάς feeling που αποπνέουν στη μετά “The Ritual” εποχή, ήρθε και κούμπωσε ιδανικά με το φεστιβαλικό του πράματος. Αφήστε που όποιος ήθελε να τους δει με την ησυχία του, χωρίς να στοιβάζεται μαζί με εκατοντάδες άλλους στα Αν και στα Κύτταρα, επιτέλους βίωνε την πολυπόθητη δικαίωση.
 |
Αφού οι Nightstalker έχουν κατεβεί από τη σκηνή, όλος ο κόσμος ενστικτωδώς συρρέει προς το main stage, καθώς όλοι συνειδητοποιούν ποιοι έχουν σειρά. Δεν θα ήταν υπερβολή άλλωστε να πούμε ότι αρκετοί ήταν αυτοί οι οποίοι ήρθαν κυρίως για τους πολωνούς black/death metallers Behemoth. Η αναμονή διήρκησε ίσως λίγο παραπάνω απ’ όσο θα πρεπε, ωστόσο με ελάχιστη καθυστέρηση το intro ξεκινά, και τα μέλη της μπάντας βγαίνουν στη σκηνή, με τελευταίο τον τραγουδιστή Nergal να κάνει μια θεαματική είσοδο κρατώντας δύο ράβδους με φωτιά στα χέρια του. Ο drummer δίνει το σύνθημα και το set τους ξεκινά με την κομματάρα “Blow Your Trumpets Gabriel” από τον πρόσφατο δίσκο τους “The Satanist”. Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφερθεί πως ο παραπάνω δίσκος αποτελεί το metal album της χρονιάς σύμφωνα με τα βραβεία Golden Gods του Metal Hammer. Anyway, πίσω στον πανικό μας, το ανελέητο κοπάνημα έχει ξεκινήσει, το κοινό έχει εκστασιαστεί και οι Behemoth έχουν κάνει τη σκηνή δική τους.
 |
Οι διπεταλιές τραντάζουν ολόκληρη την Πλατεία Νερού και ο Nergal χαιρετά το ελληνικό κοινό. Χαμός στο “Conquer All” και “Slaves Shall Serve”, οι Behemoth έδειξαν με τον καλύτερο τρόπο πως μιλάμε για ένα από τα καλύτερα συγκροτήματα που έχει βγάλει η Πολωνία. Εξαιρετική εμφάνιση που σίγουρα άφησε ικανοποιημένους τους λάτρεις του ακραίου ήχου και αυτό φάνηκε ιδιαίτερα όταν όλοι μαζί ζητοκραύγαζαν “Christians To The Lions!”. Θεαματικοί, και όσο «κακοί» έπρεπε, μας έδωσαν και καταλάβαμε! Highlights επίσης τα “Ov Fire and The Void” και φυσικά “At The Left Hand Οv God”, σίγουρα πολλοί έφυγαν με αυχενικά θέματα λόγω των Behemoth.
 |
 |
Αξέχαστη στιγμή για όλους το outro, με το συγκρότημα να φορά τις γνωστές τους μάσκες με τα κέρατα και δημιουργώντας μια σκοτεινή ατμόσφαιρα (ναι, σκοτεινή, έχει σουρουπώσει κιόλας, πάλι καλά) και να φεύγει από τη σκηνή υπό επευφημίες και ένα δυνατό χειροκρότημα που σίγουρα τους άξιζε. Ελπίζουμε να τους ξαναδούμε σύντομα στη χώρα μας!
 |
Σειρά έχουν οι σουηδοί Ghost. Δε ξέρω κατά πόσο οι Bon Jovi, Kansas και Joan Jett που ηχούσαν κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας της σκηνής βοήθησαν το κοινό που περίμενε με ανυπομονησία τη στιγμή αυτή. Ωστόσο η στιγμή δεν άργησε να έρθει και οι Nameless Ghouls κάνουν την εμφάνιση τους. Το κοινό έχει ενθουσιαστεί, αναμεσά τους και εγώ καθώς οι Ghost ήταν το συγκρότημα που περίμενα να δω κυρίως. Ωστόσο θα γράψω αντικειμενικά. Το stage γεμίζει καπνό και μέσα σ’ αυτό κάνει την εμφάνιση του ο απίστευτος Papa Emeritus II, και ο κόσμος ξεσηκώνεται καθώς το «τελετουργικό» έχει ξεκινήσει για τα καλά όπως μας ενημερώνει και ο ίδιος. Όπως ανέφερα θα είμαι αντικειμενική οπότε άσχετα με το γεγονός του ότι εγώ πιστεύω πως ήταν εκπληκτικοί στη σκηνή, ήταν όντως εκπληκτικοί! Επαγγελματίες και σίγουρα ιδιαίτεροι και διαφορετικοί οι Ghost έκαναν μία εξαιρετική εμφάνιση για την οποία μιλούσε πολύς κόσμος μετά το τέλος του φεστιβάλ.
 |
Ο Papa έδινε ρυθμό στο κοινό λες και καθοδηγούσε την χορωδία της εκκλησίας της γειτονιάς μόνο που στη θέση των εκκλησιαστικών ύμνων που κανείς ακούσει σε εκκλησία, εμείς απολαμβάναμε τα “Ritual”, “Con Clavi Con Dio” και “If You Have Ghosts” για να αναφέρω μερικούς. Συν όλα τ’ άλλα το συγκρότημα κατάφερε να προσφέρει θέαμα αλλά και πολλά χαμόγελα και αυτό είναι κάτι που αξίζει να αναφερθεί. Και ναι, αυτοί που δεν τους είχαν ακούσει μπορεί να βρέθηκαν προ εκπλήξεως αλλά σίγουρα θα τους ακούσουν από δω και πέρα! Το μόνο που λίγο με απογοήτευσε είναι που δεν άκουσα ένα από τα προσωπικά αγαπημένα μου “Secular Haze”, αλλά το γεγονός αυτό επισκιάστηκε από τις μοναδικές ερμηνείες στα “Year Zero” και “Monstrance Clock” με τα οποία και έκλεισαν το set τους.
 |
 |
O Papa και οι Nameless Ghouls έκαναν μία μοναδική εμφάνιση που θα μείνει αξέχαστη… σίγουρα τα τρία χρόνια που μας χώριζαν από την τελευταία τους εμφάνιση στη χώρα μας ήταν όντως μεγάλο διάστημα όπως είπαν και οι ίδιοι και μακάρι να μας ξανά επισκεφτούν το συντομότερο δυνατό για μία ακόμη θεαματική «λειτουργία».
 |
Οι Deftones όμως, είναι άλλο καπέλο. Παιδιά της εποχής που απέρριψε τους θεατρινισμούς, τους οποίους οι προηγηθέντες Ghost αγκαλιάζουν χωρίς περιστροφές, έχουν μάθει να παίζουν μπάλα αλλιώς.
Λιτοί και χωρίς κάποιο ιδιαίτερο stage show, πάτησαν σανίδι μισή ώρα μετά τις έντεκα με το αναγνωριστικό “Diamond Eyes” από τον προτελευταίο ομότιτλο δίσκο τους. Οι ιαχές όμως, που προκάλεσαν οι πρώτες νότες του “Be Quiet and Drive (Far Away)” το οποίο ακολούθησε, ήταν αυτές που αποτύπωσαν το διαμορφούμενο κλίμα της βραδιάς.
Η συνέχεια δίνεται με το “Lhabia” να ακολουθεί κατά ποδός το “My Own Summer (Shove It)” και το setlist αρχίζει να ενδύδεται χαρακτήρα best of. O Chino Moreno, αποδεικνύεται ο ιδανικός οικοδεσπότης για την αποψινή βραδιά. Αλωνίζει ακατάπαυστα τη σκηνή, πηδάει από ενισχυτές, χάνεται στις παρυφές των πρώτων σειρών και κραυγάζει την αλήθεια των στίχων του με έναν τρόπο τόσο πειστικό που καθηλώνει.
 |
 |
Στις πιο ήρεμες στιγμές πιάνει την κιθάρα και η εκφραστικότητα της φωνής του αναμοχλεύει μέσα σου πράγματα που μέχρι πρότινος νόμιζες ξεχασμένα, εκεί κάπου στα νεανικά σου χρόνια. Τι κι αν σε φάσεις μπερδεύει τα λόγια ή κάποιοι στίχοι δεν τραγουδιούνται ποτέ; Γίνεται να προτιμά κανείς το αποστειρωμένο στουντιακό “τότε” από την πηγαία έκφραση του “τώρα”;
 |
Ο ήχος “μπετοναρισμένος”, αλλά συνάμα πεντακάθαρος αποτέλεσε την μικρή, αλλά διόλου ευκαταφρόνητη λεπτομέρεια, που άλλαξε τους όρους του παιχνιδιού συντριπτικά υπέρ των Deftones, σε σύγκριση με ό,τι είχε προηγηθεί νωρίτερα. Μπάσο “κλωτσιά στο στομάχι”, κιθάρα “βαριοπούλα” κι εσύ ο έρημος με δυο τρεις μπύρες κατεβασμένες ή “γλυκό” ντουμάνι στα πνευμόνια να παρασύρεσαι σε καγκούρικες αναπηδήσεις τώρα στα γεράματα. Ωιμέ! Τουλάχιστον έχεις δικαιολογία...
 |
Και για το τέλος, πάρε στο κεφάλι για encore “Bored”, “Engine No. 9”, “Root” και “7 Words”, όλα από το ντεμπούτο “Adrenaline”, πίσω στο μακρινό 1995. Οι καλύτερες στιγμές της βραδιάς βέβαια ήταν το “Digital Bath” και το υπέρτατο “Change (In The House Of Flies)”, αλλά μη με ακούτε εμένα, εγώ κατά βάθος είμαι ευαίσθητο παιδί.
“Γεμάτο” live, από αυτά που θα μας μείνουν και θα αναπολούμε μετά από μερικά χρόνια. Κι όχι μόνο επείδη επρόκειτο -κακά τα ψέμματα- για τη μοναδική φορά που είχαμε την τύχη να τους δούμε.
 |
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Σούρσος (Ανταπόκριση Planet Of Zeus, Nightstalker και Deftones)
Σοφία Ντούσκα (Ανταπόκριση Revenge Of The Giant Face, Tardive Dyskinesia, Behemoth και Ghost)
Γιάννης Λιβάνιος (Φωτογραφίες - https://www.facebook.com/JohnMetalmanPhotography)
Comments
