14 μήνες από την τελευταία τους εμφάνιση εν Ελλάδι και να που οι ICED EARTH επέστρεψαν ενώπιον του πιστού ελληνικού κοινού που τόσο τους αγαπά και στηρίζει. Ευτυχώς το “Incorruptible” είναι δισκάρα αντάξια του “Dystopia” και η παγκόσμια περιοδεία των Αμερικάνων πέρασε και από τα μέρη μας.
Το κρύο ήταν τσουχτερό, αλλά η ατμόσφαιρα στο Fuzz ιδιαίτερα θερμή και γι’ αυτό υπεύθυνοι ήταν για αρχή οι δικοί μας Tidal Dreams, το power metal συγκρότημα που προλόγισε τους Iced Earth. Μπροστά σε ένα κοινό που γέμιζε με γοργούς ρυθμούς το χώρο, οι Αθηναίοι, για 40 λεπτά της ώρας, απέδειξαν ότι δεν κέρδισαν τυχαία το βραβείο του Wacken Metal Battle το 2016.
Το βάρος έπεσε στο περσινό “Previsor” και με μπροστάρη τον Νεκτάριο στα φωνητικά και άξιους συμπαίκτες τον Πάρη, το Νίκο και τον Γιάννη οι, ιδρυμένοι το 2010, Tidal Dreams προσέφεραν ατόφιο epic/power metal και έδειξαν ότι το μέλλον τους ανήκει.
Στις 21:45 οι μουσικές του Ozzy σταματάνε από τα ηχεία και τη θέση τους παίρνει η εισαγωγή του “Great Heathen Army”. Oι Iced Earth, πιστοί στο ραντεβού-σχέση λατρείας με τους Έλληνες οπαδούς τους, ξεκινάνε ένα 2ωρο σετ, το οποίο ολοκληρώθηκε με τις τελευταίες νότες του “The Hunter”. Μετά το εναρκτήριο του “Incorruptible”, έρχεται ο πρώτος ύμνος που λέγεται “Burning Times” και γίνεται δεκτός εν μέσω αποθέωσης, όπως και το προηγούμενο και γενικά όλα τα κομμάτια του τελευταίου δίσκου των Iced Earth.
Κάποιοι παραπονιούνται ότι το μπάσο μπουκώνει στον ήχο, αλλά προσωπικά δεν με απασχολεί τίποτα. Η πέμπτη φορά που βλέπω τους παιδικούς μου ήρωες, είναι και από τις καλύτερες. Ο Stu είναι φωνάρα και έχει βελτιώσει σε τεράστιο βαθμό τη σκηνική του παρουσία, συγκριτικά με την πρώτη του επίσκεψη στη χώρα μας. Ο ήχος από τον εξώστη είναι κρύσταλλο και το “Dystopia” ξεσηκώνει τον κόσμο που λογικά έκανε ένα ακόμα sold out.
Πρώτη, πραγματικά, μεγάλη στιγμή ήταν η εκπληκτική εκτέλεση του “I Died for You” που μας ξαναθύμησε γιατί σαν χώρα αγαπάμε τους Iced Earth με έναν τόσο ξεχωριστό τρόπο. Δεν ήταν μόνο αυτό όμως, καθώς το καινούργιο “Black Flag” είναι εξίσου μεγαλειώδες. O Jon Schaffer, αψεγάδιαστος, μονίμως στα δεξιά του Stu Block, απολαμβάνει κάθε στιγμή και, εδώ που τα λέμε, δεν έχει ζήσει και λίγες στα ελληνικά σανίδια.
Το “Raven Wing”, από τα καλύτερα του δίσκου΄, ανήκει στον κόσμο που τραγουδάει έντονα το ρεφρέν και προετοιμάζει το έδαφος για την τριλογία των “Prophecy”, “Birth of the Wicked” και “The Coming Curse” η οποία είναι καθηλωτική. Ο κόσμος ανυπομονεί για το μεγάλο έπος του “Stormrider” όπου ως συνήθως αναλαμβάνει τα φωνητικά ο Jon και ακολουθεί το επικό “Angels Holocaust” με τον Block να δίνει ρέστα, θυμίζοντας τα ένδοξα χρόνια του Mat Barlow. Τελευταίο πριν το encore το “Travel in Stygian”.
Η μπάντα μας χαιρετά, αποσύρεται για λίγο και επιστρέφει με το μελωδικό “Clear the Way (December 13th, 1862)”, το άκρως συναισθηματικό (για τους γνωστούς λόγους) “Watching Over Me” και το δωράκι με το αγαπημένο μου “The Hunter”. Οι Iced Earth έπαιξαν αυτό και το “Dracula” που σε άλλες χώρες δεν τα παίζουν, ενώ δεν άγγιξαν ξανά τη δισκάρα “The Glorious Burden” και απορώ γιατί. Πολλά κλασσικά κομμάτια δεν ακούστηκαν, όπως θα διαπιστώσει όποιος διαβάσει το αναλυτικό setlist, αλλά ας είναι. Όσο παίζουν, θα πηγαίνουμε και όσο βγάζουν δισκάρες θα ανταποκρινόμαστε παρά το, είναι αλήθεια, τσιμπημένο εισιτήριο.
Η συναυλιακή διαβολοβδομάδα φτάνει στο τέλος της το Σαββατοκύριακο και ο Φλεβάρης καραδοκεί. Ακολουθεί το πλήρες setlist με επιφύλαξη ως προς την σειρά:
1. Great Heathen Army
2. Burning Times
3. Dystopia
4. Black Flag
5. Seven Headed Whore
6. I Died for You
7. Vengeance Is Mine
8. Dracula
9. Brothers
10. Last December
11. Raven Wing
12. Prophecy
13. Birth of the Wicked
14. The Coming Curse
15. Stormrider
16. Angels Holocaust
17. Travel in Stygian
Encore:
18. Clear the Way (December 13th, 1862)
19. Watching Over Me
20. The Hunter
Για το Rock Overdose ,
Μιχάλης Τσολάκος
Φωτογραφίες: Γιάννης Λιβανός (John Metalman Photography)
Comments
