For the mystical ones they sing
Οι Inquisition, ένα δίδυμο από Κολομβία και ΗΠΑ έχει καταφέρει να γίνει ένα από τα μεγαλύτερα black metal ονόματα με πολλούς οπαδούς ανά τον κόσμο. Την περασμένη Τετάρτη εμφανίστηκαν στο Κύτταρο, μετά από την κυκλοφορία του πιο πρόσφατου πονήματός τους, “Bloodshed Across the Empyrean Altar Beyond the Celestial Zenith”. Την βραδιά άνοιξαν οι Ελληνικές μπάντες Diablery και Nadiwrath.
Οι πόρτες άνοιξαν στις 20:45, και σύντομα οι Diablery ανέβηκαν στη σκηνή. Την σκηνική τους παρουσία διακρίνει μια έντονη θεατρικότητα, με τους μανδύες, τις κουκούλες και το corpsepaint. Η μουσική τους από την άλλη, αποτελεί τυπικό Ελληνικό symphonic black metal, με θεματολογία στίχων το σύμπαν και φιλοσοφία, πράγμα το οποίο τους έκανε να ταιριάζουν πάρα πολύ στη συγκεκριμένη βραδιά. Το παράπονό μου είναι ότι ενώ φάνηκαν ότι είναι πάρα πολύ καλοί, ο ήχος τους αδίκησε. Σε πολλά σημεία, η παρουσία των πλήκτρων πέρναγε εντελώς απαρατήρητη και κρυβόταν πίσω από όλα τα άλλα όργανα, ενώ άλλες στιγμές, οι κιθάρες «ψαλίδιζαν», δημιουργώντας θόρυβο και κρύβοντας τις μελωδίες.
Στη συνέχεια οι Nadiwrath ανέβηκαν στη σκηνή γεμάτοι νεύρο. Προτιμώντας μια πιο παραδοσιακή και old-school προσέγγιση στο black metal τους, σκηνικά χαρακτηρίζονταν από ωμή ενέργεια, όπως και η μουσική τους. Με τίτλους όπως “Two Face Shit Fuckers”, “No Pity for Your Kind” και “Heading Towards Absolute Darkness”, ο μηδενισμός και η μισανθρωπιά που χαρακτηρίζει τους στίχους τους είναι εμφανή στοιχεία. Και δεν έλειψε και το ύψωμα μεσαίων δαχτύλων προς το κοινό και ειδικά στους φωτογράφους που καταλάμβαναν τις πρώτες σειρές. Σε αντίθεση με τους Diablery που ήταν σχεδόν ακίνητοι πάνω στη σκηνή, οι Nadiwrath δεν υπήρχε στιγμή που να ήταν αδρανείς. Ο ήχος στην εμφάνιση των Nadiwrath είχε αρχίσει να βελτιώνεται, με λιγότερα παράσιτα, αν και οι ίδιοι οι Nadiwrath προτιμούσαν να δημιουργούν λίγο θόρυβο μεταξύ των κομματιών τους. Είπαμε. Δεν μας αγαπούν καθόλου.
Τέλος, στις 23:15 οι Inquisition πήραν τη σκυτάλη. Χωρίς πολλές φαμφάρες, εκτέλεσαν το setlist τους και αποχώρησαν. Ο ήχος στους headliners ήταν κορυφαίος, και τα μελωδικά μέρη ακούγονταν πίσω από τις τραχιές κιθάρες όπως ακριβώς έπρεπε. Η φωνή του Dagon στην καλύτερή της φόρμα. Η κιθάρα του καταιγιστική και τα τύμπανα του Incubus να χτίζουν μια στιβαρή σπονδυλική στήλη για τα κομμάτια, παρά την έλλειψη μπασίστα και δεύτερου κιθαρίστα από τη σκηνή.
Με το setlist τους τίμησαν όλη τη δισκογραφική τους πορεία, από το ντεμπούτο τους μέχρι και το πρόσφατο άλμπουμ τους, με περισσότερα κομμάτια από το “Ominous Doctrines of the Perpetual Mystical Macrocosm”, παραλείποντας όμως το ομότιτλο και το “Cosmic Invocation Rites” το οποίο αποτέλεσε το μόνο μικρό παράπονο από την εμφάνιση για ορισμένους οπαδούς. Στο τέλος, η αποχώρηση ήταν ψυχρή και χωρίς πολλά πολλά. Στις τελευταίες νότες του “A Magnificent Crypt Of Stars”, ο Dagon κατευθύνθηκε προς την έξοδο της σκηνής και απλά με το που τελείωσε το κομμάτι άφησε την κιθάρα του. Αμέσως ακολούθησε και ο Incubus.
Εκείνη τη νύχτα, στο Κύτταρο εκτελέστηκε μια μυσταγωγία occult black metal από μία από τις κορυφαίες και πιο αγαπητές μπάντες του είδους. Από άποψη διοργάνωσης, οι τρεις μπάντες ταίριαξαν απόλυτα μεταξύ τους και δημιούργησαν μια παραδειγματική βραδιά αγνού black metal. Επίσης, ένα μεγάλο μπράβο που επέτρεψε σε όσους είχαν προμηθευτεί τα εισιτήριά τους από το internet να τα ανταλλάξουν με κανονικά με το artwork της αφίσας!
Για το Ρock Overdose,
Γιάννης Ren (κείμενο)
Μίνως Ντοκόπουλος (φωτογραφίες)
Comments
