Είναι κοντά τριάντα χρόνια που η μυστηριώδης φιγούρα της Jarboe περιδιαβαίνει τα μουσικά δρώμενα. Aρχικά με τους Swans και μετά τη διάλυση τους με τη δική της solo πορεία, η οποία μόνο μοναχική δεν ήταν, καθώς συμπεριέλαβε αμέτρητες συνεργασίες με καλλιτέχνες διαφόρων μουσικών συνομοταξιών. Συνεπής σε αυτή την οπτική, στην τρέχουσα περιοδεία της συνοδεύεται από τον P. Emerson Williams, γνωστότερος σε κάποιους ως κινητήρια δύναμη των Veil Of Thorns.
Το ότι το live αυτό έρχεται τρία μόλις χρόνια μετά την επαναδραστηριοποίηση των Swans -χωρίς την Jarboe πλέον- και μερικούς μόνο μήνες μετά την υπερεπιτυχημένη από όλες τις απόψεις συναυλία τους στην Αθήνα, έχει τη δική του ξεχωριστή βαρύτητα. Σε κάθε περίπτωση πάντως, η φετινή εμφάνιση της Jarboe στα μέρη μας είναι ένα γεγονός από μόνο του, που ήρθε να τονώσει την ισχνή συναυλιακή παρουσία της στην χώρα μας.
Χρέη opening act είχαν αναλάβει οι Mani Deum, οι οποίοι είχαν προσαρμόσει το σετ τους ακουστικά, ειδικά για τις απαιτήσεις της βραδιάς. Οι ίδιοι χαρακτηρίζονται ως “infected folk & roll”, το όλο στήσιμο τους όμως, αλλά και μέρος του κόσμου που φαινόταν να έχει έρθει για αυτούς, παρέπεμπαν στην ευρύτερη gothic rock σκηνή. Αυτό που εν τέλει εισέπραξα, φάνηκε να έχει περισσότερη σχέση με συγκροτήματα όπως οι Woven Hand, παρά με ο,τιδήποτε goth, υποθέτοντας πάντα ότι μία ακουστική εμφάνιση μπορεί να είναι αντιπροσωπευτική του πλήρους ήχου τους, πράγμα για το οποίο διατηρώ αμφιβολίες όσον αφορά το εάν ισχύει. Προσωπικά, αυτό που άκουσα με κέρδισε και δεν έδειξε σε κανένα σημείο να είναι εκτός κλίματος της περίστασης.
 |
 |
Στα της Jarboe τώρα, αφήνοντας στην άκρη το δικαιολογημένο σούσουρο που προηγήθηκε της συναυλίας, θα εστιάσω στο καθαρά μουσικό μέρος. Πρώτος στη σκηνή ανέβηκε ο P. Emerson Williams, υπό τους ήχους της ηχογραφημένης φωνής της Jarboe και τη συνοδεία προβολών στο βάθος της σκηνής. Μετά από κάποιο σεβαστό χρονικό διάστημα τον ακολούθησε και εκείνη, ολοζώντανη αυτή τη φορά, εμπρός μας. Ενδεδυμένη ένα μακρύ φόρεμα, που κάλυπτε σχεδόν το σύνολο του κορμιού της και ένα handbook ανά χείρας, άφησε τα σανδάλια της σε μια άκρη, είπε δυο λόγια με τον συνεργάτη της και το κύριως μέρος της εμφάνισης ήταν έτοιμο να ξεκινήσει. Μια Jarboe πολύ διαφορετική από αυτό που περίμενα, απόμακρη φιγούρα μεν, αλλά εξαιρετικά ταπεινή. Δεν απευθύνθηκε στο κοινό, παρά μόνο προς το τελείωμα του σετ, οπού έκανε μάλιστα μια σύντομη αναφορά στη γυνακεία χειραφέτηση, μεταξύ άλλων.
 |
 |
Ο P. Emerson Williams ντυμένος με ένα hoodie τουλάχιστον τρία νούμερα μεγαλύτερο, που καταντούσε να ομοιάζει κελεμπίας, έστηνε την λιτή ραχοκοκκαλιά των τραγουδιών παίζοντας με τα γυμνά του δάχτυλα και χρησιμοποιώντας συχνά και το σώμα της κιθάρας ως κρουστό, προσπαθώντας να δώσει έτσι μια υποτυπώδη αίσθηση ρυθμού. Η Jarboe, πραγματικά εντυπωσίασε με τη φωνή της, παραδίδοντας μια μεστή ερμηνεία, η οποία δεν έγερνε ιδιαίτερα προς το εξεζητημένο, αλλά ήταν πλήρως εναρμονισμένη με τoν ακουστικό χαρακτήρα της παράστασης. Έδωσε μια διαφορετική διάσταση στα -ερμηνευμένα από τον Gira στο studio- “Please Remember Me” και “The Child's Right” από τις World Of Skin ημέρες της, ενώ δεν παρέλειψε και την αναφορά στους Swans με το “Can't Find My Way Home” των Blind Faith.
 |
 |
Μόνο μελανό σημείο η μικρή διάρκεια της εμφάνισης που δεν ξέπερασε τα 50 λεπτά με το ζόρι, αλλά και τα συνεχή κλικ των θρασύτατων φωτογράφων που δεν σεβάστηκαν δευτερόλεπτο την ιδιαίτερη φύση της συναυλίας. Αν βάλετε στην εξίσωση και το κουβεντολόι από κάποιες παρέες στο βάθος, για τις οποίες δεν μπορώ να διανοηθώ πραγματικά το λόγο παρουσίας τους στο χώρο, μια συναυλία που θα μπορούσε να ακουμπήσει το συγκλονιστικό -έστω και σε αυτό το μικρό διάστημα που διήρκεσε- έμεινε τελικά στα επίπεδα του απλά ικανοποιητικού.
Για το Rock Overdose: Δημήτρης Σούρσος
Comments
