Μπαίνω στο Κύτταρο κατά τις 9 και ευτυχώς έχω χάσει μόνο 2 κομμάτια του Γιώργου του Γάκη, με καθυστερούν και στην είσοδο καναδυό φανς των Joker, μπαίνουν κι αυτοί. Το Κύτταρο είναι ήδη σχεδόν τίγκα. Ο Γιώργος και οι Troublemakers κάνουν καλή δουλειά, με καλό ήχο και καλή επιλογή κομματιών, με ωραία αναλογία σε originals και covers. 1ο cover, αγαπημένο, ‘Cold sweat’, Thin Lizzy. Ωραία, σήμερα θ’ ακούσουμε γενικά ωραία τραγούδια. Συνέχεια με ‘Give me all your love’ από Whitesnake και ‘Love in an elevator’ (Aerosmith) μέχρι και ‘Moonchild’ (Rory) με καλεσμένο τον Barry Barnes (Sinnerboy) στην κιθάρα, (που έπαιξε και την προηγούμενη μέρα στον ίδιο χώρο, στο Rory Gallagher Tribute). Στο ‘Have a nice day’ (Bon Jovi) με παίρνει χαμπάρι ο Γιώργος και κάνει να μ’ ανεβάσει στη σκηνή αλλά: δεν πρέπει – θα τα πούμε στο διάλειμμα έτσι κι αλλιώς.
Έπειτα, δύο κομμάτια από το πρόσφατο άλμπουμ του “Too much ain’t never enough”, τα «Street of broken dreams» και «Μη με κοιτάς» - η ροκαρισμένη εκτέλεση του παραδοσιακού αυτού κομματιού είναι το τελευταίο κομμάτι στο σετ ενώ το προηγούμενο είναι το κομμάτι το οποίο λέει στο άλμπουμ μαζί με τον Joe Lynn Turner. Μια χαρά πάνω στη σκηνή, εμπειρία, άνεση, καλή ενέργεια – και τα σημαντικότερα: καλό setlist, όπως είπαμε, και δεμένη, δουλεμένη μπάντα. Όχι μόνο ζέσταναν το γεμάτο club, αλλά ανέβασαν και την μπάρα για την ιταλική μπάντα που συνόδευε τον Turner, (που τελικά δεν την ξεπέρασε, την μπάρα). Χαίρεσαι να συνειδητοποιείς ότι έχουμε τόσο καλές ελληνικές μπάντες με πολλά ‘χιλιόμετρα’ λάΪβ -όπως η δική μου και του Γιώργου- που στέκουν άνετα σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Να ένα παράδειγμα - παραλίγο να συμβεί πέρυσι: Μια σύμπραξη των Joker με έναν πολύ σημαντικό AOR τραγουδιστή (που ίσως συμβεί μελλοντικά) για ελληνικές και ευρωπαϊκές dates. Αυτό δηλαδή, αντίστοιχα, που κάνει ο Turner συνεργαζόμενος με αυτό το ιταλικό μουσικό σχήμα – για συναυλίες του στην Αμερική ο Turner μπορεί να χρησιμοποιεί άλλο σχήμα. Τα τελευταία χρόνια έτσι κι αλλιώς έχει διάφορες συνεργασίες με διάφορα σχήματα, από διάφορες χώρες – και σε στουντιακές δουλειές και σε λάϊβ. Αυτή η συγκεκριμένη, η ιταλική του backing band έχει καλό ντράμερ και μπασίστα που ξέρει το πρόγραμμα. Ο κημπορντίστας είναι αρκετά καλός και σίγουρα όλοι τους κερδίζουν εμπειρίες όντας η backing band του JLT. Ο κιθαρίστας στεναχώρησε λίγο τους πιο απαιτητικούς, αλλά η προσωπικότητα, το πάθος κι η ψυχωμένη σκηνική παρουσία του καλού ανθρώπου και τραγουδιστή Joe Lynn Turner κέρδισε τον κόσμο που γέμισε το ‘Κύτταρο’.
.jpg)
Surrender to Joe Lynn Turner
Ο Turner είναι η ζωντανή φωνή των Rainbow – κι η αλήθεια είναι ότι στα «νούμερα» οι Turner-ικοί Rainbow υπήρξαν πιο επιτυχημένοι εμπορικά. Μπαίνει με ‘Death alley driver’ (το ..‘Highway star των Rainbow’) και νωρίς-νωρίς: ‘I surrender’. Έξυπνη κίνηση και μάλιστα: αναδεικνύονται έτσι τα πολλά ισάξια Rainbow-τραγούδια του προγράμματος: “Street of dreams”, “Can’t let you go”, “Jealous lover”. Partytime και sing-along από την αρχή λοιπόν και ως το τέλος. Με σεβασμό κι αγάπη θα ακούσουμε νωρίς ‘Man on the silver mountain’ και τον ‘εθνικό ύμνο’ ‘Long live Rock’n’Roll’ αργότερα, πριν τα encores. Άλλωστε τα παλιότερα κομμάτια των Rainbow τα έχει τραγουδήσει κι εκείνος σε αρκετές περιοδείες του θρυλικού συγκροτήματος. Μα, ακόμη περισσότερο, ο χαμογελαστός αυτός κλασικός καλλιτέχνης είναι και η δεύτερη καλή ενεργή φωνή του ευρύτερου ‘Οίκου Deep Purple’, (η άλλη φωνή είναι ο εκρηκτικός Glenn Hughes – Hughes και Turner συνεργάζονται συχνότατα, έχουν έρθει και μαζί προ 10ετίας σχεδόν στο ‘Ρόδον’). Πιο φιλικός με το όλο heritage κι ακόμη στ’ αλήθεια με τις καλύτερες προσωπικές σχέσεις με τον ίδιο τον Blackmore, (που τον καλεί κατά καιρούς σε άλμπουμς και σε λάϊβ των Blackmore’s Night), o Τurner έχει στ’ αλήθεια διάρκεια και ανοδικές τάσεις μάλιστα στους Purple/Rainbow κύκλους. Κι όσο για την απόδοση του, θα το πω κι ας πονέσει: μακάρι κι ο Coverdale να ήταν ακόμη σε τόσο καλή φόρμα.
7 κομμάτια Deep Purple λοιπόν με στο σετ, έναντι των 8 Rainbow: ‘Perfect Strangers’ (!),’Pictures of home’ (!!), Stormbringer – και ‘Burn’ και ‘Smoke on the water’ τα δύο encores. Αρκετοί παραπονέθηκαν που δεν έπαιξε ‘σόλο καριέρα’ ή/και Malmsteen, αλλά ο Turner έχει βάθος ρεπερτορίου, που μπορεί του χρόνου να παίξει τελείως διαφορετικό σετ και να είναι το ίδιο καλό – αφού δεν κολώνει να πει και τραγούδια πού’χουν πρωτοπεί άλλοι του ‘Οίκου Deep Purple’. Και τα λέει καλά, κι είναι χαμογελαστός και ζεστός με τον κόσμο – έχει άψογη επικοινωνία με το κοινό που συμμετέχει, τραγουδάει και τον αποθεώνει σε όλη τη διάρκεια. Ανάμεσα στα τραγούδια αναφέρεται σε ιστορίες και σε σκηνικά με τον Blackmore στο στούντιο κ.α., πριν το ‘Can’t happen here’ μιλάει και για το χάλι του κόσμου, για την απέχθειά του για τους πολιτικούς, αμερικάνους κι ευρωπαίους κι όλους κ.α., ενώ δε χρειάζεται προσπάθεια για να δεις ότι δεν πρόκειται απλά για έναν τραγουδιστή που απλά ‘λέει τις ατάκες του’. Είναι παρών κάθε δευτερόλεπτο μέσα στα κομμάτια, έτοιμος να διασώσει οποιαδήποτε παραπλάνηση ενδεχομένως να προκληθεί από τον Francesco, τον κιθαρίστα που ψιλοεκτέθηκε κάποιες στιγμές – είναι μουσικός ο Turner ακόμη και ως μουσικός χειρίζεται και τα φωνητικά του γεμίζοντας το μουσικό αποτέλεσμα και τη σκηνή μόνος του, με την έντονη κι έμψυχη σκηνική του πληθωρικότητα, καλύπτοντας κάποια κενά της μπάντας. Tα ‘Street of dreams’ και ‘Jealous lover’ πάντως ήταν απ’ τα highlights, όπως και το ‘King of dreams’, από το ‘Slaves and Masters’ (1991), το δίσκο του με τους Deep Purple – που για πολλούς είναι το τελευταίο Κλασσικό Άλμπουμ του συγκροτήματος, (πες το ‘Purple Rainbow’ αν θες, μια χαρά δισκάρα είναι, κερδισμένοι είμαστε). Είχαν περάσει μάλιστα κι από Ελλάδα επί της ‘Slaves and Masters’ περιοδείας, ήταν η πρώτη φορά που έπαιξαν οι Purple στην Ελλάδα και η μοναδική με Blackmore. Από τότε είχα να τον δω τον Turner και ήταν και τότε άψογος. Η κώμη είναι στη θέση της, (όπως και του Γάκη νωρίτερα!), μερικά πράματα δεν αλλάζουν!
Η βραδιά κύλησε σωστά, ο ήχος ήταν καλός, ο κόσμος πέρασε όμορφα και αγκάλιασε τον χαρισματικό Joe Lynn Turner, τη φωνή των Rainbow που ξηγιέται άψογα επί σκηνής με οποιουσδήποτε μουσικούς να τον πλαισιώνουν, να ξανάρθει να ξαναπεράσουμε όμορφα μαζί του. Δε γίνεται να μην αγαπήσεις έναν τόσο σημαντικό καλλιτέχνη που αγαπάει (ακόμα) αυτό που κάνει και που φαίνεται να μην έχει σκοπό να κάνει ‘slow down’. Και σημαντικότερο: τον ακούς μετά τον Joe Lynn Turner στο cd και έχεις την ευχάριστη αίσθηση της παρέας του – κι αυτό επειδή γνώρισες επί σκηνής έναν αναγνωρισμένο καλό καλλιτέχνη άψογο στα όλα του. A True Star.
Για το Rock Overdose,
Νάσος Καββαθάς
Φωτογραφίες: Πέτρος Παπαπέτρος
Comments
