To 17ο Keep It True fest πέρασε στην ιστορία, σίγουρα όμως όχι απαρατήρητο, όπως πάντα άλλωστε εδώ και 11 χρόνια! Η Ελληνική παρουσία ακόμα και σε αυτές τις οικονομικά δύσκολες εποχές ήταν ξανά από τις μεγαλύτερες!
Επειδή δεν ήμουν εκεί για να καλύψω την εκδήλωση, αλλά όπως κάθε φορά ως fan, παρακάτω θα διαβάσετε μια περιγραφή των όσων διαδραματίστηκαν στο Lauda Königshofen της Γερμανίας και όχι λεπτομέρειες.
Γενικά, μπορεί να μην ήταν το πιο ‘δυνατό’ ΚΙΤ (σε σχέση με προηγούμενα) από άποψη ονομάτων, παρόλα αυτά η γενική αίσθηση που έμεινε είναι από θετική έως πολύ καλή και αυτό μετράει… Υπήρξαν και οι –ελάχιστες- μετριότητες / απογοητεύσεις (πάντα υπάρχουν), απλά δεν ξέρεις που θα σκάσουν και ο καθένας μας εύχεται να μην προέρχονται από αγαπημένο συγκρότημα κλπ χαχαχα!
Μια μέρα πριν το festival, Πέμπτη βραδάκι ξεκινάμε σε διπλανό χωριό με το warm up party, το οποίο προσφέρεται ως ορεκτικό, μια ακόμα ευκαιρία για διασκέδαση (για όσους έχουν ήδη ταξιδέψει ως εκεί). Φέτος (όπως και άλλοτε) περιλάμβανε και live εκτός του dj set, με την παρουσία μάλιστα και δικής μας –ελληνικής- μπάντας τους Finger of Scorn (Cirith Ungol tribute) . Το warm up άνοιξαν οι Reckless Attempt, ένα νεανικό γερμανικό συγκρότημα, που όμως θέλει πολύ δουλειά και η παρουσία τους ήταν μέτρια έως απογοητευτική και το πρόβλημα γινόταν εντονότερο γιατί ο ήχος ήταν ένα μάτσο χάλια! Το να μοιάζεις (ο τραγουδιστής εξωτερικά) στον Hetfield νεαρό, μάλλον δεν ήταν αρκετό! Απογοητευμένοι από το αποτέλεσμα το ρίξαμε στις μπύρες (που ούτως ή άλλως δηλαδή χαχαχα) περιμένοντας να βγουν τα παιδιά μας. Το ότι διασκευάζουν ένα μυθικό και τεράστιο γκρουπ του επικού metal χώρου, από μόνο του ήταν κάτι που κέντριζε το ενδιαφέρον όλων καθώς άρχιζαν να μαζεύονται στην αίθουσα αλλά και πιο κοντά στην σκηνή…Λοιπόν, οι Finger of Scorn παρόλο τον κακό ήχο (με ελάχιστη βελτίωση από πριν) έδωσαν ότι μπορούσαν καλύτερο και μάλιστα τα κατάφεραν, αν κρίνουμε και από την αντίδραση του κόσμου που ήταν αρκετός μάλιστα (2-3 ανέβαιναν και στη σκηνή και σαν άλλοι …Σκληροί! γίνονταν ένα με τον Παπακώστα (και τα άλλα παιδιά) που το διασκέδαζαν πάντως. Να σημειώσω (εκτός του ήχου) την έλλειψη ενός τάπητα στα drums και την υπερπροσπάθεια του Μάνου να παίζει και να μαζεύει ταυτόχρονα το set που έφερνε βόλτες!
Ξημερώνει επιτέλους η πολυπόθητη Παρασκευή και από νωρίς εισβολή στο φεστιβάλ, για να δούμε και τα πρώτα συγκροτήματα που ‘ανοίγουν’, καθώς συχνά έχουμε ευχάριστες εκπλήξεις όπως έγινε και φέτος, με Stallion και Ranger που ήταν φανταστικοί!!....χωρίς να παίζουν κάτι που δεν έχουμε ξανακούσει, για την ακρίβεια ακούμε πολύ συχνά τελευταία, (enforcer, white wizzard, steelwing, skullfist, κλπ) αλλά και αυτοί με τη σειρά τους μας το προσέφεραν με μεγάλη επιτυχία, ενέργεια και πάθος… πολύ καλές, πωρωτικές συνθέσεις όπως και σκηνική παρουσία…! Sorry άλλα για τα 2 επόμενα συγκροτήματα (Deep Machine και Karian) δεν θα μάθετε τίποτα από μένα γιατί είχα ρ/β με κάτι μπύρες έξω από το χώρο του φεστιβάλ! Στη συνέχεια είχαμε την τύχη να δούμε ένα παλιό NWOBHM γκρουπ τους Battleaxe που μας έχουν προσφέρει 2 πολύ καλά δισκάκια τότε (Burn this town και Power from the universe) και ένα τώρα πρόσφατα το Heavy Metal Sanctuary (δεν το έχω ακούσει ακόμα). Στη σκηνή χωρίς να ανατριχιάσουμε ήταν καλοί οκ, απλά κατεγράφησαν στην λίστα με αυτά που έχουμε δει live.
Η επόμενη us metal μπάντα οι Hexx δυστυχώς δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στις προσδοκίες και τα όνειρα μας για αυτή την εμφάνιση στο ΚΙΤ. Περιμέναμε πολλά περισσότερα, μας έχουν κληροδοτήσει με τρελά άσματα αλλά δεν συνδύασαν όλο αυτό το παρελθόν με μια μεγάλη εμφάνιση που θα τους εδραίωνε ακόμα περισσότερο στη συνείδησή μας. Οι Sinner αντιθέτως μας ξεσήκωσαν για τα καλά στη συνέχεια και δικαίωσαν το όνομά τους. Υπάρχουν κάποια δισκάκια ή ακόμα καλύτερα συγκεκριμένα τραγούδια που μας έχουν στιγματίσει από τα πρώτα χρόνια της ενασχόλησής μας γενικότερα με το metal και αναφέρομαι σε αυτά τα ‘ξεκάρφωτα’ τραγούδια που ανήκουν σε άσημες ή μικρές μπάντες (τουλάχιστον για το σύνολο του metal) που έχουν γίνει μεγάλες επιτυχίες και έχουν συνδεθεί με τους δημιουργούς τους, χωρίς πολλές φορές οι περισσότεροι να γνωρίζουν οτιδήποτε άλλο για αυτή την μπάντα εκτός του συγκεκριμένου τραγουδιού! Νομίζω ένα τέτοιο είναι και το Fighting for the Earth των Warrior, με το ευκολομνημόνευτο refrain, που σου κολλάει αμέσως στο κεφάλι και συλλαμβάνεσαι συχνά πυκνά να το σιγοτραγουδάς (και εκτός μπάνιου!). Με τον Sean Peck (Cage, Death Dealer) στα φωνητικά που ήταν φανταστικός ευτυχήσαμε να απολαύσουμε το κομμάτι και την μπάντα live. Δεν έχω άποψη για τα 3 άλμπουμς που κυκλοφόρησαν από 1998-2004, αλλά σίγουρα το ομώνυμο (του τραγουδιού που προανέφερα) του 1985 αξίζει μεγαλύτερης προσοχής από τον κόσμο αφού περιέχει επίσης αξιόλογα κομμάτια (Ruler, Only the strong survive, Defenders of creation κλπ).
Καθώς προχωρά η ώρα πλησιάζει και η σειρά των πιο ‘μεγάλων’ ονομάτων, αλλά το σκηνικό είναι γνωστό, όπως σε κάθε παρόμοιο φεστιβάλ (μικρό ή μεγάλο) άλλωστε. Μετά το τέλος κάθε μπάντας ο χώρος ψιλοαδειάζει! αφού όλοι θέλουν να δροσιστούν με ένα ‘τσαφωμένο’ μπυράκι (=δλδ αυτό που έχει μείνει στη κατάψυξη όσο χρειάζεται για να κρυσταλλώσει παραμένοντας όμως ρευστό, όρος προερχόμενος από Δυτική Ελλάδα χαχα) ή απλά να βγουν έξω να ανανεώσουν τον αέρα τους (σημειώνεται ότι τις 2 ημέρες του φεστιβάλ ο καιρός ήταν άκρος ελληνικός, ειδικά την Παρασκευή πήραμε και χρωματάκι κυριολεκτικά!). Οι μπάντες δεν ανησυχούν καθόλου καθώς από τις πρώτες δοκιμαστικές νότες πριν ξεκινήσουν, ο περισσότερος κόσμος μαζεύεται πάλι μέσα και είναι πλέον έτοιμος να υποδεχθεί αυτή τη φορά την προτελευταία μπάντα της βραδιάς τους Flotsam And Jetsam, όπου οι γνώμες διχάζονται για το αν ήταν καλοί ή όχι, εμένα πάντως μου άφησαν αρκετά θετικές εντυπώσεις, γεγονός στο οποίο ίσως συνέβαλαν και κάποια αγαπημένα τραγούδια με τα οποία ‘χτυπήθηκα’ δεόντως! Το μεγάλο όνομα της βραδιάς και ένα τεράστιο όνομα για όλους μας εκεί (σε ένα φεστιβάλ όπου σε σύνολο 2500 ατόμων δεν υπήρχε ούτε ένας με t-shirt Metallica ή Iron Maiden (τυχαία αναφέρω 2 μεγάλα ονόματα του είδους), ίσως η κλασσικότερη US Metal band, που έτυχε έστω και σχετικά καθυστερημένα της παγκόσμιας αναγνώρισης, αφού συνέχισαν την παράδοση που ξεκίνησαν από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 και κυκλοφόρησαν πολύ αξιόλογους δίσκους καθ’ όλη την έως τώρα πορεία τους, το όνομα με μια από τις πιο ‘περίεργες’ δισκογραφίες (σε επίπεδο bootlegs), με 4 αυθεντικά μέλη (εποχής Ample Destruction εννοώ γιατί και ο Rikard Stjernquist on drums είναι μαζί τους από το 1987) εκ των οποίων ο ένας (και μοναδικός) Joey Tafolla, τον οποίο θα βλέπαμε επιτέλους live με Jag Panzer πρώτη φορά (ή δεύτερη/τρίτη όσοι παρακολούθησαν κάποιο/ή και τα 2 live στην Ελλάδα).
Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν την τελειότητα. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν την αψεγάδιαστη, ανατριχιαστική φωνή και σκηνική παρουσία του 52χρονου Harry “the Tyrant” Conklin, που ισοπεδώνει σε όλα κάτι άλλα παιδαρέλια! Βασικά δεν υπήρχε καμία αμφιβολία για το αν θα ήταν εκπληκτικοί, αφού ΟΛΑ μα όλα τα live τους που έχω παρακολουθήσει από παλιά έως τώρα (Γερμανία, Ιταλία, Ελλάδα) ήταν κορυφές! Αποτελούν εγγύηση αγνού, επιθετικού κα συνάμα μελωδικού heavy metal. Συνώνυμοι με την τελειότητα και την απλότητα και ως χαρακτήρες, δικαιώνουν απόλυτα την προτίμησή μου κατατάσσοντας τους στην πρώτη αγαπημένη μου 7άδα μπαντών. Με ειδικό setlist -όπως και Ελλάδα- με όλο το Ample Destruction -εκτός των άλλων- να μας καταστρέφει, έκλεισε more than ευχάριστα η πρώτη βραδιά και εμείς πήραμε το δρόμο της επιστροφής…
Το επόμενο πρωί, ανανεωμένοι και πρόθυμοι να ξαναζήσουμε μια έντονη και ανήσυχη ημέρα (και ειδικά νύχτα) …τσιμπήσαμε κάτι!! στο ξενοδοχείο για πρωινό, και από νωρίς φορτώσαμε τα αυτοκίνητα με κόσμο, μπύρες, κρασιά και άλλα παρασκευάσματα περιέχοντα αλκοόλ! Πρώτη μπάντα στη σκηνή οι Καναδοί Iron Kingdom, μια νέα μπάντα, με πολύ καλό image δυσανάλογο της ποιότητάς τους με καλό ήχο αλλά σχετικά αδύναμες συνθέσεις…Οι Αμερικανοί Night Demon αμέσως μετά έφεραν μια ισορροπία στα πράγματα αφού ήταν αρκετά καλοί!! Στα υπόψη για το μέλλον!!
Αλλάζουμε πάλι μεριά του Ατλαντικού και από Ισπανία οι Iron Curtain ξεσήκωσαν περισσότερο κόσμο μέχρι στιγμής, ήταν όντως πολύ καλοί παίζοντας αγνό και τίμιο heavy metal που όμως έπαιρνε μεγάλες βελτιώσεις στα φωνητικά. Με μια αλλαγή στη θέση αυτή, θα είχαμε τρομερά αποτελέσματα και θα αποφεύγαμε και το κουραστικό και άσκοπο μπλα μπλα του τωρινού που μας τα ‘έπρηξε’ λίγο… Deceased δεν είδα καθόλου οπότε….πάμε απευθείας στους Persian Risk, άλλη μια μεγαλούτσικη σχετικά nwobhm μπάντα, που στάθηκαν περισσότερο από αξιοπρεπώς, κάνοντας πολύ καλό παιχνίδι, αφήνοντας ευχαριστημένους αυτούς που τους παρακολούθησαν. Συνεχίζοντας στην ίδια μουσική σκηνή και εποχή -ίσως λίγο παλαιότερα- οι ‘θείοι’ Vardis, έπαιξαν πολύ καλό rock ‘n’ metal και φάνηκαν να αρέσουν σε αρκετούς. Από το σημείο αυτό και έπειτα ξεκινούν τα δυνατά χαρτιά του φετινού keep it true, αρχής γενομένης από τους Γερμανούς Atlantean Kodex, που έχουν δημιουργήσει τα τελευταία χρόνια τόσο μεγάλο ντόρο και πάρα πολλούς die-hard fans. Η αλήθεια είναι ότι από την πρώτη στιγμή που δημιουργήθηκαν φάνηκε κάτι να σαλεύει άγρια, αλλά μετά και το τελευταίο τους επικό δημιούργημα, το White Goddess (Nuclear Blast), εδραιώθηκαν για τα καλά στο χώρο του επικού heavy/doom. Η ατμόσφαιρα που δημιουργούν στα live είναι μοναδική και η ανταπόκριση του κόσμου απίστευτη. Είναι από τις λίγες φορές που κάποιο συγκρότημα τόσο νωρίς (έπαιζαν 18:10 – 19:10) αναστατώνει το Tauberfrankenhalle!
Αρκετά ζεστοί, σε καλή φόρμα όλοι μας εκεί μέσα είμαστε έτοιμοι και …programmed να (υπο)δεχτούμε την μεταλλική ευφυΐα των Lethal και την υπερφωνάρα του Tom Mallicoat. Και έτσι ακριβώς έγινε. Ο τύπος δεν υπάρχει και γενικά το show των Lethal καταγράφεται στα highlights του ΚΙΤ. Εύγε! Δύο μπάντες έμειναν για να τελειώσει αυτό το ονειρικό (όπως κάθε χρόνο) ταξιδάκι μας στο εξοχικό μας (όπως λέμε, εγώ τουλάχιστον τόσες φορές στο χωριό μου δεν έχω πάει!). Co-headliners αυτό το βράδυ Σαββάτου ήταν οι Aμερικανοί prog/speed/thrashers Toxik, οι οποίοι χωρίς να απογοητεύσουν καθόλου, δεν μας γοήτευσαν κιόλας και ειδικά όσους περίμεναν περισσότερα από αυτούς. Αρκετά καλοί για τους πωρωμένους, συμπαθητικοί για τους υπόλοιπους. Θα μπορούσαν και καλύτερα θεωρώ.
Όσοι πιστοί προσέλθετε στο μεταλλικό ναό να προσκυνήστε, οι Metal Church είναι εδώ! Ζωντανοί και ενθουσιώδεις με κάργα ενέργεια και αυτοπεποίθηση επί σκηνής τράνταξαν την περιοχή σε ακτίνα χιλιομέτρων. Ο κόσμος από κάτω αλλά και στις κερκίδες (που πάντα στα τελευταία συγκροτήματα γεμίζουν και αυτές, αφού μαζεύονται όλοι μέσα) ‘χτυπιόταν’ και τραγουδούσε σαν παλαβός, όλα τα κλασσικά τους άσματα αποδίδοντας φόρο τιμής σε μια μεγάλη πραγματικά μπάντα!
Πάντα τέτοια και όχι μόνο, αφού το Keep It True εκτός από ένα live metal festival είναι και 2ημερο συνάντησης φίλων και γνωστών από όλη την Ευρώπη κυρίως (και πιο μακρινά μέρη), οπαδών που μοιράζονται το ίδιο πάθος για το heavy metal, και πιο συγκεκριμένα την true, παραδοσιακή ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε τη έκφρασή του!!
Για το Rock Overdose,
Μιχάλης HMRM!!
Φωτογραφίες: Βαγγέλης Παπαδάκης – Αλέξης Βλαστός - Michael Paranoid
Comments
