Η ανακοίνωση του festival Lords of the Void II, αλλά κυρίως η ανακοίνωση των συγκροτημάτων που θα λάμβαναν μέρος, χάρισε σίγουρα μεγάλα χαμόγελα στους αθηναίους οπαδούς του Black Metal, αλλά και σε εκείνους των γύρω πόλεων. The Unconfessed, Disharmony, Chaosbaphomet, οι θρυλικοί Kawir και Varathron και οι θρύλοι του ιταλικού, και όχι μόνο, Black Metal, Mortuary Drape. Η μέρα έφτασε και φτάσαμε στις 7.30 στο Gagarin, γεμάτοι όρεξη, για μια ατμοσφαιρική και ζοφερή βραδιά, που θα αποδεικνυόταν μεγάλη και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως μια γιορτή του μανδύα και της κουκούλας.
Τη βραδιά άνοιξαν οι Λαρισαίοι The Unconfessed, μία μπάντα που υπάρχει από το 1995, παρακαλώ, αλλά μόλις τα τελευταία χρόνια άρχισε να δίνει συναυλίες, έχοντας πλέον σταθερή σύνθεση και αρκετές νέα κομμάτια. Η εμφάνιση τους ήταν δυνατή και νομίζω ότι ήταν η καλύτερη επιλογή για να ανοίξουν το φεστιβάλ, καθώς κινούνται στο χώρο του Black / Thrash, οπότε οι γρήγορες ταχύτητες ήταν ότι έπρεπε για να ζεστάνουν τον κόσμο που βρισκόταν εκεί. Το εκρηκτικό παίξιμο στα τύμπανα, οι γρήγορες κιθάρες, τα galloping riffs, το groove, αλλά και τα τεχνικά solo (όλα δηλαδή τα καλά στοιχεία που χαρακτηρίζουν το συγκεκριμένο είδος) άρχισαν να βάζουν τον κόσμο στο κλίμα, ο οποίος άρχιζε σιγά σιγά να βάζει το σβέρκο του σε κίνηση. Παρόλο που ήταν σχετικά νωρίς, ο κόσμος ήταν αρκετός κι έτσι πολλοί μπόρεσαν να απολαύσουν την εμφάνιση των Λαρισαίων, οι οποίοι εισέπραξαν κι ένα ζεστό χειροκρότημα στο τέλος. Κρίνοντας από την εμφάνισή τους, θα πρέπει να περιμένουμε ένα καλό άλμπουμ, το οποίο και ετοιμάζουν αυτό το διάστημα.
Δεύτερη μπάντα της βραδιάς, οι οποίοι άλλαξαν και το μουσικό κλίμα, οι Disharmony. Το συγκεκριμένο συγκρότημα είχε ιδρυθεί το μακρινό 1990, αλλά μετά από 4 χρόνια διαλύθηκαν. Το 2014 σχηματίστηκαν και πάλι, ενώ το live τους αυτό, στο Gagarin, ήταν το πρώτο τους μετά από 23 χρόνια. Η εμφάνιση των Αθηναίων ήταν πραγματικά μια αποκρυφιστική εμπειρία, με τα πλήκτρα, που είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο, να δημιουργούν απόκοσμες μελωδίες και την όλη μουσική να είναι υπεύθυνη για τη δημιουργία μιας σκοτεινής ατμόσφαιρας. Και όλη αυτή η αποκρυφιστική εμπειρία εντείνονταν ακόμα περισσότερο από την εμφάνιση του τραγουδιστή, ο οποίος φόραγε μανδύα, που κάλυπτε το πρόσωπό του. Στο μουσικό μέρος, οι Disharmony κινούνταν από το γρήγορο Black Metal, σε εκείνο το πιο αργό, το πιο occult, φτάνοντας ακόμα και σε Doom επίπεδα, γεγονός που έκανε ακόμα πιο έντονη τη μυστικιστική ατμόσφαιρα που αναδυόταν. Μία πολύ καλή εμφάνιση, απόλυτα εναρμονισμένη με τη φιλοσοφία του συγκεκριμένου φεστιβάλ, για την οποία ο κόσμος χάριζε ζεστά χειροκροτήματα στο συγκρότημα.
Και από τους Disharmony περάσαμε στους Chaosbaphomet, οι οποίοι μετράνε αισίως 15 χρόνια ζωής, ενώ πριν ένα μήνα κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο άλμπουμ τους. Αξίζει να αναφέρω εδώ ότι ο τραγουδιστής τους, Iapetos 666, ήταν τραγουδιστής στους Kawir, για ένα σύντομο χρονικό διάστημα το 1997. Οι Chaosbaphomet συνέχισαν την όλη μυστικιστική ατμόσφαιρα, που δημιουργήθηκε από τους Disharmony, όχι τόσο μουσικά όσο χάρη στους μαύρους μανδύες, που όλα τα μέλη της μπάντας φορούσαν, τα οποία και όταν βγήκαν στη σκηνή παρέμειναν με τις πλάτες τους στο κοινό, όσο έπαιζε το εισαγωγικό, ατμοσφαιρικό, κομμάτι. Η μουσική τους κινήθηκε σε πιο τυπικά και γρήγορα Black Metal μονοπάτια, που παρόλα αυτά ανέδυε μία σκοτεινιά. Όπως ήταν φυσικό, στην αρχή έπαιξαν κομμάτια από το καινούργιο τους δίσκο, ενώ μετά γύρισαν στο παρελθόν τους, προς χαρά του κοινού. Ο κόσμος πλέον είχε γεμίσει σχεδόν το Gagarin, αν και δεν ήταν ο ένας πάνω στον άλλο. Ο ήχος του συγκροτήματος ακουγόταν λίγο πνιγμένος, αλλά δεν ακουγόταν τόσο άσχημος, ίσως χάρη και στο γεγονός ότι έπαιζαν Black Metal, οπότε ταίριαζε και ως ένα βαθμό. Πάντως, η όλη εμφάνισή τους ήταν γενικά πολύ δυνατή, με τους γρήγορους ρυθμούς να μας κοπανάνε ανελέητα και τις παγωμένες μελωδίες να απλώνονται στο χώρο, ενώ το κοινό δεν έπαυε να τους χειροκροτεί δυνατά μετά από κάθε τραγούδι. Μία εμφάνιση που έκλεισε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το πρώτο μέρος του φεστιβάλ, προτού περάσουμε στο κυρίως μενού.
Και το κυρίως μενού ξεκίνησε με τους θρυλικούς Kawir, οι οποίοι κλείνουν φέτος 23 χρόνια ζωής, τα οποία σηματοδοτούνται από την κυκλοφορία ενός πολύ καλού και δυνατού άλμπουμ, του έκτου ολοκληρωμένου, με τίτλο “Πάτερ Ήλιε, Μήτερ Σελάνα”. Όπως ήταν φυσικό, και σε αυτή την περίπτωση, οι Kawir βγήκαν με κομμάτια από τον καινούργιο δίσκο και οι αρχαιοελληνικές μελωδίες κάλυψαν αμέσως το Gagarin, οι οποίες ήταν αναμεμιγμένες με γρήγορο και σκοτεινό Black Metal. Το συγκρότημα βγήκε στη σκηνή έχοντας ακόμα ένα μέλος, το οποίο ήταν ντυμένο με προβιά και με κέρατα στο κεφάλι, κι ήταν υπεύθυνο για όλες τις παραδοσιακές μελωδίες που έβγαιναν από διάφορα παραδοσιακά όργανα. Επίσης, ο Porphyrion, που επέστρεψε πέρσι στο συγκρότημα, παίρνοντας τη θέση του Phaesphoros, κρατούσε ένα μεγάλο ραβδί, το οποίο είχε στην άκρη ένα κέρατο, αλλά και καμπανάκια δεμένα επάνω του. Αυτό, λοιπόν, το ραβδί το χτυπούσε συνέχεια στη σκηνή με δύναμη, με αποτέλεσμα ο ήχος που έβγαζε σε συνδυασμό με τα καμπανάκια που χτυπούσαν, ήταν λες και καλούσε τον κόσμο σε κάποιου είδους τελετή.
Οι καταιγιστικές μελωδίες τους, που μας χτυπούσαν χωρίς έλεος, έκαναν τον κόσμο να χτυπιέται ανελλιπώς, ο οποίος τραγουδούσε, φώναζε και επευφημούσε το συγκρότημα σε κάθε ευκαιρία. Φυσικά, το setlist τους δεν έμεινε μόνο στον καινούργιο δίσκο, αλλά έκανε στροφή και στο μακρινό παρελθόν, με τραγούδια μέχρι και από το “Προς Κάβειρους”, το οποίο φέτος έκλεινε 20 χρόνια. Μετά το encore, βγήκε στη σκηνή και ο Stefan Necroabyssious, των Varathron, με τον οποίο έπαιξαν τα τραγούδια, που προέρχονταν από τις πρώτες πρώτες κυκλοφορίες του συγκροτήματος, το “Eumenides”και το split με τους Sigh, όταν ο Stefan ήταν ο τραγουδιστής των Kawir, σκορπώντας έτσι ρίγη συγκίνησης αλλά και ενθουσιασμού στον κόσμο. Με την ολοκλήρωση της εμφάνισής τους, και αφού το πνεύμα της αρχαίας Ελλάδας είχε απλώσει το πέπλο της πάνω στο Gagarin, οι Kawir μας χαιρέτησαν, υπό επευφημίες και χειροκροτήματα από το κοινό, δίνοντας τη θέση τους στους Varathron.
Ήταν πλέον περασμένα μεσάνυχτα, αλλά ο κόσμος ήταν ακόμα εκεί, έτοιμος να υποδεχτεί ένα από τα πιο παλιά συγκροτήματα της ελληνικής extreme σκηνής. Οι Varathron είχαν κυκλοφορήσει τον τελευταίο τους ολοκληρωμένο δίσκο το 2014, ενώ πέρσι κυκλοφόρησαν ένα EP, το “The Confessional of the Black Penitents”. Παρόλα αυτά το setlist δεν επικεντρώθηκε σε αυτά, αλλά και στις παλιότερες κυκλοφορίες, φτάνοντας μέχρι και το απώτερο παρελθόν, στα πρώτα τους demo και EP. Όπως ήταν φυσικό, η εμφάνιση των Varathron ήταν καταιγιστική, με τη βαριά μουσική τους να αναμιγνύεται με τις πολύ ωραίες ατμοσφαιρικές μελωδίες. Ο κόσμος δεν σταματούσε πραγματικά να χτυπιέται και να ουρλιάζει σαν τρελός, ενώ ο Stefan, με την επιβλητική παρουσία του, πήγαινε πάνω κάτω στη σκηνή, χτυπιόταν και αυτός και παρότρυνε τον κόσμο να φωνάζει και να χτυπάει τα χέρια του.
Προς τη μέση της εμφάνισης ανέβηκε στη σκηνή ο Θέμης των Rotting Christ, για να παίξει τύμπανα στο “Descent of a Prophetic Vision” και ο κόσμος τρελάθηκε. Ήταν μία από τις πιο καταιγιστικές στιγμές τις βραδιάς, με τον Θέμη να έχει πάρει φωτιά και να σφυροκοπάει τα τύμπανα ανελέητα, ενώ το κοινό από κάτω χτυπιόταν δίχως να υπάρχει αύριο. Είχε πάει κοντά μία η ώρα και η κούραση είχε αρχίσει να κάνει την εμφάνισή της, αλλά ο κόσμος δεν πτοούταν, ειδικά στα σημεία που οι Varathron έκαναν βουτιά στο μακρινό παρελθόν τους. Βέβαια, από τη μέση και μετά τα κομμάτια που έπαιζαν ήταν περισσότερο up-tempo, σε σχέση με τα πρώτα, οπότε ο κόσμος κοπανιόταν λες και το φεστιβάλ είχε ξεκινήσει πριν λίγο. Μέχρι και ένα μικρό mosh-pit δημιουργήθηκε σε κάποια φάση.
Μετά από μία καλή και πραγματικά δυνατή εμφάνιση, οι Varathron ολοκλήρωσαν το setlist τους, ευχαριστώντας μας και εισπράττοντας φυσικά ένα δυνατό και ζεστό χειροκρότημα. Μόνο αρνητικό στοιχείο της εμφάνισης ήταν ο ψιλοκακός ήχος, ο οποίος σε πολλές στιγμές έπνιγε τη μουσική. Πάντως ο κόσμος ήταν ευχαριστημένος το ίδιο.
Με σχεδόν μία ώρα καθυστέρηση και με τον κόσμο να έχει ελαττωθεί (λογικό, αφού αρκετοί ήταν αυτοί που έφυγαν για να προλάβουν το μετρό) έκαναν την εμφάνισή τους στη σκηνή οι θρυλικοί Mortuary Drape, οι οποίοι έκλεισαν αισίως τα 30 χρόνια ζωής. Πάντως πολλοί ήταν εκείνοι που έμειναν για να δουν τους γερόλυκους Ιταλούς, οι οποίοι έκαναν την εμφάνισή τους στη σκηνή με τον ίδιο τρόπο που την έκαναν οι Chaosbaphomet: εισαγωγικό, ατμοσφαιρικό κομμάτι να παίζει από τα ηχεία και οι ίδιοι να είναι γυρισμένοι με την πλάτη στο κοινό. Μόνο που αυτοί είχαν γκρι μανδύες αντί για μαύρους, ενώ στη μέση της σκηνής ο τραγουδιστής είχε μπροστά του ένα πόντιουμ, σαν αυτό που έχουν οι καθολικοί παπάδες, το οποίο κάλυπτε ένα μωβ ύφασμα, με έναν ανάποδο σταυρό ραμμένο επάνω του.
Ο τραγουδιστής, ο οποίος στην αρχή είχε εντελώς καλυμμένο το πρόσωπό του και μετά είχε κουκούλα, η οποία έκρυβε τα μάτια του, κινούταν στη σκηνή διαρκώς, παρόλη την τεράστια κορμοστασιά του, ενώ σε κάποια φάση, επέκτεινε τη βάση του μικροφώνου προς το κοινό, ώστε να τραγουδήσει τα κλασικά ωωω ωωωω, μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας. Γενικά, η εμφάνισή τους ήταν πολύ δυνατή, με τραγούδια των οποίων οι ταχύτητες ήταν καταιγιστικές (ευτυχώς γιατί αυτό κράταγε το κοινό ζωντανό, μετά από 6 ώρες παρουσίας τους στο Gagarin), ενώ οι ίδιοι φαίνονταν ορεξάτοι και παρότρυναν το κοινό να χτυπάει τα χέρια του. Πάντως όσο πέρναγε η ώρα ο κόσμος λιγόστευε και ήταν πραγματικά κρίμα, γιατί οι Ιταλοί έκαναν φοβερή δουλειά πάνω στη σκηνή και ξεπλήρωσαν με τον καλύτερο τρόπο την υπομονή όσων έμειναν εκεί ως το τέλος. Λίγο πριν τις 02.30 οι Ιταλοί έπαιξαν τις τελευταίες νότες και καληνύχτισαν τον κόσμο. Και αν και ο φωτισμός της σκηνής δεν άλλαξε αμέσως και δεν μπήκε μουσική από τα ηχεία του club, ο κόσμος άρχισε να φεύγει και φάνηκε ότι καλά έκανε, αφού οι Mortuary Drape δεν ξαναβγήκαν στη σκηνή.
Το Lords of the Void II ήταν ένα φεστιβάλ που σίγουρα άφησε καλές εντυπώσεις στους παρευρισκόμενους είτε αυτοί έφυγαν πιο νωρίς είτε κάθισαν μέχρι το τέλος, αφού όλα τα συγκροτήματα έκαναν μια εξαιρετική εμφάνιση. Είμαι σίγουρος ότι παρόλα τα προβλήματα στον ήχο και παρόλη την κούραση που ενδεχομένως κάποιοι να ένιωσαν, μετά από 7 και παραπάνω ώρες, όλοι έμειναν ευχαριστημένοι και θα συζητάνε για τη συγκεκριμένη βραδιά για πολύ καιρό ακόμα.
Για το Rock Overdose,
Κείμενο & Φωτογραφίες: Μίνως Ντοκόπουλος
Comments
