Πριν απο σχεδόν 11 ολόκληρα χρόνια, τον Δεκέμβριο του 2004, ήταν η πρώτη φορά που οι Machine Head παίξανε επι Ελληνικού εδάφους και ακολούθησε μια ακόμα εμφάνιση στο Αθηναικό Rockwave Festival το 2012. Και κάπως έτσι φτάνουμε στο 2015, όπου μετά απο πάνω απο μια δεκαετία, επιστρέφουν ξανά στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Σίγουρα πολλά έχουν αλλάξει απο τότε. Παλιοί οπαδοί τους έφυγαν, νέοι οπαδοί ήρθαν, όμως η ανυπομονησία για ένα τέτοιο συναυλιακό γεγονός είναι σίγουρα η ίδια. Δυστυχώς το 2004 λόγω υποχρεώσεων δεν μπόρεσα να παρεβρεθώ στην παρθενική τους εμφάνιση στα μέρη μας, συνεπώς όλα αυτά τα χρόνια ο "καημός" μου και η περιέργειά μου να βιώσω αυτή την εμπειρία, διαρκώς μεγάλωναν. Είχα την τύχη να τους δω σε ανοιχτό φεστιβάλ του εξωτερικού πριν μερικά χρόνια, όμως ένιωθα οτι έτσι δε μπορείς να "παρεις" στο 100% αυτά που μπορούν να αποδώσουν και οτι το "real deal" είναι να τους δεις μόνους τους, σε κλειστό χώρο.
Ας μην πλατιάζω, όμως, άλλο και ας συνεχίσω με όλα όσα συνέβησαν χθες το βράδυ στο Fix Factory of Sound. Όταν έφτασα στον χώρο στις 19.30 υπήρχε ήδη αρκετός κόσμος που περίμενε, είτε αριστερά δεξιά με μπύρα στο χέρι και κουβέντα, είτε ακριβώς μπροστά στην είσοδο για να πιάσουν τις μπροστινές θέσεις μόλις ανοίξουν οι πόρτες. Αυτά απο μόνα τους προμήνυαν οτι η προσέλευση θα είναι μεγάλη, πράγμα που δεν προκαλεί καμία απολύτως έκπληξη, καθώς οι Machine Head είναι απο τα μεγαλύτερα ονόματα στο παγκόσμιο metal στερέωμα και καταφέρνουν να προσελκύσουν οπαδούς με αρκετά ετερόκλητα ακούσματα. Σταδιακά ο κόσμος αυξανόταν και γύρω στις 21.00 (αν θυμάμαι καλά) οι πόρτες άνοιξαν, αφού πρώτα μας ανακοινώθηκε οτι θα απαγορευόταν το κάπνισμα μέσα στον χώρο ύστερα απο αίτημα της ίδιας της μπάντας. Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα ο χώρος γέμισε. Δυστυχώς, η συναυλία δεν έγινε sold out, όμως η προσέλευση ήταν νομίζω αρκούντως ικανοποιητική, δεδομένης και της οικονομικής κατάστασης της πλειοψηφίας.
Χωρίς support σχήματα και περιττές "εισαγωγές", ακριβώς στις 22.00 πέφτουν τα φώτα και ακούγονται απο τα ηχεία οι πρώτες νότες του "Imperium". Δεν έχει νόημα να κάνω μία track-by-track ανάλυση της εμφάνισής τους, άλλωστε μιλάμε για εμφάνιση συνολικής διάρκειας 2μιση ολόκληρων ωρών και 21 τραγουδιών. Τραγούδια τα οποία ήταν περίπου ισαξια μοιρασμένα απο όλους τους δίσκους της μπάντας, απο το Burn My Eyes του 1994 (ακρογωνιάιους λίθος του metal στα 90's), μέχρι το καινούριο Bloodstone & Diamonds.
Προσωπικά θα ήθελα περισσότερα παλιά τραγούδια, όμως αντικειμενικά δε νομίζω πως υπήρχε καποιο που έπρεπε να ακουστεί και δεν ακούστηκε. Η απόδοση της μπάντας είναι εκπληκτική και φαίνεται να είναι στα ντουζένια τους, λες και περνάνε δεύτερη νιότη, και ο ήχος ήταν πολύ καλός στο σημείο που βρισκόμουν εγώ αν και απο άλλους άκουσα
κάποια αρνητικά σχόλια. Ολόκληρο το συγκρότημα έπαιζε με πάθος, με σεβασμό προς τον κόσμο που ήρθε να τους δει και φυσικά ήταν άψογοι εκτελεστικά. Συγκεκριμένα για τον Rob Flynn ο,τι και να πω είναι λίγο. Μιλάμε για έναν frontman ακούραστο, ξεσηκωτικό, τρομερά επικοινωνιακό, που γενικά ξέρει να "παίζει" όπως θέλει με το κοινό του.
Θεώρησα λίγο γραφικό, υπερβολικό και περιττό τον "λαικισμό" που έβγαζε όταν μας μιλούσε ανάμεσα απο τα κομμάτια, αλλά στον κόσμο φάνηκε να αρέσει και λειτούργησε υπέρ τους στο επικοινωνιακό του "παιχνίδι" μαζί μας.
Στις 00.30, λοιπόν, και ύστερα απο 2μιση ώρες ενός live-εμπειρία, ένιωσα οτι ένα ακόμα συναυλιακό απωθημένο ικανοποιήθηκε με τον τρόπο που έπρεπε. Ας ελπίσουμε οτι δεν θα περάσουν άλλα τόσα χρόνια μέχρι να κάνει κάποιος διοργανωτής την κίνηση να τους φέρει στα μέρη μας.
Setlist:
1) Imperium
2) Beautiful Mourning
3) Now We Die
4) Bite The Bullet
5) Locust
6) From This Day
7) Ten Ton Hammer
8) This Is The End
9) The Blood, The Sweat, The Tears
10) None But My Own
11) Crushing Around You
(Guitar Solo)
12) Darkness Within
(Declaration)
13) Bulldozer
14) Killers & Kings
15) Davidian
16) Descend The Shades Of Night
17) Now I Lay Thee Down
18) Aesthetics Of Hate
19) Game Over
20) Old
21) Halo
Για το Rock Overdose,
Κώστας Ιωαννίδης
Comments
