‘Εχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που η παρέα του Robb Flynn έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό του χώρου, το γεγονός όμως ότι θα έφτανε στο peak της καριέρας της 8 δίσκους και 21 χρόνια μετά το ξεκίνημα, αποτελεί πραγματικό επίτευγμα. Και προς αυτούς τους λίγους διαφωνούντες, έχω να πω καθέτως και οριζοντίως πως η μπάντα από το Oakland της Καλιφόρνια κατέθεσε περίτρανα χθες στο Βοτανικό τα διαπιστευτήρια της με μια εμφάνιση που σίγουρα θα έχουμε να θυμόμαστε για αρκετό καιρό μέχρι η επόμενη να προσπαθήσει να την πλησιάσει. Και λέω να προσπαθήσει, γιατί η χθεσινή συναυλία δεν αποτέλεσε απλώς μια στάση στην ήδη μεγάλη περιοδεία της μπάντας ούτε μια τυπική ζωντανή εκτέλεση καταξιωμένων τραγουδιών. Επρόκειτο αντιθέτως για ένα live που σεβάστηκε στο έπακρο τον Έλληνα οπαδό και θα ήθελα να σταθώ σε αυτό, καθώς μέχρι και ο τελευταίος παρευρισκόμενος νιώθει αυτή τη στιγμή ότι τα 30 ευρώ του πιάσανε τόπο και θα σκέφτεται με χαμόγελο το σαββατιάτικο βράδυ στο Βοτανικό, πράγμα που είναι και το πιο σημαντικό στην τελική . Πόσα event έχουν καταφέρει να μας πείσουν για αυτό;
Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Σε ένα όμορφο (σχετικά) Σαββατόβραδο, πλήθος κόσμου είχε αρχίσει από νωρίς να προσέρχεται στο Live Stage του Βοτανικού μιας και για την τελευταία εμφάνιση της μπάντας πρέπει να ανατρέξουμε στο μακρινό 2004. Παρά την τσιμπημένη -πλην καθ’όλα δικαιολογημένη τιμή του εισητηρίου- μέχρι να ακουστούν οι πρώτες νότες, ο συναυλιακός χώρος του Βοτανικού είχε γεμίσει από ανθρώπους κάθε ηλικίας με την ίδια όμως προσμονή. Να παρακολουθήσουν και να απολαύσουν τη σπουδαιότερη metal μπάντα της εποχής της. Και αν ο γράφων είχε μια ‘’πισινή’’ για τη δήλωση αυτή, εντούτοις η απόδοση των Machine Head τόσο ποιοτικά όσο και ποσοτικά δεν αφήνει περιθώρια ιδιαίτερης αμφισβήτησης.
Δίχως support ή opening act οι Αμερικανοί ανέλαβαν την ευθύνη να παραδώσουν στο διψασμένο κοινό τους μια πληρέστατη εμφάνιση περνώντας ευφυέστατα και με τρόπο πλήρως δεμένο από τις διάφορες εποχές της, για να κλείσει μετά από σχεδόν δυόμιση ώρες. Ναι καλά ακούσατε. Όπως και στη Θεσσαλονίκη, έτσι και χθες στο live της Αθήνας έδωσαν μαθήματα του τι εστί συναυλία και σεβασμός απέναντι στο κοινό. Ας το δούν αυτό οι όποιοι διοργανωτές (sic) και ‘’καλλιτέχνες’’ που δε ξεπερνούν τα 75 λεπτά.
Τα 21 τραγούδια της χθεσινής συναυλίας αποτελούσαν εκλεκτές επιλογές από το ‘’Burn My Eyes’’ του 1994 μέχρι και το περσινό ‘’Bloodstone & Diamonds’’. Παρά το μεγάλο όγκο των τραγουδιών και του χρόνου διάρκειας (άλλωστε δεν έχουμε να κάνουμε με τρίλεπτα κομμάτια εδώ) η παρουσία του συγκροτήματος ήταν ξεκάθαρα επιβλητική. Ο μπροστάρης Robb Flynn όπως πάντα ήταν ακούραστος και επικοινωνιακός. Φωνή καμπάνα, εκφραστικότητα, σκληράδα, μελωδία όλα σε ένα. Δε ξέρω αν είναι fake, έδειχνε πάντως να το ευχαριστιέται καθώς οδηγούσε το κοινό μέσα από τις καλύτερες στιγμές τους συγκροτήματος Οι κιθάρες σφιχτά δεμένες οδηγούσαν τα τραγούδια, το distortion δυνατό χωρίς να χαλάει, τα διάφορα εφφέ που ακούμε στα studio album αποδόθηκαν ζωντανά και όχι προηχογραφημένα , το βάθος που έδινε το μπάσο ήταν στο σωστό σημείο δίχως να μπουκώνει ο ήχος, ενώ έξτρα πόντοι οφείλουν να δωθούν στον Dave McClain ο οποίος πίσω από τα τύμπανα έδωσε κυριολεκτικά ρέστα. Πέρα από τις τεχνικές του ικανότητες που είναι γνωστές σε όποιον ασχολείται με το best bet της παρούσας metal κοινόητητας, ο ομοιόμορφος και καθαρός ήχος που έφτανε στα αυτιά όλων, από τον ηχολήπτη μέχρι το bar, αποδεικνύει την προσοχή που έδωσε η μπάντα και στον τομέα αυτό, ενώ πρέπει να ομολογήσουμε ότι η ακουστική του χώρου -αν και επρόκειτο για μπουζουκομάγαζο- ήταν εξαιρετική και προσωπικά ευελπιστώ να γίνουν και άλλες συναυλίες σε έναν τέτοιο αξιοπρεπή χώρο.
Απόδειξη όλων των παραπάνω. Οι εκφράσεις στα μάτια του κόσμου που έδειξε να καταευχαριστιέται τις δυόμιση ώρες που πέρασε υπό τους ήχους των Machine Head τους οποίους και αποθέωσε σε κάθε πιθανή ευκαιρία με αποκορύφωμα τα δύο encore της μπάντας και το επικό πραγματικά κλείσιμο του ‘’Halo’’ με το κοινό να τραγουδάει ευλαβικά το γνωστό σε όλους ρεφραίν. Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε στο γράφωντα αλλά και στο κοινό η αναφορά του Robb Flynn στην γενικότερη οικονομική κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας. Συγκεκριμένα σε ένα από τα λίγα διαλείμματα είπε:
‘’Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω πραγματικά όλους εσάς, που ήρθατε σήμερα αυτό το ωραίο (σ.σ. δεν είχε αρχίσει ακόμα να ρίχνει καρέκλες) Σάββατο βράδυ για να μας στηρίξετε. Που ενώ θα μπορούσατε να πάτε σε ένα καλό bar ή club δώσατε τα χρήματα σας για να μας δείτε. Και μας συγκινεί αυτό. Ξέρουμε πως τα πράγματα στη χώρα σας είναι δύσκολα και μας τιμά ιδιαίτερα αυτό. Σας ευχαριστούμε. Είστε τρομεροί’’.
Λαικισμός, ξελαικισμός η αναφορά της μπάντας στην οικονομική κρίση που πλήττει μεγάλη μερίδα των συνανθρώπων μας, δείχνει ότι metal δεν είναι μόνο τα σκληρά riff, τα pit και τα wall of death. Είναι πολλά παραπάνω.
Εν κατακλείδι, οι Machine Head ένα από τα σημαντικότερα και αναμφίβολα πιο επιδραστικά στις μέλλουσες μπάντες συγκροτήματα έδωσαν μια εμφάνιση που είχαμε καιρό να απολαύσουμε σε τέτοιο βαθμό παραδίδωντας μαθήματα απόδοσης και επαγγελματισμού σε μια χώρα που δυστυχώς έχει φτωχύνει συναυλιακά. Ας ελπίσουμε να μην τους ξαναδούμε το 2025 για τα συντάξιμα τους.
Για το Rock Overdose
Πάνος Χαραλαμπόπουλος
Comments
