Μία συναυλία με δυνατό line-up είναι παντα ένας καλός λόγος για να παρευρεθείς. Ποσο μάλλον όταν αυτό το line-up αποτελείται απο το θρυλικό αμερικάνικο Death / Thrash Metal συγκρότημα, Master, από δυο τεράστια ονόματα της ελληνικής extreme σκηνής, τους Acid Death και τους Aherusia, κι ενα πολλά υποσχόμενο, καινούργιο σχετικά συγκρότημα, τους Ascendant Path. Κάτι τέτοιο κανει την παρουσία σου στο live υποχρεωτική. Έτσι λοιπόν, με μεγάλη όρεξη κατηφόρησα προς το Modu, έτοιμος για μια ωραία κ δυναμική βραδιά.
Οι πόρτες άνοιγαν στις 7, αλλά το live δεν ξεκίνησε παρα μόνο γύρω στις 8.30, όταν έκαναν την εμφάνιση τους οι Ascendant Path. Οι πιτσιρικάδες σχηματίστηκαν το 2012 στην Αθήνα, αλλά σύντομα σταμάτησαν και εμειναν ανενεργοί για 2 χρόνια. Τώρα όμως επέστρεψαν κ ξεκίνησαν τις ζωντανές εμφανίσεις, έχοντας κυκλοφορήσει κι ένα single.
Ή εμφάνιση τους δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κάτι άλλο παρά δυναμική. Με τρελό κέφι κ ζωντάνια έκαναν το Modu να τρέμει, με τα βαριά κ γρήγορα κομματια και το δυναμικό τους παίξιμο. Ο Αντρέας, ο τραγουδιστής, παρά το νεαρό της ηλικίας του, μιλούσε διαρκώς στον κόσμο και τον παρότρυνε να ερθει πιο κοντά και να κάνει χαμό. Ένας χαμός που δεν ήταν δύσκολος να δημιουργηθεί, αφού τα galloping riffs, οι γρήγορες κιθάρες κ τα εκρηκτικά τύμπανα ήταν ότι πρέπει για να ζεσταθούν τα αίματα. Σύμμαχος στην εμφάνιση των παιδιών ήταν και ο πολύ καλός ήχος, που έκανε τα τραγούδια να ακούγονται ακόμα πιο δυνατά κ καθαρά. Προς το τέλος της εμφάνισης τους επαιξαν κ μια πολύ ωραία διασκευή στο “Anubis”. των Septicflesh, ενω για τελευταίο κομματι επέλεξαν το single που έχουν κυκλοφορήσει, το "Fallen One". Και εκεί πραγματικά έγινε χαμός, αφού η εκτέλεση του κομματιού, που ήταν έτσι κι αλλιως δυναμικό, ήταν καταιγιστική, με τον ντράμερ να δίνει ρέστα κ τα μπλαστ μπιτ να διαλύουν τα πάντα. Αφού ευχαρίστησαν το κοινό, αλλά και για την πρόσκληση, που όπως είπαν σήμαινε αρκετά για αυτους, και μετά από μια εξαιρετική εμφάνιση, που δυστυχώς δεν έγινε μπροστά σε πάρα πολύ κοσμο, αποχώρησαν, αφήνοντας τη θέση τους στους Aherusia.
Έχοντας ιδρυθεί 12 χρόνια πριν και με δύο άλμπουμ κι ένα EP στο ενεργητικό τους, οι Aherusia είναι ένα από τα πιο γνωστά και αγαπημένα συγκροτήματα της ελληνικής Black / Folk Metal σκηνής. Αυτή την περίοδο βρίσκονται στη διαδικασία δημιουργίας του τρίτου τους άλμπουμ, που θα έχει τον τίτλο “Προμηθέας – Prometheus or Seven Principles on how to Be Invincibe”. Χωρίς να μας κάνουν να περιμένουμε πολύ, ανέβηκαν στη σκηνή έτοιμοι να μας χαρίσουν ένα αξιομνημόνευτο show.
Μετά από μια πολύ όμορφη, μελωδική κ ατμοσφαιρική εισαγωγή, οι Aherusia μπήκαν δυναμικά στο κυρίως μενού της εμφάνισης τους, με καταιγιστικούς και σκοτεινούς ρυθμούς, δίνοντας έτσι το σύνθημα της έναρξης της Black Metal στιγμής της βραδιάς. Εντύπωση έκανε η απουσία των πλήκτρων και η παρουσία τριών κιθάρων, κάτι που όμως δεν είχε τελικά αρνητικό αντίκτυπο στην εμφάνιση τους, αφού ή απόδοση των κομματιών ήταν πιο δυναμική κ πιο συμπαγής. Και εδώ ο ήχος ήταν πολύ καλός κι έτσι είχαμε τη δυνατότητα να απολαύσουμε την εμφάνιση τους στο έπακρο. Πέρα, πάντως, απο την ένταση που έβγαζαν, αυτό που ηταν πραγματικά ωραίο ηταν οι πολύ ωραίες μελωδίες, παρόλη την έλλειψη πλήκτρων, κ κυρίως οι μελωδίες που έβγαζαν αυτό το παραδοσιακό και αρχαιοελληνικό συναίσθημα.
Και οι Aherusia φαινόταν οτι είχαν όρεξη και ο Voreas μιλούσε συνεχώς στο κοινό, κάνοντας μάλιστα κ πολλές πλάκες. Ζήτησε συγγνώμη για την ελλειψη των πλήκτρων κ για την προσθήκη τρίτης κιθάρας, γιατί ξέρει οτι μερικοί δυσαρεστήθηκαν από την επιλογή αυτή, ενώ αμέσως μετα είπε "κανεις δεν δυσαρεστήθηκε, απλα πρέπει να λέω κάτι, ενώ κουρδίζω την κιθάρα". Όσον αφορα τη διάθεση του να κάνει πλάκα, είπε οτι του είπαν να μην κάνει αστεία, γιατί δεν φαίνεται σοβαρός, όπως οι άλλοι black μεταλάδες, αλλά είπε οτι δεν έχει σκοπό να κάνει ότι κάνουν οι άλλοι. Το setlist τους συνέχιζε καταιγιστικό, αλλά ταυτόχρονα ατμοσφαιρικό, σκοτεινό, αλλά και γκρουβάτο, με πάρα πολλές στιγμές, οπου ο Voreas κ ο Drakhon τραγούδαγαν τα κλασσικά ωωωωωω, εντείνοντας την ωραία ατμόσφαιρα, ενώ παρότρυναν συνεχώς τον κόσμο να τους συνοδέψει.
Φτάνοντας προς το τέλος της εμφάνισής τους, ο Voreas μας υπενθύμισε οτι υπάρχει merchandise, για να στηρίξουμε την μπάντα, καθώς στις γιορτές άνοιγαν κάθε μέρα ενα μπουκάλι στον Κιάμο και έχουν μείνει χωρίς χρήματα. Επίσης, μας είπε οτι υπάρχει και προς πώληση ενα βιβλιο του: "έχω γράψει και βιβλιο ρε, χειροκροτάτε!". Υστερα, αφού ευχαρίστησε τον κοσμο και τα άλλα συγκροτήματα, επαιξαν το τελευταίο τραγουδι της βραδιάς. Όταν όμως τελειωσε το κομμάτι και ο κόσμος φώναζε να παίξουν και άλλο, και ο Voreas, μην θέλοντας να χαλάσει χατήρι στον κόσμο, είπε "φωναζετε εσείς να το διαπραγματευτούμε". Τελικά επαιξαν ακόμα ένα κομμάτι, γεγονος που αποδεικνύει ότι είχαν έρθει με όρεξη να παίξουν και όχι απλά για να κάνουν το σετ τους και να φύγουν. Μετά απο μια εξαιρετική εμφάνιση οι Aherusia μας αποχαιρέτησαν, προσκαλώντας στη σκηνή τους Acid Death.
Με τον κοσμο να είναι τώρα περισσότερος, χωρίς όμως να έχει γεμίσει το venue, οι Acid Death έκαναν την εμφάνιση τους. Έχοντας κυκλοφορήσει καινούργιο δίσκο μετά τα μέσα του 2015, έχοντας ήδη εμφανιστεί σε Θεσσαλονίκη και Ηράκλειο και έχοντας λάβει μέρος σε ένα mini tour στην Ιταλία, με τους Coroner, οι Αθηναίοι εμφανίστηκαν στη σκηνή έτοιμοι να τα δώσουν όλα.
Η εμφάνιση τους ήταν πραγματικά καταιγιστική, με τρελά γκάζια και τόση πολλή ενέργεια, που επί σκηνής δεν υπήρχε καμιά διαφορά ηλικίας ανάμεσα στα μέλη, αφού και οι τέσσερις χτυπιόντουσαν συνεχώς και έπαιζαν μανιωδώς. Όλα τα τραγούδια του setlist κινούνταν ξεκάθαρα στο χώρο του Death Metal και όλη η ένταση, που υπήρχε πάνω στη σκηνή, μεταφέρθηκε και στον κόσμο, ο οποίος δεν σταματούσε να χτυπιέται. Ο Σάββας μας είπε ότι πριν 2 χρόνια ήταν σε Ευρωπαϊκή περιοδεία με τους Master και επιτέλους κατάφεραν να τους φέρουν να παίξουν εδώ μαζί, και ότι παρόλες τις αντίξοες συνθήκες, το live έγινε πραγματικότητα.
Εκτός από το “Hall of Mirrors”, τα τραγούδια του οποίου είχαν την τιμητική τους, ακούστηκαν τραγούδια και από τα “Random’s Manifest” και “Eidolon”, αλλά και από το “Balance of Power” EP του 1993, στα κομμάτια του οποίου έγινε πραγματικά χαμός. Γενικά η απόδοση των παιδιών ήταν φοβερή και ιδίως του Κώστα Αλεξάκη, στα τύμπανα, ο οποίος έπαιζε με καταιγιστικό τρόπο. Πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να έχει παρατήσει το κράτημα σημειώσεων και τις φωτογραφίες, και να χτυπιέμαι σαν τρελός (λίγο δύσκολο να γράφεις και να φωτογραφίζεις όταν το headbanging πάει κι έρχεται, έτσι δεν είναι;). Μόλις ακούστηκαν οι τελευταίες νότες του “Apathy Murders Hope” η εξαιρετική εμφάνιση των Acid Death έλαβε τέλος και όλοι άρχισαν να προετοιμάζονται για τους θρυλικούς Master.
Setlist:
- Mental Slime
- Truth Revealed
- Balance of Power
- A.R.
- Hail of Mirrors
- Dragon Queen
- No Sky Above
- Supreme Act of Heroism
- Apathy Murders Hope
Μετρώντας 33 χρόνια ζωής κι έχοντας κυκλοφορήσει 13 ολοκληρωμένους δίσκους, με το τελευταίο και πολύ καλό “An Epiphany of Hate” να έχει κυκλοφορήσει πριν λίγους μήνες, οι μορφές που ακούνε στο όνομα Master εμφανίστηκαν στη σκηνή και άρχισαν το στήσιμο των οργάνων τους. Ο κόσμος ήρθε πιο κοντά στη σκηνή, έτοιμη να ζήσουν την απόλυτη εμπειρία. Και σίγουρα οι Αμερικάνοι δεν είχαν σκοπό να κάνουν αυτή την εμπειρία μας λιγότερο απολαυστική και μας παρουσίασαν ένα live όπου έγινε πραγματικά της εταίρας.
Οι ταχήτητες ήταν μόνιμα στο κόκκινο και ο κόσμος από κάτω είχε οργιάσει, δημιουργώντας μάλιστα και mosh-pit, όπου γινόταν χαμός. Μέχρι και stage diving γινόταν, παρόλο που η σκηνή δεν ήταν ψηλή και παρόλο που δεν υπήρχαν πολλά άτομα από κάτω, αλλά ο κόσμος ήταν τόσο τρελαμένος που δεν τον ένοιαζε. Επάνω στη σκηνή ο frontman Paul Speckman, πέρα από το να είναι καταιγιστικός με το μπάσο του, είχε απλώσει πάνω στη θήκη του μπάσου του ποτήρια με μπύρα και κόκα κόλα, στην οποία κόκα κόλα έβαλε και Jack, από ένα φλασκί που είχε μέσα στη θήκη του μπάσου. Έβαλε όμως τόσο πολύ ουίσκι που ζήτησε μετά ένα άλλο ποτήρι με σκέτη κόκα κόλα για να αραιώσει το άλλο. Σε κάποια φάση μπέρδεψε τα ποτήρια και δεν ήξερε ποιο είναι εκείνο με το Jack και ποιο εκείνο με τη σκέτη κόκα κόλα, και όταν ένας από το κοινό του υπέδειξε το σωστό, εκείνος του είπε χαμογελώντας: “Goodeyeman. IknewitbutIwastestingyou”. Και γενικά φαινόταν ότι είχε όρεξη και απαντούσε στα σχόλια που έκαναν διάφοροι από το κοινό. “FuckingPaulSpeckman, man!”, φώναξε ένας σε κάποια στιγμή και ο Paul, γυρνώντας και κλείνοντας του το μάτι, του απάντησε, “I’mplayingforyouman”.
Γενικά πάντως οι Αμερικάνοι έδιναν ρέστα πάνω στη σκηνή και τα γρήγορα τραγούδια τους κρατούσαν τον κόσμο σε εγρήγορση, και το mosh συνέβαινε ολοένα και συχνότερα. Εκείνος, όμως, που πραγματικά τα έδινε όλα ήταν ο ντράμερ, ο οποίος έπαιζε λες και δεν υπήρχε αύριο και μάλιστα έκανε και ένα κολασμένο solo στη μέση του setlist. Και όλη αυτή η ενέργεια και το πάθος μεταφερόταν και σε εμάς, και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που ακόμα και ο Κωστόπουλος από τους Acid Death, ανέβηκε στη σκηνή για ένα stage diving. Εκεί όμως που πραγματικά έγινε πανζουρλισμός και το Modu κόντεψε να πέσει, ήταν στη διασκευή του “Children of the Grave” των Black Sabbath, καθώς οι ταχύτητες του ήταν κατά πολύ, πάρα πολύ, γρηγορότερες από το αρχικό κομμάτι. Μετά το “Children of the Grave”, οι Αμερικάνοι έκαναν μία μικρή παύση και επέστρεψαν για να μας αποτελειώσουν με το εξαιρετικό “Funeral Bitch”, όπου και εκεί έγινε της κακομοίρας. Μόλις το κομμάτι τελείσε, οι Master μας αποχαιρέτισαν εν μέσω πολύ δυνατών χειροκορτημάτων, που τα άξιζαν και με το παραπάνω.
Setlist:
- Master
- Subdue the Politician
- Shoot to Kill
- Slaves to Society
- Judgement of Will
- Submerged in Sin
- Collection of Souls
- Unknown Soldier
- Re-Entry and Destruction
- Betrayal
- Cut Through the Filth
- Remorseless Poison
- Pay to Die
- Children of the Grave
- Funeral Bitch
Γενικά, ήταν μια εξαιρετική βραδιά με φανταστικές εμφανίσεις από όλα ανεξάρτητα τα συγκροτήματα, και αυτό φάνηκε από τον κόσμο, που διασκέδασε από την αρχή μέχρι το τέλος. Επίσης, κάτι που δεν το λέμε συχνά, ο ήχος ήταν φοβερός και απογείωσε τα τραγούδια και την απόδοση των συγκροτημάτων. Μακάρι αυτό να είναι κάτι που θα συμβαίνει γενικά σε αυτό το χώρο, καθώς αν γίνει αυτό θα μιλάμε για εξαιρετικά live εκεί. Το μόνο αρνητικό της βραδιάς ήταν το γεγονός ότι ο Modu δεν γέμισε και ήταν πραγματικά κρίμα, καθώς όλες οι μπάντες άξιζαν να παίξουν μπροστά σε πολύ περισσότερο κόσμο. Εκείνοι που ήρθαν, όμως, έζησαν μια πολύ όμορφη εμπειρία και θα μιλάνε για αυτή για πολύ καιρό ακόμα.
Για το Rock Overdose,
Φωτογραφίες και κείμενο: Μίνως Ντοκόπουλος
Comments
