20 χρόνια πέρασαν από την κυκλοφορία ενός σημαντικού άλμπουμ στην ιστορία της μουσικής. Το ''Roots'' έμελλε να είναι το τελευταίο άλμπουμ στην ιστορία των Sepultura που συμμετείχε ο κύριος συνθέτης και κακά τα ψέμματα ψυχή του γκρουπ, Max Cavalera. Τα γεγονότα και οι ίντριγκες που το ακολούθησαν πολλά, με κυριότερα τη φυγή του από το γκρουπ που ο ίδιος δημιούργησε και το γεγονός ότι για πάνω από 10 χρόνια, δε μιλούσε καν με τον ίδιο του τον αδερφό Igor. Γι'αυτό και μόνο το γεγονός,ήταν κάτι παραπάνω από ιδιαίτερη η συναυλία που δώσανε με σκοπό την αναβίωση του δίσκου αυτού, εξ ου και ο τίτλος ''Return To Roots'' για την περιοδεία αυτή, πρακτικά με το line-up των Cavalera Conspiracy, καθώς τους συνοδεύσανε ο παιχταράς Marc Rizzo και ο μπασίστας Johny Chow.
Με το που μπαίνω στο Gagarin τρώω την πρώτη κρυάδα, καθώς βλέπω τα μπλουζάκια της περιοδείας να κοστίζουν 30 ευρώ! 30 ευρώ ξαναλέω...Σοβαρά τώρα; Το χειρότερο είναι ότι είδα και αρκετούς να τα αγοράζουν, ναι, η αγάπη αγάπη αλλά αυτό είναι εκμετάλλευση, ακριβότερα κι από την ίδια τη συναυλία. Κρατάει ποσοστό το μαγαζί επί των πωλήσεων λέει ένας. Και πάλι όμως, κοστίζουν όσο να αγοράσεις δύο ολοκαίνουργια άλμπουμ. Ντροπή ανείπωτη.
Ας περάσουμε στα της συναυλίας,την οποία άνοιξαν οι ικανότατοι και άξιοι για τη θέση του υποστηρικτικού σχήματος Βlame Kandinsky. Σίγουρα κάπου τους είχα ξαναδεί τους τύπους, μάλλον σε συναυλία μόνο με Ελληνικά συγκροτήματα αλλά αυτή τη στιγμή δε μπορώ να θυμηθώ με τίποτα πότε και πού. Αυτό που θυμόμουν όμως και είδα πάλι είναι ότι έχουμε να κάνουμε με ένα στιβαρότατο συγκρότημα που χωρίς ντροπή αλλά μάλλον με αγνή αγάπη, πατάει στα χνάρια των άκρως απάλευτων και πρωτοπόρων της σχιζοφρένειας The Dillinger Escape Plan. Ο τραγουδιστής ταλαιπωρεί το λαιμό του όσο χρειάζεται για να μην κοκκινίσει ολόκληρος και να μην χάνει σε ακρότητα, οι δύο κιθαρίστες παίζουν τρελά ριφφς βγαλμένα από κάποια δυσπρόσιτη φαντασία στη δική τους εικονική πραγματικότητα, κι ο στιβαρός μπασίστας δίνει το απαραίτητο υπόβαθρο στον επιληπτικά άναρχο ντράμερ να σπάσει τα πάντα μπροστά του και να κάνει το αποτέλεσμα δύσκολο στο άκουσμα, αλλά με την παραδοχή ότι αυτοί οι 5 τύποι νιώθουνε από μουσική και ότι το επερχόμενο άλμπουμ τους σε λίγο καιρό μάλλον θα κάνει ακόμα περισσότερο κόσμο να ασχοληθεί μαζί τους. Χειροκροτήθηκαν όπως το άξιζαν και μετά από 35 λεπτά αφήνουν τη σκηνή με αρκετό κόσμο που δεν τους ήξερε ήδη να ψάχνει να δει τι παίζει με την περίπτωση τους, μπράβο στα παιδιά, πάντα τέτοια και καλύτερα αν γίνεται.
Η ώρα κοντεύει 22:15 και τα φώτα σβήνουν, ο Igor Cavalera ανεβαίνει πρώτος στη σκηνή,τον ακολουθούν οι άλλοι και τελευταίος βγαίνει ο Max. Στη θέα του και μόνο ο κόσμος ξεφεύγει,''Roots Bloody Roots'' χωρίς πολλά πολλά και αυτό που βλέπω έχω να το δω πολύ καιρό σε συναυλία. ΟΛΟ το Gagarin πάλλεται στο ρυθμό, ξύλο και των γονέων που λέμε να πέφτει εδώ κι εκεί, όλοι τους άψογοι αλλά κάτι δεν κολλάει. Συνέχεια με το ''Attitude'', ο Max κραδαίνει το berimbau και φωνάζει ''Can You Take It?'' ενώ με το που αρχίζει το κομμάτι το ξύλο συνεχίζει από κει που σταμάτησε. Φοβερός ο ήχος, ο Igor παίζει τα πάντα στο σωστό τέμπο αλλά αυτό που δεν κολλούσε πλέον είναι πασιφανές. Ο Max δε μπορεί να τραγουδήσει ούτε τα στοιχειώδη, όσοι περιμένανε να ακούσουν κάποιες απίστευτες κραυγές που έχει ο δίσκος είμαι σίγουρος ότι απογοητεύτηκαν. Αφού παίρνουμε απόφαση ότι έτσι θα το πάει μέχρι τέλους, απολαμβάνουμε τη βαρβαρότητα του ''Cut-Throat'', την τρέλα του ''Ratamahatta'',το ξεχασμένο ''Breed Apart'', την προσωπική αδυναμία ''Straighthate'', την επιτομή της Αγίας Ράβδου ''Spit'' και την ηρεμία πριν την επερχόμενη καταιγίδα που ακούει στο όνομα ''Lookaway'', όπου στο τέλος του, τα δύο αδέρφια μένουν μόνα στη σκηνή και τζαμάρουν στον παράξενο ρυθμό του κομματιού.
Αφού το μισό και πλέον άλμπουμ έχει έρθει σε πέρας, συνεχίζουν δυναμικά με το ''Dusted'', το ''Βorn Stubborn'' αλλά πηδάνε το ''Jasco'' και δεν το παίζουν δυστυχώς (αναμενόμενο μιας κι εκτός του ότι είναι ακουστικό, είναι και σύνθεση του Andreas Kisser). Εκεί που πραγματικά είναι ξεχωριστή στιγμή είναι στο ''Ιtsari'', όπου πάλι τα δύο αδέρφια τζαμάρουν, ο Max έχει πάρει ένα τύμπανο και συνοδεύει τον αδερφό του,με τις τελετουργικές εικασίες των Xavante να ακούγονται προηχογραφημένες αλλά υποθέτω ότι δε θα μπορούσε να γίνει κι αλλιώς. Λίγο πριν το τέλος, o Max προλογίζει το ''Αmbush'' και έχουμε ένα από τα κορυφαία κομμάτια του δίσκου να εκτελείται, κομμάτι που μάλλον ούτε το '96 δεν παιζόταν ζωντανά. Η κατακραυγή έναντι του αφανισμού του ανθρώπινου είδους που λέγεται ''Εndangered Species'' ακούγεται ακόμα βαρύτερη ζωντανά, και η παράνοια του ''Dictatorshit'' κάνει το κλαμπ άνω κάτω, αλλά ειλικρινά μου προκαλεί αλγεινή εντύπωση ότι ο Max απλά τσιρίζει και δε μπορεί να τραγουδήσει ένα κομμάτι που κρατάει λιγότερο από ενάμιση λεπτό κι έχει όλο κι όλο 8 αράδες για στίχους. Ντροπή ξανά και ξανά.
Τέλος, αφού τελειώνει το κύριο μέρος του δίσκου, αρχίζει ο Max μόνο με τον Igor για παρέα να παίζει σκόρπια ριφφ από το παρελθόν των Sepultura. Στο δίλεπτο περίπου που ακολούθησε,ακούμε μέρη από τα ''From The Past Comes The Storms'',''Escape To The Void'', ''Troops Of Doom'', και ''Slaves Of Pain'' με τον Igor να ψευτοσυνοδεύει αλλά τον κόσμο να έρχεται σε τέτοια φρενίτιδα που άρχισαν moshpits και είχαμε μέχρι και crowdsurfing. Ο Max μας αφιερώνει το ''Procreation Of The Wicked'' των Celtic Frost το οποίο ΕΥΤΥΧΩΣ αποδίδει με σαρκασμό απαγγέλοντας το όπως περίπου ο Tom Warrior. Ευχάριστη έκπληξη αν αναλογιστούμε τη φωνητική του απόδοση την προηγούμενη μία ώρα. Ξανά πάνε να ψευτοπαίξουν το ''Policia'' οι δυο τους (ούτε αυτό ρε αθεόφοβε δε μπορούσες να παίξεις ολόκληρο;), με ένα μέρος του αρχικού ριφφ από το ''Symptom Of The Universe'' των Black Sabbath ίσα ίσα για να ξαναξεφύγει ο κόσμος. Τουλάχιστον ακολουθεί μια διασκευή στο γκρουπ που έδωσε το όνομα στους Sepultura, τους Motorhead (οι Sepultura πήραν το όνομα τους όταν ο Max μικρός μετέφραζε στα Πορτογαλικά στίχους κομματιών από μεγάλα γκρουπ,και όταν έπεσε στο ''Dancing On Your Grave", βγήκε το όνομα, καθότι Sepultura=Grave). Παίζουν λοιπόν το ''Ace Of Spades'' σε πραγματικό thrash τέμπο, με τον κόσμο να κατεδαφίζει ότι έμεινε όρθιο και να κλείνουν τη συναυλία με μία επανεκτέλεση του "Roots Bloody Roots'' σε πενταπλάσια ταχύτητα, πραγματικά αχρείαστο και άκυρο.
Εν ολίγοις, σαν συναυλία ήταν διασκεδαστικότατη, κυρίως διότι ακούσαμε κομμάτια που δεν θα τα βλέπαμε ποτέ ζωντανά κι επειδή είδαμε ότι πιο κοντινό στους Sepultura υπάρχει στο μυαλό ΟΛΩΝ ΜΑΣ. Κατά τ'άλλα, είχαμε μια αρπαχτή άνευ προηγουμένου (για την οποία προφανώς και δεν ευθύνονται οι διοργανωτές), η οποία με το μεγαλύτερο δυνατό ξεχείλωμα έφτασε τα 75' με καθαρό χρόνο παιξίματος γύρω στη μία ώρα, τα πάντα σχεδόν στην εντέλεια (μπράβο στους Rizzo και Johny Chow που σεβάστηκαν τα κομμάτια), τον Igor και τον Max συν 30 κιλά από όσο τους έχουμε συνηθίσει, αλλά τον μεν πρώτο άψογο κι ας μην είχε το νεύρο προηγούμενων δεκαετιών, τον δε δεύτερο να παίζει μετά από χρόνια με εξάχορδη κιθάρα, αλλά να φωνάζει από μακριά ότι πρέπει να κάνει επειγόντως διάλειμμα τουλάχιστον 2-3 χρόνια για να στρώσει. Αποφασίζεις να κάνεις αυτό το εγχείρημα, κάντο τραγουδώντας τουλάχιστον. Η δική σου φωνή μια ζωή πήγαζε από τον ψυχισμό μέσα σου, μην το κάνεις αυτό στον εαυτό σου και σ'αυτούς που χρόνια σε ακολουθούν. Μπορεί ο αντικαταστάτης σου στους Sepultura να μην μπορεί να μπει στα παπούτσια σου, αλλά τουλάχιστον αυτό το ελάχιστο που μπορεί να κάνει, στις συναυλίες το υπηρετεί. Οι περισσότεροι φύγαμε ευχαριστημένοι έχοντας διασκεδάσει και χωρίς να μας ενοχλεί τόσο η απουσία στοιχειωδών φωνητικών, μπορώ όμως κάλλιστα να καταλάβω όποιους ξενερώσανε και σιχτιρίσανε την ώρα και τη στιγμή που πλήρωσαν για τη συναυλία (ειδικά αν αγόρασαν και μπλουζάκια). Max σε λατρεύω,αλλά αυτή η απόδοση σου δεν τιμάει ούτε εσένα,ούτε όσα έχεις κάνει τα τελευταία 30 χρόνια. Μακάρι να είμαι εγώ ο λάθος της υπόθεσης κι όσοι διαβάζουν το κείμενο να κράξουν εμένα, αλλά δυστυχώς έδωσες δικαιώματα που δεν ξεπλένονται ούτε με περιοδεία αντίστοιχη για το ''Arise''.
Για το RockOverdose,
Δημήτρης Αλόρας
Φωτογραφίες: Γιάννης Λιβανός - John Metalman Photography
Comments
