The night is ours. And it is… eternal
Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2016. Οι Moonspell πατούν το πόδι τους στην Αθήνα στα πλαίσια της Road to Extinction. Σε ρόλο support, ανοίγουν οι Σουηδοί Eleine και οι Ιταλοί The Foreshadowing.
Οι πόρτες του Κύτταρου άνοιξαν στις 7 και 30 και η συναυλία ξεκίνησε περίπου μία ώρα μετά. Πρώτοι στη σκηνή βγήκαν οι Eleine. Οι Σουηδοί έχουν σαν τέχνη τους το symphonic metal με συνδυασμό αντρικών και γυναικείων φωνητικών με περιστασιακά gang vocals. Με μια μικρή διαφοροποίηση. Η τραγουδίστρια είναι ντυμένη με oriental στυλ και χορεύει belly dancing. Σκηνικά, ιδιαίτεροι με το σύνολο του συγκροτήματος να είναι frontmen, αλλά μουσικά, με άφησαν λίγο αδιάφορο. Ήταν αρκετά συνηθισμένο το στυλ που έπαιζαν, σπάνιζαν οι εκπλήξεις από μέρους τους και οι περισσότεροι από τους παρόντες ήταν σιωπηλοί παρατηρητές. Από το set τους, μου έμεινε ένας τίτλος (“Death Incarnate”) τον οποίο και έψαξα μετά τη συναυλία. Όσον αφορά την εμφάνισή τους στο Κύτταρο, για όποιον στεκόταν στα δεξιά της σκηνής και μπροστά, ο ήχος ανά τακτά διαστήματα και για πολύ μεγάλο μέρος της εμφάνισης, χανόταν. Ειδικά τα πλήκτρα και η φωνή του κιθαρίστα, ήταν σε σχεδόν όλη τη διάρκεια σκεπασμένα από το υπόλοιπο section. Είναι σχετικά καινούριο συγκρότημα και φέτος, μας παρουσίασαν το ντεμπούτο τους. Οπότε, θεωρώ πως υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης. Στα θετικά του συγκροτήματος βάζω το κέφι τους, το ότι ήταν επικοινωνιακοί με το κοινό και το ιδιαίτερο και ξεχωριστό στυλ τους επί σκηνής. Ελπίζω την επόμενη φορά που θα έρθουν, να μην αδικηθούν έτσι.
Στη συνέχεια, την σκηνή παρέλαβαν οι The Foreshadowing. Από σκηνική παρουσία, πολύ πιο λιτοί από τους Σουηδούς, αλλά ο ήχος τους δικαίωσε. Αρκετά εμπνευσμένοι από Paradise Lost, σκηνικά, με πολύ ωραία κομμάτια, αργόσυρτες μελωδίες και μελαγχολικούς στίχους. Έχουν τέσσερα full length στο ενεργητικό τους, και ήταν ένα πολύ καλό ζέσταμα για το κοινό, που μέχρι κι εκείνη την ώρα έμπαινε στον χώρο. Μας παρουσίασαν κομμάτια από το καινούριο τους άλμπουμ σε συνδυασμό με ένα best of από τα άλλα τρία και πραγματικά έκαναν την ατμόσφαιρα στο Κύτταρο να «βαρύνει» με το gothic/doom τους. Σκηνικά, απέδωσαν το συναίσθημα της μουσικής τους απόλυτα ικανοποιητικά. Στο τέλος, έβγαλαν και την καθιερωμένη selfie με εμάς για background.
Τέλος, μετά από αρκετή προετοιμασία σκηνικών και εξοπλισμού, ακούστηκε η εισαγωγή των Πορτογάλων “La Baphomette” σε μια παραλλαγμένη έκδοση. Με το που βγήκαν στη σκηνή, οι οπαδοί κυριολεκτικά τους αποθέωσαν. Δεν υπήρξε στίχος που να μην τραγουδήθηκε. Με 17 κομμάτια και 90 λεπτά εμφάνιση, τάραξαν το Κύτταρο και μας άφησαν να θέλουμε κι άλλο. Οκ, Γιάννη, ηρέμησε και πάμε σιγά σιγά οργανωμένα να γράψουμε την άποψή μας για την εμφάνιση των Πορτογάλων.
Ξεκίνησαν δυναμικά με “Breathe” και “Extinct”, τιμώντας το τελευταίο τους πόνημα. Από την αρχή φάνηκε ότι οι Moonspell είχαν τρελά κέφια και θέλανε να περάσουν και να περάσουμε καλά. Κι αυτό βγήκε στην απόδοσή τους. Από πολλούς ακούστηκε ότι συγκριτικά με τις δύο τελευταίες φορές που ήρθαν στην Ελλάδα, αυτή ήταν η καλύτερη.
Ακολουθεί το “Night Eternal” και μετά “Opium” και “Awake!”, τιμώντας το Irreligious, που για πολλούς αποτελεί τον καλύτερο δίσκο τους. Άλλο ένα πέρασμα από το “Extinct” με “The Last of Us” και “Medusalem”. Όλη τη διάρκεια, ο Fernando Ribeiro μας προσκαλούσε να τραγουδάμε και να δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό. Λες και αυτό χρειάζεται. Ορκίζομαι πως άκουσα κάποιον στα αριστερά μου να τραγουδά τα Πορτογαλικά στο τέλος του “Opium”.
Έχουμε φτάσει σχεδόν στο ένα τρίτο της εμφάνισής τους, και το Κύτταρο χτυπάει σαν μία καρδιά στους ρυθμούς των Moonspell. Συνθήματα, τίτλοι που ζητάγαμε, χειροκροτήματα και σφυρίγματα ήταν το μόνο που ακουγόταν μεταξύ των κομματιών όσο ο Fernando απευθυνόταν σε εμάς. Στο “Luna”, ανέβηκε στη σκηνή η Ελληνίδα τραγουδίστρια των Jaded Star, Maxi Nil. Κάθε κομμάτι αποτελούσε ένα highlight, γιατί δεν έχαναν καθόλου την ενέργειά τους, τη δυναμικότητα, το πάθος τους. Άκρως θεατρική η πινελιά με την μπέρτα στο “Vampiria”, που σε συνδυασμό με το κρανίο μπροστά στα drums και τους σωλήνες που στήριζαν τα keyboards του Piedro, έδιναν έναν διαφορετικό αέρα την ώρα που έπαιζε αυτό το κομμάτι. Πολύ εντυπωσιακά και τα εφέ με τους καπνούς, αν και, κατ’ εμέ, ίσως χρησιμοποιήθηκαν λίγο περισσότερο από όσο θα έπρεπε.
Τελευταίο κομμάτι ήταν το “Alma Mater”, αλλά ακολούθησε encore με τα “Everything Invaded”, “The Future is Dark” και κλείσιμο της βραδιάς με “Full Moon Madness”. Σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας, αλλά ιδιαίτερα στο “The Future is Dark”, κυρίως λόγω του τίτλου, ο Fernando έκανε τιμητικές αναφορές στην ομορφιά της Ελλάδας, τη δύναμη και το πάθος του Ελληνικού κοινού και την αδελφική του φιλία με ονόματα της Ελληνικής σκηνής όπως ο Σάκης από Rotting Christ και ο Seth από Septicflesh και έδωσε ένα μήνυμα δύναμης προς τους οπαδούς για την αβεβαιότητα της σημερινής εποχής. Το κλείσιμο της Συναυλίας έγινε με μια καταπληκτική εκτέλεση του “Full Moon Madness”.
Αν υπήρχε κάτι που με «χάλασε» στην εμφάνισή τους ήταν η απουσία ορισμένων κομματιών που περίμενα να ακούσω ζωντανά (“Scorpion Flower”, για παράδειγμα).
Γενικές απόψεις για τη βραδιά: Οι Eleine είναι ένα συγκρότημα που θέλει να ασχοληθείς λίγο μαζί τους για να τους εκτιμήσεις πλήρως. Ιδιαίτερη εμφάνιση και πολλή όρεξη. Οι The Foreshadowing έδωσαν μια άρτια εμφάνιση, με αρκετή ατμόσφαιρα και συναίσθημα. Οι Moonspell ήρθαν, έπαιξαν και κατάκτησαν. Ήταν στην καλύτερή τους φόρμα, με καταπληκτικό ήχο και κατάφεραν και μίλησαν στις καρδιές των οπαδών τους.
Setlist:
Breathe (Until We Are no More)
Extinct
Night Eternal
Opium
Awake!
The Last of Us
Medusalem
Ruin and Misery
Luna
Malignia
Vampiria
Ataegina
Alma Mater
Encore
Everything Invaded
The Future is Dark
Full Moon Madness
Για το Rock Overdose,
Γιάννης Ren
Φωτογραφίες: Στέλιος Παλαμιδάς
Comments
