Παρά την εξωφρενική τιμή στο εισιτήριο (3?), στις μπύρες (2) και στα σουβλάκια (1!!!), ο κόσμος δεν πτοήθηκε το Σάββατο 18 Ιουλίου και κατέκλυσε το Πολιτιστικό Κέντρο Νεας Μάκρης. Με λίγα λόγια μπύρες, σουβλάκια και μουσικάρες για 8 ώρες (yeap, τόσο ακριβώς διήρκησε η πρώτη μέρα του φεστιβάλ)!
Χάλια δηλαδή, ούτε στον εχθρό σου ένα πράμα!
Αρχή με τους Hedvika. Post Metal και ντάλα ήλιος; Για να είμαι ειλικρινής, δεν νομίζω ότι δένουν και πολύ καλά. Κάτι αντίστοιχο έγινε και στο περυσινό φεστιβάλ (Allochiria) και επειδή είχα τη τύχη να τους δω και σε κλειστό χώρο λίγες μέρες αργότερα, δεν νομίζω ότι υπάρχει σύγκριση. Ωστόσο all of my respect στα παιδιά, για τη διάθεση και -κυρίως- για τις μουσικές τους. Ήταν άλλωστε ένας από τους κύριους λόγους που παραβρέθηκα στη Νέα Μάκρη!
Οι Sadhus από την άλλη ήρθαν να μας ισοπεδώσουν πριν καλά-καλά πιούμε μια μπύρα βρε παιδάκι μου! Ψιλό ισχύουν ότι έγραψα πιο πάνω για τους Hedvika, δηλαδή βάλθηκαν από νωρίς να κάνουν αποπνικτική την ατμόσφαιρά με την αργόσυρτη μουσική τους. Και πολύ καλά έκαναν!
Μαράζι το έχω να πάω μια φορά στο Obscene Extreme! Προς το παρών φρόντισαν οι Mortal Torment να φέρουν το Obscene Extreme εδώ! Και είμαι σίγουρος ότι αν λύσουν και το θέμα της αποθήκευσης, την επόμενη φορά θα φέρουν και τους παλαβούς απο τη Τσεχία! Έτσι το Σάββατο είχαμε μόνο ένα στρώμα θαλάσσης, ένα σωσίβιο, κέρασμα λουκάνικά στον κόσμο και τον γνωστό-άγνωστο στη πρώτη σειρά με τη μάσκα του εξωγήινου και το καουμπόικο καπέλο. Ψιλοπράγματα δηλαδή! Α! Είχαμε και τη καινούρια κομματάρα που ακούει στο όνομα "A Million Skulls To Bludgeon".Tα ξαναλέμε!
Σειρά πήραν οι έτεροι κάφροι της ημέρας (καλά, όχι ότι οι υπόλοιποι έπαιζαν babymetal!) οι Vermingod. Mε καλό ήχο (όπως σχεδόν όλες οι μπάντες, με κάποια προβληματάκια εδώ και εκεί) και με καλά τραγούδια, αλλά θέλει και λίγο ένταση επι σκηνής. Ήταν λιγάκι στατικοί (με εξαίρεση τον τραγουδιστή τους) και από ένα σημείο και μετά, έγινε λιγάκι προβλεπόμενο το όλο πράγμα.
Η ρίψη από κουτάκια μπύρας πάνω στη σκηνή από φίλους και οπαδούς είναι μάλλον κάποιο inside joke! Πάει γέρασα, δεν τα καταλαβαίνω αυτά!
Σειρά είχαν οι Mother of Millions και παράλληλα και το πρώτο σοκ της ημέρας. Ότι είναι δισκάρα το "Human" το ήξερα. Αυτό που δεν ήξερα είναι ότι αποδίδεται τόσο πειστικά επι σκηνής. Φοβερή παρουσία, κομματάρες και μερικά εφεδάκια για να δώσουν ένα ξεχωριστό τόνο στο set τους.
Στο "Fire" (και συγκεκριμένα στο δεύτερο refrain), είχαμε και μια πολύ όμορφη στιγμή: Σταμάτησε να λειτουργεί το μικρόφωνο του Γιώργου Προκοπίου (όχι δεν είναι αυτή η πολύ όμορφή στιγμή!) και ο κόσμος ξεκίνησε να το τραγουδάει και να χειροκροτεί το συγκρότημα, για να το εμψυχώσει (αυτή είναι η όμορφη στιγμή!). ΓΑΜΩ δηλαδή! Άλλωστε στόχος σχεδόν όλων όσων παραβρεθήκαμε στο φεστιβάλ, ήταν να υποστηρίξουμε μια απο τρείς καλύτερες σκηνές του κόσμου (και όσοι διαφωνούν, εδώ είμαι να το αναλύσουμε) και να μην αφήσουμε τέτοια μικροπροβληματάκια να μας χαλάσουν τη διάθεση!
Tους Yellow Devil Sauce τους παρακολούθησα από την πίσω πλευρά της σκηνής (περιμένοντας στην ουρά για να φάω 2 σουβλάκια-ξελιγώθηκα τόσες ώρες!)
και λειτούργησε θετικά, όσο και αν κάτι τέτοιο ακούγεται παράδοξο! Δεν είμαι και πολύ μεγάλος οπαδός του ήχου τους, αλλά όταν βλέπω ένα συγκρότημα να παθιάζεται τόσο πολύ με αυτό που κάνει, εμένα προσωπικά μου φτάνει και μου περισσεύει! Έβλεπα και τις πρώτες σειρές να γουστάρουν φουλ, οπότε there you go! Αν δεν κάνω λάθος σε ένα τραγούδι ανέβηκε στη σκηνή και ο τραγουδιστής των SuperPuma και ξέφυγαν όλοι μαζί! Θα τους ξαναδώ σίγουρα.
Για live των Tardive Dyskinesia έχω ξαναγράψει ανταπόκριση και αυτή ήταν η έκτη φορά που τους βλέπω ζωντανά. Τι άλλαξε από τις προηγούμενες πέντε;
Τίποτα απολύτως. Απλά συνεχίζουν να μου επιβεβαιώνουν όλα όσα έχω γράψει για αυτούς: Ξέρεις εξ αρχής τι θα πάρεις. Μια εμφάνιση στα τέρματα και επαγγελματισμό στο 100%. Προσωπικά μου αρέσει και η νέα κατεύθυνση με τα καθαρά φωνητικά του Μάνθου και τα πιο μελωδικά riff. O χαμός βέβαια πάλι στο κάφρικο (και κλασσικό πια) "Triggering The Fear Reactor" έγινε, αλλά λέμε τώρα! Στο set των TD, πραγματικά δεν έπεφτε καρφίτσα στο χώρο. Και πρέπει να ήταν και το διάστημα (γύρω στις 21:00-22:00 το βράδυ) με τον περισσότερο κόσμο. Δεν υπήρχαν θέσεις ούτε στις κερκίδες στο Θεατράκι! Great!
Λίγο η περιέργεια, λίγο η αλλαγή θέσης του Fotis Benardo [από οπισθοφυλακή (ντραμς), σε θέση επιθετικού (φωνή)], έκανε την εμφάνιση των Six for Nine απο τις πιο αναμενόμενες της ημέρας. Καταρχήν να πω κάτι για τη μουσική τους: Δεν ξέρω απο που έχουν καταγωγή τα μέλη του συγκροτήματος, αλλά η μουσική τους είναι σίγουρα Αμερικανοθρεμμένη! Είναι γεγονός ότι δεν έχουμε και πολλές μπάντες που να παίζουν έτσι στην Ελλάδα, αλλά σαν ήχος είναι ιδιαίτερα οικείος στα αυτιά όλων μας. Radio friendly tunes με αρκετά heavy σημεία. Σαν εμφάνιση ήταν πολύ καλή, αλλά ίσως χρειάζεται περισσότερα προσωπικά στοιχεία η μουσική τους, για να ξεχωρίσει. Just my opinion of course! Άλλωστε ο κόσμος γούσταρε, οπότε όλα τα άλλα έρχονται σε δεύτερη μοίρα!
Και πάμε και στο δεύτερο σοκ της ημέρας: Εγώ περίμενα απο τους Stonebringer ένα σετ χαλαρό για να πάμε να κοιμηθούμε ήσυχα. Είχε σπάσει και (κατά πολύ)ο κόσμος, οπότε κάθισα και εγώ στις κερκίδες και περίμενα. Αμ δε όμως! Λίγο τα Mastodon-ικα περάσματα, λίγο το ότι ο κόσμος άρχισε να γουστάρει όσο περνούσε η ώρα, λίγο τα επικότατο "The Poet Of Gold", εμένα μου κόλλησε το σαγόνι στο πάτωμα (και όχι δεν ήταν από τη νύστα!). Μπράβο στα παιδιά, πολύ καλή εμφάνιση!
-----------------------------------------------------------------
Δεύτερη ήμέρα και αρχή με Godsleep. Δηλαδή, βοήθα Παναγιά μου μέσα στο λιοπύρι! Βαρύ και ασήκωτο (σαν το νταλκά ένα πράμα!) rock και προσωπικά γούσταρα πολύ. Έξτρα βαθμοί για την παρουσία τους κάτω απο 35 βαθμούς.
Συνέχεια με τους SolarMonkeys. Μέσα στον ήχο τους ακούς διάσπαρτα στοιχεία από τη '90s σκηνή (Αlice In Chains κ.τ.λ.) κάνοντας έτσι κεφάτο και ενδιαφέρον το rock τους, άρα καλά συνεχίστηκε η ημέρα. Λίγο περισσότερα προσωπικά στοιχεία όμως, νομίζω ότι είναι απαραίτητα.
Anal Veritas! Hardcore/Sludge/Post/Rock. Πάρα πολύ ωραία δηλαδή! Μελωδικά σημεία, ακραία και καθαρά φωνητικά και πολύ καλές ιδέες. Ωστόσο, όπως και στα δυο πρώτα συγκροτήματα της πρώτης ημέρας, νομίζω ότι χρειάζονται λιγότερο...ήλιο για να γίνει 100% αντιληπτό αυτό το ποιο κάνουν τα παιδιά. If you know what I mean. Αν θέλετε τη γνώμη μου πάντως, κάντε μια βόλτα από YouTube και ψάξτε τους.
Άρχισε να μαζεύεται και ο κόσμος σιγά-σιγά, γύρω στις 19:00. Και βλέπεις ένα τσούρμο μαντράχαλους με κάτι μούσ(ι)α να, να ανεβαίνουν στη σκηνή. Οι Phase Reverse είναι από τα λίγα συγκροτήματα που ασχολούνται με το (κορεσμένο) Νότιο-Αμερικάνικο ήχο, που μου αρέσουν . Επέλεξαν αρχικά τα πιο ταξιδιάρικα τραγούδια τους, σύντομα έφεραν τα πράγματα σε τάξη! Καλός ήχος και όρεξη, ενώ πέτυχαν και την ώρα που άρχισε να δύει ο ήλιος! Μόνο ένα μπιλιάρδο και η σημαία του Νότου έλειπαν! Sons of Anarchy!
Αμέσως μετά εμφανίστηκε η μπάντα που παίζει τα πάντα! Need! Μετά από τόσα χρόνια παρουσίας, φαντάζομαι οι περισσότεροι τους γνωρίζετε. Με πάρα πολύ καλή σκηνική παρουσία και prog νοοτροπία τα έσπασαν όλα. Aυτό που μου αρέσει στους Need, είναι ότι ναι μεν είναι progressive αλλά δεν αφήνουν αυτό να είναι σε βάρος των heavy riff της μουσικής τους. Ήταν -όπως και οι Mother of Millions τη πρώτη ημέρα- κάτι διαφορετικό ανάμεσα στα υπόλοιπα συγκροτήματα του διημέρου. Είχαν πλήκτρα for starters! Και -πιστέψτε με- οι Mortal Torment δεν έχουν!!!
Εντάξει, δεν θα πω ψέματα: οι Sun of Nothing ήταν ο ΒΑΣΙΚΟΣ λόγος που έφτασα μέχρι τη Νέα Μάκρη τη Κυριακή. Είναι ένα από τα αγαπημένα μου Ελληνικά συγκροτήματα και -για κάποιον περίεργο λόγο- δεν τους είχα δει ποτέ ζωντανά. Είχαν βέβαια και τέσσερα χρόνια να παίξουν live. Σαν απόδοση, σκηνική παρουσία κ.τ.λ. όλα ήταν ακριβώς όπως τα περίμενα. Θα προτιμούσα ωστόσο να είναι λιγότερο λαλίστατος ο τραγουδιστής τους (γιατί έχω την αίσθηση ότι χαλούσε το μυσταγωγικό ύφος των τραγουδιών τους), αλλά ίσως να έκανε και καλά που μιλούσε, γιατί αλλιώς θα είχε δημιουργηθεί μια απίστευτα αποπνικτική ατμόσφαιρά. Όπως το πάρει κανείς!
Εμένα δεν μου έφτασε μια φορά (έπαιξαν σχεδόν 40 λεπτά), οπότε ελπίζω να μην ξαναπαίξουν σε 4 χρόνια. Ήθελα και άλλα κομμάτια στο set (που περίμενα να τα ακούσω πως και πως), αλλά άντε δεν πειράζει. Next time. Το καινούριο τραγούδι ήταν φοβερό πάντως!
Κάπου εδώ οπισθοχώρησα προς τις κερκίδες, γιατί είμαστε και μιας κάποιας ηλικίας (θέλω και Hellfest παναθεμά με!). Από εκεί παρακολούθησα και την εμφάνιση των Elephant Riders. Ισπανοι κατά τα 2/3 και οπαδοί του stoner, έπαιξαν ένα αξιοπρεπές set, αλλά -ειλικρινά- δεν την παλεύω άλλο με αυτό τον ήχο . Νομίζω ότι ακούω τα ίδια riff συνέχεια. Έχουμε και δεκάδες μπάντες στη χώρα μας που παίζουν ανάλογη μουσική (και πολύ καλύτερα, αν θέλετε τη γνώμη μου) και νομίζω ότι πραγματικά χρειάζεται ΑΠΕΓΝΩΣΜΕΝΑ ανανέωση και προσωπικότητα ολόκληρη η σκηνή.
WΕ LOVE SLAVEBREED! I mean, who doesn't? Griiiiiiiind ρε! Και με crust μέσα και με χαβαλέ επι σκηνής και με ένα γδυμένο παλαβό τραγουδιστή που είχε καλεσμένο το γαμπρό του στο κοινό!!! Που'σαι γαμπρέ; Να τον χαίρεστε! Κατά τα άλλα, μια ΕΠΙΚΟΤΑΤΗ εμφάνιση που μου κάρφωσε ένα χαζό χαμόγελο μέχρι τα αυτιά για μισή ώρα! Tι άλλο; Α ναι! More grindcore please του χρόνου!
Οι Black Hat Bones αρέσουν σε πολλούς φίλους και γνωστούς μου, οπότε μια περιέργεια την είχα να δω το γιατί. Σαν μουσική είχαμε (πάλι) heavy rock και σαν εμφάνιση ήταν καλοί. Το έγραψα όμως και πιο πάνω: Λίγη πρωτοτυπία. Είναι ζωτικής σημασίας σε αυτό το χώρο. Αλλιώς σύντομα θα χαθεί κάθε ενδιαφέρον. Και επειδή βλέπεις ότι και οι έξυπνες ιδέες υπάρχουν και η καλή φωνή, ίσως πρέπει να το ψάξουν λίγο παραπάνω το θέμα. Και κάπως έτσι ολοκληρώθηκε ο μαραθώνιος! New Long όνομα και πράγμα!
Το New Long Fest είναι το καλύτερο underground festival στην Ελλάδα. Ηands down. Και γουστάρω που έχει γίνει θεσμός εδώ και δέκα χρόνια και γουστάρω ακόμη περισσότερο που γουστάρει ο κόσμος και το στηρίζει. 2-3 πραγματάκια που επιδέχονται διόρθωσης είναι ότι μάλλον χρειάζονται περισσότερα σημεία για μπύρα και άλλο ένα stand με σουβλάκια. Δεν είναι ωραίο να χάνεις κάποιο συγκρότημα, επειδή κάθεσαι σε μια ουρά. Βέβαια δεν είναι όλες τις ώρες έτσι (είναι και πιο χαλαρά), αλλά αν μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο, θα ήταν χρήσιμο. Επίσης βλέπεις περισσότερους φωτογράφους αντί για οπαδούς στις πρώτες σειρές! Γιατί ρε παιδιά έτσι; Θα μου πεις έτσι βγαίνουν καλύτερες φωτογραφίες! Ε κάτι είναι και αυτό! Αλλά φτάνει τώρα με τη γκρίνια. Βάλτε το στο καλεντάρι και του χρόνου να μην υπάρχει θέση ούτε για δείγμα!
(σ.σ. Στους Hedvika έπαιξε και σκονάκι, γιατί δεν τους πρόλαβα απο την αρχή - χίλια συγνώμη παιδιά).
Για το RockOverdose,
Γιώργος Αναγνωστόπουλος
Φωτογραφίες: Meltdown Rock Show
Comments
