Ανταπόκριση: ORANSSI PAZUZU, HEXVESSEL, Mock the Mankind, The Dead Creed @ Gagarin 205, Αθήνα [11/11/2016]

Με το που είχα δει την ανακοίνωση για αυτή τη συναυλία είχα ήδη σκεφτεί ότι έπρεπε να πάω. Και πως να πάω; Ζω στη Θεσσαλονίκη. Χαλάλι, λοιπόν... Δε νομίζω να εμφανιστεί ξανά σύντομα τέτοια ευκαιρία για να δω μαζί Hexvessel και Oranssi Pazuzu. Επομένως, έβγαλα εισιτήρια με ένα φίλο και ''κατεβήκαμε''. Νομίζω ότι δικαιωθήκαμε 150% ή και παραπάνω καθώς αυτό που είδαμε δεν είχε προηγούμενο!

 

Ή βραδιά ξεκίνησε με το πρότζεκτ The Dead Creed. Για να είμαι ειλικρινής, δεν ήξερα αυτό το σχήμα ούτε και το επόμενο support, επομένως περίμενα να δω στη σκηνή μια full μπάντα. Το μόνο που ήξερα ήταν ότι θα άκουγα ''acoustic death metal'', όπως και διαφημίστηκε. Προς έκπληξη μου, στη σκηνή ανέβηκε ένας μαυροφορεμένος κύριος κρατώντας κεριά. Κατευθύνθηκε προς ένα τραπέζι όπου υπήρχαν κι' άλλα κεριά και ξεκίνησε ένα τελετουργικό. Μετά από 3-4 λεπτά έπιασε τη 12χορδη ακουστική του και ξεκίνησε η μουσική. Και εκεί με περίμενε μια έκπληξη: Ενώ περίμενα να ακούσω τη φωνή του μαυροντυμένου κύριου, άκουγα φωνή χορωδίας. Αυτό με σκάλωσε. Κατά τη διάρκεια όλης της εμφάνισης του προσπαθούσα να καταλάβω με τι μέσο κάνει αυτό το τρικ: πεταλάκι για φωνή; samples; Δε μπόρεσα να καταλάβω. Η μαγεία παραμένει!

 

Η εμφάνιση διήρκεσε λίγο παραπάνω από 30 λεπτά. Σε όλη αυτή τη διάρκεια ήταν καθηλωτικός. Όλα τα riffs του έμοιαζαν να στηρίζονται στην ίδια ιδέα και αρχή και γι' αυτό τα κομμάτια είχαν ομοιότητες, αλλά όλα είχαν κάτι που υπνώτιζε και κρατούσε το ενδιαφέρον. Είναι προφανές ότι ενθουσιάστηκα από αυτό το one man project και εννοείται ότι θα περιμένω να ξαναδώ κάποια εμφάνιση του. Να σημειωθεί ότι η πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά του θα κυκλοφορήσει μέχρι το τέλος της χρονιάς από την 3 Shades of Black. Μέχρι τότε μπορείτε να βρείτε δύο τραγούδια του στο link που θα δώσω στο τέλος.

 

 

 

Στη συνέχεια ανέβηκαν στη σκηνή οι Αθηναίοι Mock The Mankind. Η μουσική τους χαρακτηρίζεται ως instrumental psychedelic doom metal. Από το ξεκίνημα μέχρι το 4ο τραγούδι είχαν πολύ κακό ήχο. Η κιθάρα ήταν θαμμένη συνεχώς και τα drums είχαν σκαμπανεβάσματα στην ένταση. Υποψιάζομαι ότι για κάποιο λόγο δεν είχε γίνει sound check πριν την έναρξη της συναυλίας.  Αυτό ήταν αρκετό για να χάσω το ενδιαφέρον μου από νωρίς και να μην μπορώ να παρακολουθήσω με άνεση. Αλλά και το κοινό, πέρα κάποιων εξαιρέσεων φάνηκε να αδιαφορεί: ακούγονταν συζητήσεις και γέλια από το πίσω μέρος του μαγαζιού.

 

Η συνολική εμφάνιση τους διήρκεσε 45 γεμάτα λεπτά. Για τους Mock The Mankind δεν έχω κρατήσει τις καλύτερες εντυπώσεις. Από τη μια είχαν πολύ κακό ήχο, πράγμα για το οποίο δεν ευθύνονται αποκλειστικά αυτοί. Από την άλλη δεν είμαι θαυμαστής του είδους που πρεσβεύουν, που πάλι δεν φταίνε αυτοί. Από την άλλη, με βάση το στήσιμο τους στη σκηνή (δε χρειαζόταν να κοιταχτούν για να συνεννοηθούν) έδωσαν την εντύπωση ότι είναι μια πολύ δεμένη μπάντα και ότι δουλεύουν σκληρά. Επίσης, ακούγοντας αργότερα τον δίσκο τους, κατέληξα στο ίδιο συμπέρασμα. Επομένως, παροτρύνω όσους ακούνε μουσική που πλησιάζει βαρύτερες και πιο σύγχρονες μορφές των Black Sabbath να τους ακούσουν (link στο τέλος).

 

 

Αφήνοντας τα support, είχε έρθει η ώρα για ένα εκ των δύο headlining συγκροτημάτων. Ο λόγος για τους Hexvessel. Για τους Hexvessel ανέκαθεν αναρωτιόμουν (από το 2012 που τους ανακάλυψα) πως θα ακούγονταν live. Ο ήχος τους δεν είναι εύκολος και η ατμόσφαιρα που θέλουν να βγάλουν δεν είναι εύκολο να βγει live. Στην τελική μιλάμε για μια μπάντα που αποτελείται από 6 άτομα, εκ των οποίων οι 3 τραγουδούν και υπάρχει και ένα βιολί. Εκείνο το βράδυ μου έδωσαν απάντηση. Με μια επαγγελματική και μετρημένη εμφάνιση, η παρέα του Mat McNerney απέδειξαν ότι όσο δύσκολο κι αν είναι κάτι, αν δουλέψεις σκληρά, μπορείς να το κάνεις.

 

Μας έβαλαν στο ''τελετουργικό'' με το ''I Am The Ritual'' και συνέχισαν με το ''Teeth Of The Mountain''. Η setlist συνέχισε με παρόμοια λογική. Δεν επικεντρώθηκαν στον τελευταίο δίσκο τους, αλλά έδωσαν χώρο και σε προηγούμενα αγαπημένα τραγούδια. Αυτό που έκανε εντύπωση είναι ότι μπορούσαν να συνδυάσουν το προηγούμενο ύφος τους με το τωρινό. Δηλαδή οι εναλλαγές από το ritual folk προς πιο καθαρές rock φόρμες ήταν ανεπαίσθητες. Και ενώ σε κάποιες στιγμές οι σκέψεις κάλπαζαν σε παρθένα δάση, σε άλλες στιγμές μας έφερναν στο νου μια πιο σκοτεινή και occult πλευρά των Doors.

 

Τέλος, θα ήθελα να πω ότι σαν μουσικοί είναι τρομεροί. Είναι από τις λίγες μπάντες που έχουν μέλη που δεν στηρίζονται ούτε σε πεταλάκια, ούτε σε μηχανήματα, ούτε σε δυνατές παραμορφώσεις ενισχυτών. Είναι μια μπάντα που αποτελείται από μουσικούς που ξέρουν καλά τα όργανα τους και ξέρουν να δουλεύουν τις δυναμικές τους. Και μπορούν να κλιμακώσουν ένα τραγούδι απλά παίζοντας με τις εντάσεις τους και δουλεύοντας με σχεδόν καθαρό ήχο.

 

Αφήνοντας τους Hexvessel, ξαναλέω ότι η εμφάνιση τους ήταν εξαιρετική. Και σίγουρα μια μόνο ώρα δεν ήταν αρκετή!

 

 

Τελευταίοι για το βράδυ ήταν οι Oranssi Pazuzu. Για την εμφάνιση αυτής της μπάντας, απλά δεν έχω λόγια. Αλήθεια. Πρώτη φορά είδα εμφάνιση τέτοιου επιπέδου. Τόσο όσο αφορά τη σκηνική παρουσία και όσο αφορά τον ήχο, αλλά και την μουσική ικανότητα. Αλλά ας πάρω τα πράγματα με τη σειρά.

 

Αφού έστησαν τον εξοπλισμό στη σκηνή, τα φώτα χαμήλωσαν, καπνός έβγαινε στη σκηνή επί 10 λεπτά  καλύπτοντας τα πάντα και ένας ambient ήχος που παρέπεμπε στο εναρκτήριο κομμάτι του τελευταίου δίσκου τους Saturaatio. Σιγά σιγά η ατμόσφαιρα ήταν έτοιμη: Χαλαρός φωτισμός και καπνός. Ο Jun-His έκανε την εμφάνιση του και ξεκίνησε να παίζει το αναφερόμενο παραπάνω κομμάτι. Μετά από αυτό ακολούθησε το “Lahja”(?). Δεν είμαι σίγουρος. Ακόμα προσπαθώ να συγκεντρώσω τα κομμάτια μου από αυτό το live... Δεν μπορώ να πω από ποια κομμάτια αποτελούνταν η setlist καθώς μου φάνηκε ότι όλα συνδέονταν αποτελώντας ένα ενιαίο ταξίδι. Σίγουρα άκουσα τραγούδια από τον τελευταίο δίσκο (ανέφερα ήδη 2) και σίγουρα κάπου διέκρινα το “Uraanisula” με αυτό το απίστευτο build up στο μισό του. Κάπου πρέπει να έγινε και ένα jamming (χωρίς να είμαι σίγουρος) που οδήγησε σε ένα άλλο τραγούδι τους.

 

Η μπάντα στο στήσιμο της δεν θύμιζε σε τίποτα μια τυπική black metal μπάντα. Και ηχητικά δε θύμιζε σε τίποτα μια τυπική black metal μπάντα. Αυτό που ένιωσα ήταν ότι ο ήχος τους ήταν κύματα από ηχητικά ντουβάρια που έσκαγαν πάνω μας. Και πάνω σε αυτά τα ντουβάρια χτίζονταν διάφορες εξωγήινες συχνότητες που μας πήγαν σε άλλη διάσταση. Οι φωνές εναλλάσσονταν ανάμεσα στον Jun-His, ο οποίος είχε το μερίδιο των ξερών κραυγών, και στον EviL (πλήκτρα) που έκανε κραυγές που χάνονταν σε άπειρο delay. Από την άλλη, ο φωτισμός ήταν εναρμονισμένος με τη μουσική. Τονίζοντας ακόμα περισσότερο την εμπειρία. Η σκηνική τους παρουσία ήταν τουλάχιστον επιβλητική. Από τη μια ο Jun-His που γέμιζε τη σκηνή  με την παρουσία του και από την άλλη ο IKON που χτυπιόταν σαν να μην υπάρχει αύριο. Και ο πληκτράς τους, EviL το ίδιο. Οι φιγούρες τους μέσα στον καπνό και στα περίεργα φώτα ήταν απόκοσμες και εξωπραγματικές.

 

Σε αντίθεση με τους Hexvessel, οι Oranssi Pazuzu στηρίζονται ΚΑΙ στις δυναμικές, αλλά ΚΑΙ στα πετάλια/ενισχυτές/παραμορφώσεις. Όντας μουσικός ο ίδιος, έφυγα με την απορία για το πως γίνεται να έχουν βρει τέτοιους ήχους και για το πόση ώρα έχουν αφιερώσει στο στούντιο παίζοντας με τα πετάλια τους και τζαμάροντας γενικά για να βγάλουν αυτό το αποτέλεσμα.

 

Τέλος, έχοντας παίξει γύρω στη μιάμιση ώρα μας άφησαν να ζητάμε κι άλλο. Αλλά μάταια... Δε ξαναβγήκαν στη σκηνή. Πριν αφήσω, όμως, και τους Oranssi Pazuzu, θέλω να αναφέρω το γεγονός ότι καθώς αποχωρούσαν ένας ένας από τη σκηνή, έμεινε τελευταίος ο πληκτράς ο οποίος έπαιζε το intro του twin peaks. Και καθώς γινόταν το fade out στον ήχο, το ίδιο γινόταν και στα φώτα, καταλήγοντας σε ένα αριστουργηματικό φινάλε.

 

 

Σε γενικές γραμμές η βραδιά ήταν εξαιρετική. Η διοργάνωση ήταν πολύ καλή. Και σίγουρα η τιμή ήταν πολύ καλή για ένα τέτοιο σύνολο ονομάτων. Από την άλλη θα ήθελα να πω ότι ίσως να μη χρειαζόταν αυτός ο αριθμός από support μπάντες, καθώς θα μπορούσαν να παίξουν λίγο παραπάνω οι Hexvessel. Κατά την άποψή μου, θα έπρεπε να είχε παίξει μόνο ο The Dead Creed καθώς ήταν ο μόνος που ίσως ταίριαζε στο mood της βραδιάς.

 

Κλείνοντας, να πω ένα μπράβο στη 3 Shades of Black και στο Gagarin για τη διοργάνωση του event!

 

Setlists:

 

Mock The Mankind:

• A Great Depression
• Sinsane
• Dirge of Absence
• Planites
• Black
• Lytrosis

 

Hexvessel:

• I Am The Ritual
• Teeth Ot The Mountain
• Transparent Eyeball
• Sacred Marriage
• Mirror Boy
• Drugged Up On The Universe
• Cosmic Truth
• Hunter's Prayer
• Woods To Conjure
• Invocation Summoning
• Earth Over Us
• When I'm Dead

 

Για το Rock Overdose,

Γιώργος Περνάρης (κείμενο)

Μίνως Ντοκόπουλος (φωτογραφίες)

 

 

*

The Dead Creed: https://thedeadcreed.bandcamp.com

 

Mock The Mankind: https://mockthemankind.bandcamp.com

 

Hexvessel: https://hexvessel.bandcamp.com/

 

Oranssi Pazuzu: https://oranssipazuzu.bandcamp.com/

 

 

 

 

 

 

 

 

 

---