Δε χρειάζεται να κάτσεις να τα βάλεις κάτω για να διαπιστώσεις ότι οι Ozric Tentacles ανήκουν σε αυτό το κλειστό κλαμπ συγκροτημάτων, τα οποία για μια περίοδο είχαν σχεδόν κάνει δεύτερη πατρίδα τους τη χώρα μας. Οι εποχές της παντοκρατορίας τους με Seaweed, Rad, John Egan και Zia Geelani έχουν με βεβαιότητα περάσει ανεπιστρεπτί και πλέον το σχήμα κάνει συντήρηση δυνάμεων ως ένα οικογενειακό project, όπου ο Ed Wynne πλαισιώνεται από τη σύζυγο του Brandi στο μπάσο και τον υιό Silas Neptune στα πλήκτρα. Υπό το παραπάνω πρίσμα, δεν είχα και τίποτα τεράστιες προσδοκίες από την εμφάνιση τους. Ευτυχώς, οι τέσσερεις Ozrics φρόντισαν με την επί σκηνής παρουσία τους να μου βουλώσουν το στόμα, πριν καν προλάβω να το ανοίξω.
Καταρχήν, να πούμε μια αλήθεια: Όταν κάτι το κάνεις πολλά χρόνια, είναι έτερον εκάτερον ότι γνωρίζεις να το κάνεις και καλά. Η πείρα, ο “αέρας” και ο καλώς εννοούμενος επαγελματισμός, που κουβαλά αυτή η μπάντα είναι αδιαμφισβήτητα. Κάθε live τους αποτελεί μια οπτικοακουστική εμπειρία, με τις προβολές και το light show να συνεπικουρούν τη μουσική του group και να σε βυθίζουν ολοένα και περισσότερο στον πυρήνα της.
Από την άλλη, οι τύποι είναι και μουσικάρες: Η Brandi Wynne, πέρα από άτυπη frontwoman του σχήματος, αποτελεί με την γκρούβα της τη στιβαρή άγκυρα του αστρόπλοιου, το οποίο πιλοτάρουν ο κυβερνήτης Ed κι ο συγκυβερνήτης του Silas. Αφημένοι στα σίγουρα χέρια της, δε δίστασαν ούτε δευτερόλεπτο να εξαπολύουν layers επί layers ηλεκτρονικών εφέ, χτίζοντας μια ηχητική πανδαισία. Όταν δε, έβγαιναν μπροστά τα κιθαριστικά παιχνιδίσματα του αδιαφιλονίκητου “κάπτεν” Ed, εκεί πια το live απογειωνόταν. Μετά από μια χορταστικότατη εμφάνιση δύο ωρών απεχώρησαν δικαίως καταχειροκροτούμενοι από τη σκηνή, όχι όμως κι από το Gagarin, μιας και παρέμειναν στο χώρο για να παρακολουθήσουν το after act.
Ο λόγος φυσικά για τους φοβερούς και τρομερούς The Cosmic Dead, το συγκρότημα από τη Σκωτία που μας έχει πάρει τα μυαλά τα τελευταία χρόνια, με μια σειρά ζηλευτών κυκλοφοριών ασυμβίβαστης ψυχεδέλειας. Σε αντίθεση με τους Ozric Tentacles που προηγήθηκαν, εδώ η κατάσταση ήταν εμφανώς πιο “ζόρικη”, με το fuzz και τα γκάζια να είναι σε πρώτο πλάνο και τα πράγματα από ένα σημείο και μετά να ξεφεύγουν. Ολομέτωπη ηχητική επίθεση στις αισθήσεις με την κιθάρα του James T McKay & τα synths του Lewis Cook να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, χρησιμοποιώντας ένα πολυπληθές οπλοστάσιο από εφέ, drones και θορύβους, ενώ το μονίμως μαστουρωμένο και σηκωμένο (στη μίξη - τι νομίζατε;) μπάσο του Omar Aborida, ύψωνε εκθετικά την απόλαυση. Από κοντά και ο Julian Dicken, που έκανε με χαρακτηριστική άνεση ό,τι ήθελε στα ντραμς, είτε αυτό ήταν να στήνει υπνωτικούς ρυθμούς για να “πατήσουν” οι υπόλοιποι, είτε να τα ταλαιπωρεί αλύπητα όταν η μπάντα εκτροχιαζόταν στη στρατόσφαιρα.
Η τετράδα από τη Γλασκώβη “φύσαγε” κυριολεκτικά κι όσοι μερακληδες άντεξαν παρά το προχωρημένο της ώρας, αποζημιώθηκαν και με το παραπάνω.
 |
Προηγηθέντες των Ozric Tentacles και The Cosmic Dead υπήρξαν οι Ισραηλινοί Project RnL, των οποίων την εμφάνιση προτιμότερο θα ήταν να ξεχάσουμε, για καλό δικό μας, αλλά κυρίως για δικό τους. Δε λέω, υπέρ του δέοντως καταρτισμένοι μουσικοί, θεούλης ο πληκτράς και πολύ τίμιος ο τραγουδιστής τους, αλλά τόση ώρα μέλι κι από τηγανήτα τίποτα δεν αντέχεται. Όταν παρακολουθείς συγκρότημα να διασκευάζει hit-άρες όπως το “Song 2” ή το “Moves Like Jagger” και τα κάνει να ακούγονται πιο βαρετά κι από τον ύπνο, τότε ξέρεις ότι υπάρχει πρόβλημα.
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Σούρσος
Comments
