Κυριακή βράδυ στη Θεσσαλονίκη με δύο καλές metal συναυλίες σε Eightball με Jack Starr Burning Starr και Principal Club με Paradise Lost.
Το δεύτερο event προτίμησαν πάνω από 500 οπαδοί των Paradise Lost, ικανοποιητικός αριθμός αν και από νωρίς η προσέλευση δεν ήταν και τόσο ενθαρρυντική.
20:15 πήραμε ήδη τη θέση μας στο σχετικά άδειο Principal αναμένοντας το συγκρότημα των Potergeist το οποίο όπως και στην Αθήνα, θα άνοιγε το live.
Ο κόσμος δειλά δειλά γέμιζε το μαγαζί όταν στις 20:45 οι swamp metallers πήρανε τη θέση τους στη σκηνή και με το εναρκτήριο κομμάτι Muddy Murmaids δείξανε τις προθέσεις τους, που δεν ήταν άλλες από το να ξεσηκώσουν το Θεσσαλονικιώτικο κοινό και να το κάνουν να γουστάρει τη μουσική τους, προθερμαίνοντας τους για το show των λονδρέζων Paradise!
Με τον ήχο σύμμαχό τους και ριφάρες που «σπάνε κόκαλα» παρουσίασαν το πρόγραμμά τους ως τις 21:30. Ο Alex ήταν πολύ παραστατικός στη σκηνή, κινούμενος συνέχεια και τραγουδώντας με πάθος δεν άφησε περιθώρια αμφισβήτησης για το αν οι Potergeist αξίζανε να είναι εκεί και το συγκεκριμένο βράδυ ανοίγοντας για τους Paradise Lost! Και η υπόλοιπη μπάντα όμως έπαιζε με πάθος και φανέρωνε έναν επαγγελματισμό που δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από μπάντες του εξωτερικού. Ανάμεσα σε κομμάτια από τις μέχρι τώρα δισκογραφικές τους δουλειές ακούσαμε κει ένα νέο τραγούδι το οποίο είχε τον κλασίκο ήχο των Potergeist, ο οποίος πλέον είναι χαρακτηριστικός. Και είναι βασικό το να είναι ο ήχος μια μπάντας αναγνωρίσιμος.
Λίγο πριν τις 21:30 η μπάντα παρουσίασε το τελευταίο κομμάτι της με τίτλο «Southern Crown” και με τον Alex να γονατίζει και να υποκλίνεται στο κοινό έκλεισε η εμφάνιση του support σχήματος που όπως καταλαβαίνεται και από τη μέχρι τώρα περιγραφή μου, ήταν το λιγότερο ικανοποιητική!
Ακολουθεί απόσπασμα από την εμφάνιση της μπάντας:
Μισή ώρα διαλειματάκι για να στηθούν τα όργανα και να γίνει ο απαραίτητος έλεγχος για τον ήχο. Ευκαιρία να πάρουμε και μια μπυρίτσα από το μπαρ του Principal το οποίο πλέον είχε γεμίσει με κόσμο (πάνω από 500 άτομα δώσανε το παρών εν τέλει, νούμερο σχετικά ικανοποιητικό λαμβάνοντας υπ’ όψη την οικονομική κρίση, την παράλληλη συναυλία στο Eightball και το γεγονός ότι η μπάντα προ διετίας περίπου είχε παίξει πάλι στ Θεσσαλονίκη).
22:00 ακριβώς και οι Paradise Lost εν μέσω «αποθέωσης» και ζητωκραυγών ανεβαίνουν στο σανίδι του Principal. Έναρξη με το Mortals Watch the Day και καπάκι So much Is Lost. Αρχικά είχα την εντύπωση πως ο Holmes δεν ακουγόταν αρκετά από το μικρόφωνο, όμως σύντομα πιστεύω πως το πρόβλημα διορθώθηκε με τον ήχο να είναι αρκετά δυνατός μεν, καθαρός δε και σε κανένα σημείο δε μπούκωνε!
Βέβαια κάτι που μάθαμε πριν λίγο και δικαιολογεί τον Nick είναι η δήλωσή του στο twitter: «3 shows με τη χειρότερη γρίπη που είχα στη ζωή μου. Τώρα το αριστερό μου αυτί έχει βουλώσει τελείως» και σε επόμενο tweet έγραψε: «Νομίζω θα πρέπει να συνεχίσω την υπόλοιπη ζωή μου με ένα αυτί…Δεν είναι κακό, ακόμα μπορώ να διαλέγω τα ρούχα μόνος μου…Απλά μη μου μιλάτε από τα αριστερά…»
Όσα για τα υπόλοιπα μέλη…
Ο Aaron ήταν αρκετά παθιασμένος τραγουδώντας κάθε στίχο της μπάντας. Ο Greg σταθερός και αφοσιωμένος επιδιδόταν στα μοναδικά του solos και χάριζε «ηδονικές» στιγμές σε όλους μας!
Πίσω από τα ντραμς ο Adrian σίγουρος και άκρως επαγγελματίας (πώς να μην είναι άλλωστε όταν είναι μέλος σε μπάντες όπως AT THE GATES, THE HAUNTED, BRUJERIA και ένα σωρό ακόμα).
Και φυσικά ο μπασίστας Steve Edmondson, είχε φοβερή σκηνική παρουσία.
Η μπάντα ήταν δεμένη επί σκηνής και χωρίς να είναι η καλύτερη της παρουσία επί Ελληνικού εδάφους, αφήσανε καλές εντυπώσεις, με το κοινό να «γουστάρει», με αρνητικά: το μικρό σε διάρκεια setlist, τον εμφανώς καταβεβλημένο σε μερικές στιγμές Nick Holmes, τον χαμηλό φωτισμό και κάτι ακόμα που έκανε εντύπωση ήταν οι συχνές αποχωρήσεις από τη σκηνή του Holmes, που τώρα που διαβάσαμε τα περί γρίπης εν μέρει εξηγούνται…
Παρακάτω μπορείτε να δείτε την έναρξη της συναυλίας και τα κομμάτια Mortals Watch the Day και So much Is Lost:
Ακούστηκαν τα Rememberance, Gothic, Enchachment και Faith Divides Us.
Ο Nick Holmes άρχισε και τα «αστειάκια» του ζητώντας από το κοινό να του πει πιο κομμάτι θέλει να ακούσει για να απαντήσει σε ένα οπαδό «αυτό είναι από Metallica”, “τι θα λέγατε για το Raining Blood”… Επόμενο κομμάτι το Tragic Idol με το πρώτο mosh pit να είναι γεγονός!
Ο κόσμος βέβαια συμμετείχε ακόμα πιο ενεργά στα Isolate και Say Just Words όπου έπεσε και «ξύλο» με το κλασσικό σπρωξίδι! Πάνω στα καλά λοιπόν η μπάντα αποχωρεί για ελάχιστα λεπτά για να επιστρέψει με κομμάτι που αρκετοί που δεν είχαν διαβάσει και τα live reports από Αθήνα δεν το περίμεναν. Μιλάμε για κομμάτι από το πρώτο δίσκο της μπάντας και το death μεταλλάδικο Rotting Missery! Μετά από αυτό το κομμάτι ο Holms απευθύνθηκε στο κοινό λέγοντας, “αυτό ήταν death metal σε αντίθεση με το επόμενο κομμάτι που ακολουθεί και είναι το…One Second!” Το τι έγινε από κάτω δε περιγράφεται! Mosh pit, crowd surfing, και τα λοιπά καλά που μπορούν να συμβούν σε μια δυνατή metal συναυλία!
Επόμενο κομμάτι το Erased (μπορείτε να το δείτε στο πιο πάνω βίντεο) με τον κόσμο να γουστάρει πραγματικά, και κλείσιμο με Over The Madness και The Enemy (δωράκι για το κοινό της Θεσσαλονίκης), για να επανέλθει η μπάντα μετά από λίγα λεπτά με το κομμάτι bonus, το οποίο ήταν «εκτός setlist», το Last Time, στο άκουσμα του οποίου συμμετείχαν όλοι μετατρέποντας τη συναυλία σε ένα μεγάλο metal party.
23:18 και η συναυλία τελείωσε, αφήνοντας στο κοινό ανάμικτα συναισθήματα, και με την απορία γιατί να διαρκέσει τόσο λίγο το show, και φυσικά ο καθένας να λέει γιατί δε παίξανε κάποιο ακόμα από τα αγαπημένα τους κομμάτια, με βασικότερη απαίτηση το Forever Failure…
Μετά τη συναυλία παρέμεινε στη σκηνή το Adrian Erlandsson, ο οποίος υπομονετικά μιλούσε με όλο τον κόσμο, έβγαινε φωτογραφίες και πραγματικά έκανε θετική εντύπωση με το πόσο φιλικός ήτανε!
Μετά και από τις απαραίτητες δικές μας φωτογραφίες πήραμε το δρόμο τις επιστροφής ακούγοντας σε όλη τη διαδρομή τους αγαπημένους μας IRON MAIDEN (έτσι και για αλλαγή και επειδή…UP THE IRONS!)
Για το Rock Overdose,
Ζήσης Πετκανάς
(Αφιερωμένο το ρεπορτάζ στη παρέα από τη Καστοριά – Γρηγόρη, Αντώνη και Νίκο)
Φωτογραφίες: Γιάννης Θεοδωρίδης (Eye4Rock Photography)
Comments
