Οι Primordial αποτελούν ένα από τα συγκροτήματα που έχουν αγαπηθεί όσα λίγα στη χώρα μας, με το ελληνικό κοινό να τους έχει αγκαλιάσει ήδη από τα πρώτα τους βήματα. Αναπόφευκτα λοιπόν, η είδηση του ερχομού τους για δύο συναυλίες, μόνο ως ευπρόσδεκτο γεγονός θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί. Σύμφωνοι, το 2015 τους βρίσκει ντεφορμέ δισκογραφικά, με το “Where Greater Men Have Fallen” να απέχει αρκετα από τα στάνταρ στα οποία μας είχαν συνηθίσει και ναι, είναι επίσης αλήθεια ότι δεν αφήνουν την παραμικρή ευκαιρία για να πεταχτούν από τα μέρη μας, να πάει χαμένη. Όσα ένσημα όμως και να έχεις “κολλήσει” στα live τους, το κίνητρο να τους ξαναπαρακολουθήσεις δια ζώσης παραμένει: ξέρεις ότι η φανέλα θα ιδρώσει, το πάθος θα ξεχειλίσει κι εν τέλει, πολύ δύσκολα θα φύγεις ανικανοποίητος.
Αυτή τη φορά μάλιστα, υπήρχε και πρόσθετο δέλεαρ για τους εντελώς δύσπιστους, με την παρουσία των “σπαθάτων” Battleroar, αλλά και των “εωσφορικών” Mahakala, να προσδίδει αυξημένο ειδικό βάρος στο event.
Οι τελευταίοι μάλιστα, επέστρεψαν στη σκηνή του Αν, μετά από σεβαστό διάστημα απουσίας, καθώς αυτόν τον καιρό δουλεύουν πάνω στο νέο τους άλμπουμ και απολύτως εύλογα έχουν αναστείλει κάθε συναυλιακή δραστηριότητα. Από ότι φαίνεται όμως, η “κάψα” του συγκροτήματος να παρουσιάσει στο κοινό το νέο του υλικό, οδήγησε στην προσωρινή άρση αυτού του άτυπου εμπάργκο. Για του λόγου το αληθές, ακούστηκαν τρία καινούρια τραγούδια από το επερχόμενο άλμπουμ τους, τα οποία άφησαν θετικές εντυπώσεις, με την υπόλοιπη διάρκεια του σετ να αφιερώνεται σε κομμάτια από το ντεμπούτο “Devil's Music”.
Οι Battleroar από την άλλη, κόντρα στην κατεστημένη πρακτική τους, βρίσκονται εν μέσω συναυλιακής άνοιξης. Με κεκτημένη ταχύτητα από τις τρεις εμφανίσεις που έδωσαν την περασμένη εβδομάδα στο Up The Hammers, δε συνάντησαν ιδιαίτερη δυσκολία στην προσπάθεια τους να κερδίσουν το απαιτητικό κοινό των Primordial. Αν έχεις άλλωστε, τον Gerrit P. Mutz σε τέτοια κέφια και αποδίδεις το χαμηλών οκτανίων, αλλά κολοσσιαίου συναισθήματος επικό metal σου χωρίς συμβιβασμούς (σωστός ήχος/προσθήκη βιολιού), η δικαίωση θα σου παραδοθεί αμαχητί.
Λίγο μετά τις εντεκάμιση κι εν μέσω αποθέωσης, οι πέντε ιρλανδοί κάνουν την εμφάνιση τους στη μικρή σκηνή του Αν. Η έναρξη γίνεται δυναμικά με το ομώνυμο του περσινού άλμπουμ τους, προκαλώντας σχεδόν εκστατικές αντιδράσεις στο κοινό: γροθιές στον αέρα, μπόλικα sing alongs, headbanging κι άγιος ο θεός. “Τα τυπικά και προβλεπόμενα” θα μπορούσε να αντιπαραβάλει κανείς, πρόκειται άλλωστε για metal συναυλία.
Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: Πώς ξεχωρίζει κανείς μια πραγματικά καλή από μια τυπική metal συναυλία;
Στην πρώτη οι παραπάνω αντιδράσεις δεν περιορίζονται μόνο στα εναρκτήρια ή στα πιο γνωστά κομμάτια του σετ, αλλά εκτείνονται σε όλη τη διάρκεια της. Τέτοιο live έδωσαν οι Primordial. Με τον κόσμο να τρώει αδηφάγα από τα χέρια του Alan Averill, ο οποίος εξακολουθεί να επιβεβαιώνει ότι πέρα από κορυφαία φωνή, αποτελεί κι έναν υποδειγματικό frontman.
Η έμφαση βεβαίως δόθηκε στα κομμάτια του “Where Greater Men Have Fallen”, με τους παρευρισκόμενους να τα καλωσορίζουν θερμά, ταυτόχρονα όμως οι ιρλανδοί φρόντισαν να καλύψουν σημαντικό μέρος της δισκογραφίας τους, δίνοντας έτσι μια πλήρη εικόνα της πορείας τους μέσα στα χρόνια. Το πρόβλημα εδώ, έγκειται στο ότι τα τελευταία χρόνια έχει πλέον παγιωθεί μια εξαιρετικά συγκεκριμένη γκάμα συνθέσεων από την οποία επιλέγουν, πράγμα που μπορεί να δημιουργήσει μια αίσθηση “ξαναζεσταμένου φαγητού” σε κάποιον, ο οποίος τους έχει παρακολουθήσει αισίως πέντε φορές, όπως ο υπογράφων. Λείπει πλέον, το στοιχείο της έκπληξης από το οπλοστάσιο του συγκροτήματος κι αυτό είναι κάτι, που θα πρέπει να προσέξουν.
Πιθανότατα, για τους περισσότερους τα παραπάνω να φαντάζουν ψιλά γράμματα: είδαν ένα
σημαντικό metal σχήμα των καιρών μας, να δίνει μια εξαιρετική συναυλία και δικαίως μένουν σε αυτό. Για σχεδόν δύο ώρες, οι Primordial μας συντρόφευσαν με ζηλευτές συνθέσεις, επικής κοψιάς και μαυρομεταλλικής επίστρωσης, επαναβεβαιώνοντας αδιαπραγμάτευτα την ένθερμη σχέση τους με το ελληνικό κοινό. Μέχρι την επόμενη φορά λοιπόν, η οποία όλοι γνωρίζουμε πως δε θα αργήσει.
Φωτογραφίες: Μαρία Παπαμιχαήλ (https://www.facebook.com/papamichail.maria)
Comments
