Χθες βράδυ, γύρω από το Piraeus Academy, έπεσε ένας αόρατος θόλος και απέκοψε την τρίωρη τελετή, εντός του venue, από τον υπόλοιπο κόσμο. Σοφή και εξαιρετικά στοχευμένη η ιδέα των διοργανωτών για το όνομα της συναυλίας: Prog Over Athens. Αυτή η υπόνοια της ήρεμης δύναμης, που πλανάται πάνω από τα ανυποψίαστα μυαλά και μάτια, αυτή η λογοτεχνική τεχνική, είτε σε βιβλία πολιτικής σκέψης, είτε σε μυθιστορηματικές αφηγήσεις, είτε στους φίλτατους Rotting Christ, πάντα προκαλεί ένα δέος. Το δέος της ήρεμης δύναμης, που θα ξεσπάσει και θα κάνει τον υπόλοιπο κόσμο να στρέφεται γύρω από το δικό της άξονα.
Ήταν απαραίτητη η παραπάνω διαπίστωση. Αυτό το τριπλό headline show(που ήταν ΟΝΤΩΣ τριπλό headline) ήταν η επιστροφή του ήρωα στην πόλη-κράτος του. Κατόπιν άθλων και κατορθωμάτων, στην περίπτωσή μας μουσικών εξελίξεων, κυκλοφοριών, περιοδειών και επαφή με τον κόσμο του εξωτερικού, οι Tardive Dyskinesia, οι Poem και οι Need ήρθαν να γιορτάσουν μαζί μας το άνοιγμα μιας καινούριας πόρτας στη διόγκωση του μουσικού κόσμου, που συνοπτικά ονομάζουμε prog. Εύγε στην ιδέα της διοργάνωσης.
Τα ηχεία, πριν την άνοδο της εκάστοτε μπάντας, έδιναν τις δικές τους πινελιές στο αφήγημα του prog ήχου. Με τους ιστορικούς προγόνους τύπου Jethro Tull, The Who, κλπ, άντε να μη φτιαχτείς για το τρίωρο που ακολουθεί. Οι σύγχρονοι πρέσβεις του ήχου(σε εγχώρια και διεθνή σκηνή) ξεκίνησαν στην ώρα τους και ο βρυχηθμός του τρικέφαλου τέρατος- από τα δόντια των Tardive Dyskinesia- έβαλε στην άκρη την υπόλοιπη πραγματικότητα και ξεκίνησε το party. Η μπάντα θερίζει. Απλά και λιτά. Πέντε άνθρωποι, που γέμισαν από τις πρώτες νότες το χώρο, έδωσαν χωρίς καθυστέρηση, ήδη από το εναρκτήριο λάκτισμα, όλο το όραμά τους για τη σκηνή στην οποία(δικαίως) συγκαταλέγονται. Πεντάχορδες μπασογραμμές σαν ατσάλινη ραχοκοκαλιά από έναν εξαιρετικό Kornelius, εξαιρετικό drumming( με τέτοιο rhythm section τίποτα δεν μπορεί να πάει στραβά), κοψίματα, ρυθμικά τερτίπια για δυνατούς λύτες, τρομερό live vibe, κιθαριστικό feeling σεμιναρίου, επιβλητικότατος frontman. Χα! Και είμαστε ακόμα στο πρώτο τραγούδι.
Οι Tardive Dyskinesia μπορούν να προκαλέσουν metal παροξυσμό, αλλά δε χρειάζεται πάνω από λίγα λεπτά για να διαπιστώσει κανείς πόση μουσική ακούνε. Κάθε γέφυρα ξεχειλίζει μουσικότητα, ξεχειλίζει αταμπέλωτο( δε θα βρείτε σε κανένα λεξικό αυτή τη λέξη, σχωράτε με!) rock, ξεχειλίζει τη δύναμη του καλλιτέχνη, που δεν έχει καμία ιερή περπατημένη στο chord progression. Μόνο έμπνευση. Με κάθε breakdown έστελναν σβέρκους στο ΚΑΤ, πάρτε τώρα που ζεσταθήκαμε κι ένα “Prehistoric Man” να γουστάρουμε, απ’ όλα θα δείτε σήμερα. Δεύτερες φωνές ονείρωξη για κάθε φαν του Wilson( σούπερ προσθήκες, κύριε Steve!), το breakthrough από κουπλέ σε γέφυρα και από γέφυρα σε ρεφρέν έχει προσωπικότητα και δεν καλύπτεται από τις επιρροές της μπάντας, Steve και Peter σε μεγάλη μέρα, κάθε Opeth-ική τελευταία νότα διάφορων μελωδικών γραμμών σήκωνε την τρίχα, ε, τρία τραγούδια δρόμος ήταν η ελεύθερη πτώση του σαγονιού μας!Το set συνεχίζει την πορεία του και η μπάντα κάθε λεπτό που περνάει, λες και ξεκουράζεται, ξεδιπλώνεται με ακόμα μεγαλύτερη ευκολία. Επιβλητικά ακόρντα, ο πρωταθλητής(αχρείαστες οι εκλογές) headbanger της ημέρας στο πρόσωπο του Μάνθου( το όνομα στην ελληνική γραμματοσειρά για χάρη της κλίσης) και να και το “Electric Sun” για την αποθέωση της άνευ τελετής παντρειάς του ακραίου metal με την κληρονομιά των 70’s. Το vocal line της φράσης “This World Will Never End” φανέρωσε όλη την ουσία του prog(στο πως μπορεί να τραγουδηθεί), τα πιάτα πήραν φωτιά(τεράστιος Nick, με τρομερή αντίληψη στο παίξιμο) και τα ελικοειδή παιξίματα στις κιθάρες ολοκλήρωσαν με επιτυχία την οπαδοποίηση(τρόπος του λέγειν) όποιου παρευρισκόμενου δεν γνώριζε από πριν τη μπάντα. Ψαρωτικές αρμονίες, μέχρι και ξερά ακόρντα κλάψανε στα τάστα( και το ακόρντο έχει τη σημασία του, η κιθάρα δεν είναι μόνο γυμναστική δαχτύλων και οι παιχταράδες της μπάντας το έχουν αντιληφθεί πλήρως), επιθετικές φόρμες, ατμοσφαιρικές φόρμες, λαχάνιασμα και ρυθμικά μαγικά τρικ στα κλεισίματα. Ουάου.
Εντυπωσιακό ήταν το «κάτι δικό τους», η ταυτότητα αυτής της μπάντας, που χθες βράδυ επί σκηνής δήλωσε με σαφήνεια ότι όταν ακούγεσαι επιβλητικά, επιθετικά, τεχνικά, μελωδικά και έχεις ενώσει επιρροές από Gojira και Mastodon μέχρι κάθε καλλιτέχνη που γέννησε τη rock ουσία της μουσικής( το είπε χαριτολογώντας ο Manthos και μπράβο του- όλα Rock n’ Roll είναι) έχεις ανέβει ένα τεράστιο σκαλί. Η χθεσινή εμφάνιση ήταν η ανασκόπηση του βήματος πριν την ανάβαση, ήταν metal 100%, ήταν παθιασμένη, ήταν καλλιτεχνική, ήταν δουλεμένη. Το διάφραγμα του Μάνθου έκανε πολλούς κοιλιακούς- εντυπωσιακές δυναμικές πίσω από το μικρόφωνο- η επική ακολουθία νοτών με τις τρεις κιθάρες επί σκηνής ήταν η ανατριχιαστική live στιγμή, που δεν ξεχνιέται, λατρέψαμε τη ζωντανή εκτέλεση του “Self Destructive Haze”, κάθε παίχτης έπαιξε κιλά μουσικής. Συγχαρητήρια, κύριοι, η στροφή της πραγματικότητας στο δικό σας μουσικό σύμπαν πέτυχε και με το παραπάνω.
Το σκονάκι με το πρόγραμμα έμεινε για όλο το βράδυ στην τσέπη μου. Ένα δεύτερο μπράβο στη διοργάνωση και σε κάθε συντελεστή για την ομαλή διεξαγωγή της συναυλίας και την τήρηση του χρονικού πλαισίου. Ήρθε, λοιπόν, πριν προλάβουμε να συνέλθουμε από τον πρώτο βρυχηθμό, το δεύτερο κεφάλι, οι μύστες της εγχώριας(και όχι μόνο) prog σκηνής. Τη σκυτάλη αρπάζουν οι μεγάλοι Poem και πλέον τα πάντα έχουν εκτροχιαστεί. Η εξωστρέφεια, το χιούμορ, τα χαμόγελα και οι αναβράζουσες μελωδίες(metal αντίληψης) στο κοκτέιλ που μας πρόσφεραν, είχαν μεθυστική επίδραση από τα πρώτα λεπτά. Ο ήχος είναι πολύ καλός, οι δυναμικές στα παιξίματα είναι υπεράνθρωπα απτές στην προσαρμογή στο συναυλιακό περιβάλλον(τρομερή δουλειά, παίδες), οι νότες τις φωνής του Γιώργου λειτουργούν σα γέφυρες, τα κρατήματα του είναι άρτια δουλεμένα και από την αρχή του set, η διάσταση των Poem έχει αρπάξει από τη μούρη κάθε παρευρισκόμενο, χωρίς πιθανότητα επιστροφής. Αυτό το κάνουν οι μεγάλες μπάντες, κυρίες και κύριοι.
Με τραγούδια κατά συντριπτική πλειοψηφία από το “Skein Syndrome” με μια κατάθεση ψυχής, ισοπέδωσαν τη σκηνή και προσέφεραν μία γεμάτη ώρα εκλεκτού metal, με γυρίσματα για ξεχαρβάλωμα αυχένα, fusion-οδή clean chords ψυχεδέλειας, ρεφρενάρες, κουπλεδάρες, παιξιματάρες. Θέλετε κι άλλο; Κανένα πρόβλημα! Τα τραγούδια των Poem έχουν live αύρα, στη σκηνή του Piraeus Academy ανακάλυψα ένα σωρό νέες hook μελωδίες σε τραγούδια που είχα ήδη λιώσει! Με τρεις νότες άνοιγαν πόρτες σε άλλες διαστάσεις, το μεστό και άτρωτο drumming του Σταύρου δένει άρρηκτα με κάθε bass-melting φρενίτιδα του Στράτου(χιλιόμετρα στο σανίδι, τεράστια μορφή, εμψυχωτής σε παρουσία και παιξίματα), όσο κι αν πέσει ο μετρονόμος τα γυρίσματα τα σπάνε, τα leads του Laurence συναντούν το progressive θηρίο των 90’s και όταν βγει με φόρα η metal άποψη, το groove παίρνει κεφάλια.
Θεατρικός και ραδιοφωνικός ταυτόχρονα, ένας «let me tell you a story» τραγουδιστής, μας άφησε το μικρόφωνο στο “Weakness”(songwriting by their own book, η μελαγχολική επιτομή της καλαίσθητης εξέλιξης των αριστοκρατικών βαλς), ψιθύρισε, βρυχήθηκε, αλλά τις κορυφές του τις έπιανε ως μελωδός. Στις συνθέσεις που ακούσαμε εντάχθηκε και το γιγαντιαίο “Giant” και η απόδοση της μπάντας έπιασε κορυφή. Πραγματικός γίγαντας, το ογκώδες main part, τα περάσματα, τα φωνητικά, όλα για να φτάσει το κοινό να αποκοπεί κι από τις τελευταίες κλωστές σύνεσης με οτιδήποτε πέραν του δρώμενου που απλώνεται ηχητικά και οπτικά στη σκηνή. Η ποικιλότητα του οικοσυστήματος της μουσικής των Poem είναι το λιγότερο εντυπωσιακή. Μια 8λεπτη ανάσα, ως ιδανικό outro, με το “Remission of Breath”( o Στράτος μας μπέρδεψε για το αν έπαιζε μπάσο η πλήκτρα) και το ποίημα κλείνει με κατακλείδες τα χειροκροτήματα, το χαμογελαστό ιδρώτα και τη φρέσκια εμπειρία να μετατρέπεται σε θριαμβευτική μνήμη.
Η ώρα των Need είναι προ των πυλών. Μετά από δύο αριστουργηματικές εμφανίσεις, η κορύφωση χρειάζεται τραγουδάρες, επιδρομή στο stage και την απροσδιόριστη μαγική ουσία μιας μπάντας που ξέρει να κάνει κρεσέντο, ενώ προηγήθηκαν ήδη δύο θρίαμβοι. Μα, είναι η ώρα των Need! Οι Need έχουν όλα τα παραπάνω και άλλα τόσα πολύτιμα ατού. Οι Need σκαρφάλωσαν τη σκηνή και μέσα σε δευτερόλεπτα, οι κλοτσιές του μπάσου δονούν και δομούν την ατμόσφαιρα με τη δική τους προσωπικότητα. Αέρας τεράστιας μπάντας(που είναι), Jon σε μεγάλες στιγμές, Ravaya ως τονωτικό σκηνής και εξέδρας, ανεμοθύελλα γεμισμάτων από το Στέλιο και συνθέσεις με τη σφραγίδα της επιτυχίας. Από την αρχή του show, η μπάντα καταθέτει το είναι της στο σανίδι, δείχνοντας ότι αγαπάει το υλικό της μέχρι δακρύων. Το αγαπάει και το υποστηρίζει, αλλά και το ίδιο το υλικό αναδεικνύει τα πέντε χαμογελαστά πρόσωπα, που βλέπουν τις δημιουργίες τους να ηλεκτρίζουν την ατμόσφαιρα στο venue με αγωγούς τα ορθάνοιχτα αυτιά και μάτια του κοινού.
Η πιο λυρική μπάντα της βραδιάς, μια σειρά από keyboard bridges για σεμινάριο hook melody lines(δε μας σκιάζουν τα τεχνικά προβλήματα, mr. Antony) και «πώς προλαβαίνεις να βγάλεις το γέμισμα σε τέτοια διαστήματα» αφιονισμένα παιξίματα στα τύμπανα. Λίγο πιο κάτω, παρέα με τον prog-power λυρισμό, ορίστε και η aggressive φόρμα της επέλασης, ορίστε και τα leads με τα χορευτικά δάχτυλα, μα είναι πέντε ή δεκαπέντε τα παιδιά; Πώς χωράνε στη σκηνή, αυτοί, τα τραγούδια και οι άνευ προηγουμένου διασκεδαστικές πόζες τους; Μόνο χαρούμενα πρόσωπα τραγούδησαν με πάθος το ΕΠΟΣ “Mother Madness”, απόλαυσαν τη σκοτεινή αφηγηματική ερμηνειάρα του Jon( ο Warrel Dane θα ήταν τρομερά περήφανος για τη μετεξέλιξη της κληρονομιάς του-ναι, από τη Dreaming Neon Black μπλούζα είναι η εφόρμηση), διότι, επιτέλους η σχολή της ΦΩΝΗΣ ως ΟΡΓΑΝΟ στο prog παίρνει σάρκα και οστά, σκίρτησαν καρδιές στο ασύλληπτο “Hegaimas” με τη μπάντα να μας δίνει απλόχερα τη διόπτρα για να αναζητήσουμε την προσωπική μας ελευθερία. Παράσταση για ένα ρόλο: Την τέχνη.
Οι Need έσπειραν, όργωσαν, θέρισαν, αλλά κυρίως άνθισαν ένα νέο κεφάλαιο στο prog βιβλίο. Τα χρώματά τους, μετά το αριστουργηματικό “Hegaimas” έχουν γίνει ανεξίτηλα. Το είδαμε στο κρεσέντο μιας από τις πιο ουσιώδεις και καλλιτεχνικές παραστάσεις του σκληρού ήχου, που έλαβαν χώρα στην Ελλάδα. Το ακούσαμε στα τραγούδια του νέου αυτού αριστουργήματος, που live ξεπέρασε ακόμα και την άρτια στουντιακή απόδοση. Το ακούσαμε στις παλαιότερες συνθέσεις, στην υμνοποίηση τραγουδιών, στην αγάπη κάθε μέλους για τον ήχο που παράγει. Η σκηνική παρουσία κατέκτησε κάθε πιθαμή του χώρου με την ευκολία της ικανότερης λεγεώνας. Ο Ravaya έχει την κιθάρα ως προέκταση του σώματός του και πέραν της ταραντέλας, που χόρεψε στην ταστιέρα, το performing του είναι μια μίξη υποδειγματικής υποκριτικής και μουσικής ηλεκτροπληξίας. Ο Jon είναι ο πιο ταπεινός rock star του κόσμου και η χροιά του είθε να φέρει τη φωνητική επανάσταση στο prog. Ο Stelios είναι ο ίδιος μετρονόμος και έχει νομοθετήσει μετά μαγείας φόρμες γεμισμάτων σε χρόνο υπό του δευτερολέπτου. Ο Victor έχει το πιο χαρακτηριστικό kick στα χτυπήματα του μπάσου, σχεδιάζοντας patterns με τρομερή δύναμη και τέλος ο Antony ξέρει πώς να κάνει ποιητικό και λυρικό το κάθε σημείο που δεν αναδεικνύεται με πεζότητα. Τα είδαμε όλα.
Η σύνοψη του Prog Over Athens μπορεί να περιγραφεί με ένα τρίγωνο. Η μία πλευρά είναι ο live χαρακτήρας των εξαιρετικών αυτών συνθέσεων, η άλλη είναι η ψυχή που έκανε το βιρτουόζικο παίξιμο νοτών και ρυθμών τραγούδια, και η τελευταία είναι η αγκαλιά των πρωταγωνιστών με φόντο ένα ενθουσιασμένο αποθεωτικό venue. Η βραδιά τελείωσε, το τρίωρο πέρασε με ταχύτητες άλλων ρολογιών(prog ρολόι!), αφού από τις εννέα ακριβώς(ώρα Ελλάδος) ο θόλος( αλά Stephen King) που απέκοψε το Piraeus Academy από τον υπόλοιπο κόσμο είχε τους δικούς του νόμους. Ο θόλος διαλύθηκε μετά τα μεσάνυχτα και επιβεβαίωσε την επικεφαλίδα της βραδιάς. Το Prog πλανήθηκε πάνω από την Αθήνα και ξέσπασε θριαμβευτικά, παίρνοντας μαζί του εντυπώσεις, φιλοδοξίες και χαμόγελα, αφήνοντας, κατά τον αποχωρισμό, να πλανάται η ανεμόσκαλα της ατέρμονης και ασταμάτητης μελλοντικής του πορείας.
Για το Rock Overdose,
Θοδωρής Καλουδιώτης
Comments
