Η αυλαία της φετινής, εξαιρετικά επιτυχημένης σύμπραξης του Release Athens με το SNF Nostos έπεσε την περασμένη Πέμπτη με μια βραδιά που θα θυμόμαστε για καιρό, έχοντας στην Πλατεία Νερού τους Gorillaz, τους The Flaming Lips και την Jehnny Beth. Το sold-out είχε γίνει από καιρό, κάτι που φάνηκε από νωρίς το απόγευμα, καθώς ο χώρος ήταν ασφυκτικά γεμάτος, επιβεβαιώνοντας πως η δίψα του αθηναϊκού κοινού για το πολυδιάστατο μουσικό σύμπαν του Damon Albarn και του Jamie Hewlett παραμένει άσβεστη.
Την αρχή της βραδιάς έκανε η Jehnny Beth, αναλαμβάνοντας το δύσκολο έργο να ζεστάνει το κοινό κάτω από τον δυνατό ήλιο. Έχοντας αφήσει πίσω τις post-punk μέρες των Savages, παρουσίασε ένα δυνατό σετ με industrial και noise στοιχεία, βγάζοντας μια ωμή, hardcore ενέργεια. Η σκηνική της παρουσία ήταν μαγνητική και ήταν αδύνατο να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της. Δεν σταμάτησε λεπτό να κινείται, κατέβηκε μάλιστα μέσα στον κόσμο και δημιούργησε αμέσως μια άμεση επαφή με το κοινό. Στα μεγάλα highlights της εμφάνισής της ήταν σίγουρα η διασκευή στο "Army Of Me" της Björk που ξεσήκωσε τους fans, προσφέροντας μια όμορφη εμπειρία για όσους ήταν εκεί και άνοιξε ιδανικά τη βραδιά.
Mετά την εκρηκτική Jenny Beth, που ήταν ψιλοέκπληξη για εμένα το γεγονός ότι βρέθηκε από τα μέρη μας, είχε φθάσει η ώρα των The Flaming Lips. Αυτούς κι αν δεν περίμενα ότι θα τους έβλεπα ποτέ. H τελευταία τους εμφάνιση στη χώρα μας χάνεται πίσω στις αρχές της προπερασμένης δεκαετίας και γενικώς το όνομα τους δε φάνηκε πότε να απασχολεί ιδιαίτερα τον εγχώριο μουσικό τύπο, πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων. Έπρεπε λοιπόν να αναπληρωθεί ο χαμένος χρόνος, για αυτό και μάλλον το συγκρότημα εμφανίστηκε επί σκηνής ελαφρώς νωρίτερα από το αναμενόμενο. Η έμφαση μάλιστα έπεσε στις μετά το 2000 κυκλοφορίες τους, με τα “Yoshimi Battles The Pink Robots” και “At War With The Mystics” να έχουν την τιμητική τους.
Mε τον ιστορικό πυρήνα του σχήματος να έχει αποδυναμωθεί τα τελευταία χρόνια ύστερα από τις αποχωρήσεις των Μichael Ivins και Steven Drozd, υπήρχαν ισχυρά ερωτηματικά για το πόσο πειστική θα ήταν η εμφάνιση τους. Ερωτηματικά που ευτυχώς διαλύθηκαν άμεσα, καθώς ο Wayne Coyne και ο θεότρελος μουσικός θίασος που τον συνοδεύει ενσαρκώνουν πλήρως και σε ζωντανό περιβάλλον τον μύθο των The Flaming Lips. Τα τεράστια φουσκωτά ρομπότ, οι εξωγήινοι, τα μάτια, τα στόματα, τα μπαλόνια και ό,τι άλλο θες ήταν εκεί. Η εκκεντρική ενδυμασία και το ψυχεδελικό show στις οθόνες επίσης. Πάνω από όλα όμως ήταν εκεί η εξαιρετική απόδοση και οι εμπνευσμένες συνθέσεις τους. Και κάποιων άλλων, που ήταν όμως σαν να ήταν δικές τους, όπως η ολίγον πιο rock εκδοχή του “The Golden Path” από τη συνεργασία τους με τους Τhe Chemical Brothers και η freak διασκευή τους στο “War Pigs” των Black Sabbath, που σκλήρυνε αρκετά τα πράγματα.
Αμέσως πριν μας είχαν μεταφέρει νοερά στα μέσα της δεκαετίας του ενενήντα με το αθάνατο “She Don’t Use Jelly”, κομμάτι που σημάδεψε τα alternative ‘90s και την περασμένη Πέμπτη ξεσήκωσε το αθηναικό κοινό, με δεκάδες υπερμεγέθη μπαλόνια να ίπτανται ελεύθερα πάνω από τα κεφάλια μας. Το τέλος ήρθε με τον απόλυτο ύμνο στην εφημερότητα της ζωής· το “Do You Realize?” δεν ήταν αντίο, αλλά ένα γλυκόπικρο “εις το επανιδείν”, καθώς κανείς δε γνωρίζει αν θα έχουμε σύντομα την ευκαιρία να υποδεχθούμε ξανά την ψυχεδελική ευφορία τους. Το συγκρότημα πάντως, δια στόματος Wayne Coyne έκφρασε ανοιχτά την επιθυμία του να επιστρέψει στην Αθήνα, με τις πιθανότητες μετά από τη μεστή παρουσία τους στη σκηνή του Release να αυξάνονται σημαντικά.
Στο μεταξύ, είχε γεμίσει και η τελευταία σπιθαμή χώρου που είχε απομείνει κενή και όλα έμοιαζαν έτοιμα, ώστε να υποδεχθεί η Πλατεία Νερού τους Gorillaz. Με τον χαρακτηριστικό ήχο του bansuri φλάουτου του Ajay Prasanna να σχίζει τον αέρα του Φαλήρου, το “The Mountain” άνοιξε την παρθενική τους εν Αθήναις εμφάνιση εν μέσω μαζικών επευφημιών. Με τις πρώτες νότες όμως του “The Happy Dictator” και στο άκουσμα της φωνής του Damon Albarn οι αντιδράσεις εντάθηκαν εκθετικά. Η δίψα του κόσμου για τους Gorillaz ήταν τέτοια, που άφησε και τον συνήθως μπλαζέ Λονδρέζο άναυδο. Τα synth beats του “Tranz” στέλνουν την εμπροσθοφυλακή του κοινού σε χορευτικό ντελίριο και το live μοιάζει να απογειώνεται πρόωρα.
Ο ήχος δυνατός, αλλά χωρίς υπερβολές, με τις χαμηλές συχνότητες όμως να σαρώνουν. Το μπάσο του αεικίνητου Seye Adelekan σηκώνει όλο το βάρος του υπεραπαραίτητου για τους Gorillaz low end με περισσή άνεση, ενώ από την άλλη μεριά ο Jeff Wootton στην κιθάρα διανθίζει μαεστρικά το κάθε κομμάτι με το κατάλληλο παίξιμο: από χαλαρά αρπίσματα στο “El Mañana”, μέχρι ακραιφνές rock παίξιμο στο “Charger”. Πίσω τους στηνόταν βασιλική γκρούβα από τον Karl Vanden Bossche και άλλους τρεις μουσικούς στα κρουστά. Γενικότερα, το μουσικό σύνολο ήταν grande με επιπλέον δύο άτομα στα keyboards και κουαρτέτο δεύτερων φωνητικών. Όλοι τους μουσικοί από το πολύ πάνω ράφι και φάνηκε από την αρτιότητα του αποτελέσματος.
Ο ειδοποιός παράγοντας που έκανε όλη τη διαφορά όμως, ήταν η παρουσία των υψηλών προσκεκλημένων σε κομβικά σημεία του set. Κι αν το “Orange County”, με τη συμμετοχή της -κατά τ’άλλα φωνάρας- Κara Jackson δε σας λέει και πολλά, σίγουρα θα την ακούσατε όταν έσκασε στη σκηνή η Pauline Black με το απαστράπτον κατάμαυρο blazer της για το “Charger”. Η θρυλική χροιά της απογείωσε το κομμάτι και στο τέλος ανακάτωσε και το κόκκινο αλά Devo σκουφί του Αlbarn γιατί έτσι. Για το “Stylo” με τον Υasiin Bey -μια από τις εμβληματικότερες φιγούρες του hip hop των ‘00s- πίσω από το μικρόφωνο χρειάζεται να προσθέσω κάτι; O χαμός που έγινε από κάτω μίλησε από μόνος του. Και σα να μην έφτανε αυτό στα καπάκια είχαμε το ζευγάρωμα του με την υπέρ cult φιγούρα που ακούει στο όνομα Οmar Souleyman για το με άρωμα Ανατολής “Damascus”. Bootie Brown να επαναλαμβάνει ζωντανά το μάνιασμένο του rap στο “Dirty Harry” και η κραυγή του Posdnuos των De La Soul -που βγήκε στη σκηνή με ένα μπουκάλι αλκοόλ μασκαρεμένο ως μωρό- στο “Feel Good Inc.” απλά να καθιστά τον τίτλο του κομματιού απτή πραγματικότητα.
O αποχαιρετισμός ήρθε με τις γροθιές μας υψωμένες στον αέρα μαζί με εκείνη του Damon Αlbarn και το “Clint Eastwood” να γράφει τον αναμενόμενο, αλλά ουσιαστικότατο επίλογο της βραδιάς και ΟΛΗ την Πλατεία Νερού να ενώνει τις φωνές της στο πασίγνωστο ρεφρέν.
Έτσι λοιπόν, το εκκωφαντικό εμπορικό success της συγκεκριμένης συναυλίας ήρθε να συναντήσει το αντίστοιχο καλλιτεχνικό, σε μία αψεγάδιαστη παραγωγή με μια πλειάδα μουσικών πρώτης γραμμής να πλαισιώνει το μουσικό όραμα του Damon Albarn και του Jamie Hewlett -του οποίου τα εκπληκτικά visuals συνόδευαν τη ροή του live καθ’όλη τη διάρκεια του- και τις χιλιάδες κόσμου που την παρακολούθησαν να τους βγάζουν χωρίς κανένα δισταγμό το καπέλο.
Setlist:
The Mountain
The Happy Dictator
Tranz
19-2000
Rhinestone Eyes
The Moon Cave
El Mañana
On Melancholy Hill
Orange County (με Kara Jackson)
Delirium
Andromeda
Charger (με Pauline Black)
Kids With Guns
Stylo (με Yasiin Bey)
Damascus (με Yasiin Bey και Omar Souleyman)
Dirty Harry (με Bootie Brown)
The Shadowy Light
Feel Good Inc. (με Posdnuos)
Clint Eastwood
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Σούρσος (Gorillaz, The Flaming Lips)
Αλέξανδρος Καταστρόφος (Jehnny Beth)
Comments
