Με τα αυτιά μου ακόμα να βουίζουν από την συναυλία των 1000mods το προηγούμενο βράδυ, ξεκίνησα προς το 8ball όπου βρίσκομαι κάθε χρόνο τα τελευταία χρόνια, όπου επρόκειτο να ακουστούν μερικοί μόνο από τους ύμνους που άφησε παρακαταθήκη ο εκλιπών Ronnie James Dio και ανέλαβαν να διατηρήσουν ζωντανούς οι Rock N’ Roll Children. Όταν έφτασα οι πόρτες είχαν ανοίξει ήδη και πριν καλά καλά βγουν επί σκηνής οι Diviner, το 8ball μετρούσε ρεκόρ προσέλευσης ατόμων, τουλάχιστον όσον αφορά τις tribute προς τον Dio συναυλίες στην Θεσσαλονίκη.
Χωρίς πολλές αμφιβολίες πήρα μια μπύρα κι έκατσα να απολαύσω την πρώτη εμφάνιση του Γιάννη Παπανικολάου για την ημέρα, με την νεοσύστατη μπάντα του, τους Diviner. Το setlist ήταν διάρκειας 45’ και περιείχε 7 από τα 10 τραγούδια του δισκογραφικού παιδιού των Diviner (Θύμιος Κρίκος, Γιάννης Παπανικολάου, Γιώργος Μαρούλης, Φραγκίσκος Σαμοϊλης, Ηρακλής Μπουζιώτης), που ονομάζεται Fallen Empires και κυκλοφόρησε στις 20 του Νοεμβρίου παγκοσμίως. Στα 45 αυτά λεπτά μπορώ με μεγάλη άνεση να πω ότι η μπάντα του… έδωσε και κατάλαβε, καθώς, αν και ήταν μόλις η πρώτη live εμφάνιση της μπάντας, το κοινό φαινόταν να ξέρει ήδη τους στίχους από τα περισσότερα τραγούδια και αμφότερες οι πλευρές έδειχναν ότι γούσταραν απίστευτα το σκηνικό όπως είχε διαμορφωθεί. Χωρίς φανφάρες και υπερβολές να πω ότι ανυπομονώ να κυκλοφορήσει ο δεύτερος δίσκος των Diviner ώστε να μπορέσω να τους δω σε φουλ πρόγραμμα και όχι σαν support! Και εις ανώτερα!
Με το πέρας του τελευταίου τραγουδιού των Diviner, στο 8ball δεν έπεφτε καρφίτσα και στις 21:00 ακριβώς βρέθηκαν επί σκηνής οι Rock N’ Roll Children. Όποιος έχει παρευρεθεί σε live της μπάντας ξέρει πως αυτά κρατάνε ΠΟΛΥ και σε αφήνουν πάντα φουλ ικανοποιημένο από κάθε άποψη. Όμως αυτό που ακολούθησε δεν μπορούσα να το περιμένω. Ήταν μακράν το πιο συναισθηματικά φορτισμένο live στο οποίο έχω πάει και όλοι οι guests που έπαιξαν μέχρι τις 02:30 το βράδυ έδωσαν και την ψυχή τους στο κομμάτι(α) που συμμετείχαν. Και πραγματικά νιώθω ότι περιορίζομαι όσον αφορά το μέγεθος του report, γιατί αν μπορούσα θα κατέγραφα λέξη προς λέξη τα γεγονότα και συναισθήματα μου σε κάθε τραγούδι.
Η βραδιά ξεκίνησε με Sacred Heart, Mob Rules και Wishing Well με τον Γιάννη να δίνει και πάλι ρεσιτάλ καλλιφωνίας και να προμηνύει το πόσο απίστευτη θα γινόταν η βραδιά από εκείνο το σημείο και μετά. Ακούσαμε κάθε λογής ύμνο στο live, από τραγούδια των Black Sabbath και σόλο του Dio μέχρι Rainbow και Heaven And Hell, ακόμη και tributes στον Bruce Dickinson (Tears Of The Dragon, Chemical Wedding) και τον Jon Lord (Gypsy, Mistreated)! Ακούσαμε Holy Diver, Don’t Talk To Strangers, Caught In The Middle, ακούσαμε Die Young, Falling Off The Edge Of The World, Sign Of The Southern Cross, ακούσαμε Stars, Self Portrait, Live For The King… 4:30 ώρες και 40 τραγούδια μετά, με την τελευταία νότα του Heaven And Hell να πέφτει, μπάντα και κόσμος ήμασταν ψοφίμια του κερατά, όμως η ικανοποίηση που ένιωθαν όλοι όσοι εξήλθαν του οχτόμπαλου εκείνη την βραδιά χτύπησε ζενίθ, για να μην πω και παραπάνω.
Είπα ότι δεν ήθελα να γράψω τα πάντα υπέραναλυτικά, όμως δεν μπορώ παρά να πω ένα τεράστιο μπράβο σε όλους όσοι συμμετείχαν σε αυτό το τεράστιο εγχείρημα: Στον Μανώλη Τσίγκο, τον Γιάννη Παπανικολάου, τον Γιάννη Τσίμα, τον Νίκο Αναστασιάδη και τον Γιώργο Γεωργίου που απαρτίζουν τους Rock N Roll Children, τον Γιώργο Γαλάνη γιατί χωρίς αυτόν δεν θα ήμασταν πουθενά, και όλους τους guests που μας άφησαν αυτές τις απίστευτες αναμνήσεις για ακόμη μία φορά και που δεν αναφέρω έναν προς έναν για λόγους προφανείς. Ένα τεράστιο ΜΠΡΑΒΟ από την καρδιά μου για όσα μας δώσατε το Σάββατο το βράδυ και πάντα μόνο επιτυχίες σε όλους.
Από ότι καταλάβατε το live δεν μου άρεσε καθόλου, 1/10. #trololololo
Φυσικά το ραντεβού για εμάς τους Θεσσαλονικείς ανανεώνεται για του χρόνου στις αρχές του Δεκεμβρίου, και είναι καιρός να παίρνει σειρά η υπόλοιπη Ελλάδα! Επόμενη στάση των “παιδιών” (είπαμε Children λέγονται, children θα τους λέμε) είναι το Αγρίνιο στις 2 Ιανουαρίου, ενώ αναμένεται ανακοίνωση για την Αθήνα ανήμερα της επετείου από τον θάνατό Του, στις 16/05. Έως τότε, dream on…
Για το Rock Overdose,
Θανάσης Πάσπας
Φωτογραφίες:
Γιώργος Μιχαλόπουλος - Άννα Αντωνοπούλου
Comments
