Φτάνει και η πρώτη μέρα για το Rock You To Hell Festival... Την Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου, είχα την τύχη να παρευρεθώ σε μία από τις καλύτερες underground συναυλίες που διεξήχθησαν το τελευταίο διάστημα εντός Ελλάδας.
Δε θα γράψω πολλά πράγματα για τις πρώτες μπάντες αϕού θα επικεντρωθώ κυρίως στα μεγαλύτερα ονόματα.
Έχουμε και λέμε λοιπόν ξεκινώντας με τους Έλληνες Resistance. Οι νεαροί Θεσσαλονικείς πιστεύω με εξέπληξαν ιδιαίτερα, όπως και όσους άλλους ρώτησα από το κοινό. Με ακούσματα και επιρροές από heavy, progressive και power metal κατάϕεραν να μας κερδίσουν 100% αϕού απέδειξαν όλοι ανεξαιρέτως το μουσικό τους ταλέντο και με το παραπάνω (αναμένω την κυκλοϕορία του CD τους!). Αξιοσημείωτα ήταν τα σπουδαία ϕωνητικά και οι συνθέσεις τους, κάτι που ελπίζω πως θα τους "ξεμπλοκάρει" κάπως αϕού στη σκηνή –όπως είναι λογικό– ήταν κάπως αγχωμένοι, αν και με τον καιρό είμαι σίγουρη πως θα νιώθουν πιο άνετα στις εμϕανίσεις τους σε άλλες πόλεις.
Συνέχεια είχαν οι Καβαλιώτες Lighting Rust. Ίσως το συγκεκριμένο συγκρότημα να είναι κάπως παρεξηγημένο αϕού απ' ό,τι ϕαίνεται προσπαθούν αρκετά τώρα πια κι έχουν προοδεύσει κάπως σε σχέση με τις προηγούμενες studio κυκλοϕορίες τους που ήθελαν πολλή δουλειά ακόμη. Δε θα έλεγα πως μέχρι στιγμής είναι κάτι το ιδιαίτερο μουσικά, ίσως και γι αυτό να κινήθηκαν σε πιο "ασϕαλή" heavy metal ακούσματα που λίγο-πολύ όλοι τα έχουμε ξανακούσει. Όση ώρα εμϕανίστηκαν όμως, περάσαμε καλά χωρίς να βαρεθούμε και σημαντικό ρόλο έπαιζε σίγουρα η σκηνική τους παρουσία.
Τρίτοι, ήταν οι Ιταλοί Asgard. Έχοντας αρκετά χρόνια στο ενεργητικό τους δεν μπορώ να πω πως ήταν άσχημοι, δεν ήταν όμως ούτε και κάτι το σπουδαίο. Όχι, δεν έχω σκοπό να τους "χαντακώσω" επειδή δεν είναι Έλληνες... Οι ίδιοι χαρακτηρίζουν τη μουσική τους ως heavy metal αν και διακρίνω αρκετά speed στοιχεία, τα οποία ίσως είναι τα είδη που λατρεύω περισσότερο γι αυτό και λογικά περίμενα κάτι παραπάνω. Με κάποιες μικροαλλαγές πάντως, το αποτέλεσμα θα ήταν πολύ καλύτερο και αν τύχει να τους ξαναδώ στο μέλλον, τότε ελπίζω η εμϕάνισή τους να μην είναι το ίδιο κουραστική γιατί έχουν καλές προοπτικές σαν συγκρότημα.
Σειρά για τους Ισπανούς Hitten. Με το ντεμπούτο τους (αν δεν κάνω λάθος) να έχει κυκλοφορήσει πρόσφατα και να έχει ταρακουνήσει τα νερά του κλασικού heavy metal, είχα μεγάλη περιέργεια να δω την πεντάδα. Δυνατά riffs με πολύ καλά φωνητικά τα οποία συμπλήρωναν εξαιρετικά το μπάσο με τα drums. Αν και με ατυχία με το σπάσιμο μιας χορδής, η πολλή καλή σκηνική τους παρουσία σε συνδυασμό με τα δυνατά 80's heavy/speed κομμάτια τους, σαφώς επηρεασμένα από τα πρώτα Maiden, Metallica κλπ, και με δύο διασκευές, το Warrior των Riot & το Iron Maiden, ήταν αρκετά για να ξεσηκώσουν τον κόσμο.
Αμέσως μετά ακολουθούσε η εκκίνηση του καθαρού NWOBHM τρίου. Persian Risk στη σκηνή και όλος ο κόσμος να παρακολουθεί με το στόμα ανοιχτό! Απίθανη εμφάνιση, τεράστια άνεση στη σκηνή, επικοινωνία με το κοινό, τρομερή σκηνική παρουσία και παικτικά αλάνθαστοι! To playlist μοιρασμένο ανάμεσα στα διαμάντια του παρελθόντος και στα κομμάτια του τρομερού νέου δίσκου τους. Ο κόσμος ανέβηκε πάρα πολύ κυρίως στα Calling For You, Rise Up & Women and Rock. Στο τέλος κέρδισαν επάξια το ζεστό χειροκρότημα του κοινού.
Persian Risk playlist:
Don't Look Back
Dark Tower
Ridin' High
Soul Deceiver
Don't Turn Around
Spirit in my Dreams
Who am I
Calling For You
Rise Up
Women and Rock
Battlecry
Αμέσως μετά ακολουθούσε η Αθηναϊκή μπάντα με πολλά χρόνια ιστορίας που φέρει το όνομα Mystery. Μπάντα η οποία βασίζεται στα κιθαριστικά θέματα του Άγγελου Περλεπέ, η αλήθεια είναι ότι δεν μου έκανε ιδιαίτερη αίσθηση. Πολλά σημεία που θυμίζουν έντονα Malmsteen, είδος το οποίο προσωπικά δεν μου αρέσει. Εκτός από τα δικά τους κομμάτια ακούσαμε και το Child of the Damned των Warlord. Ο κόσμος που ήξερε την μπάντα φάνηκε να διασκεδάζει αρκετά. Με καλή σκηνική παρουσία και εμπειρία τελικά η μπάντα χειροκροτήθηκε από όσους ήταν στο Κύτταρο. Σίγουρα όσοι δεν τους ξέρουν και τους αρέσει αυτό το είδος, πρέπει να ακούσουν!
Mystery playlist:
Wizards of the Western Coast
Visions Will Find the Way
(Feels Like) I've Done It Before
Fatal Passion
Guitar solo
Destiny
Child of the Damned
Eastern Star
Burning Eyes
Show No Mercy
Σειρά είχαν δύο από τις μεγαλύτερες μπάντες του NWOBHM. Την αρχή θα έκαναν οι Praying Mantis. Σίγουρα, μετά την εμφάνιση των Persian Risk, λίγοι θα ήταν αυτοί που περίμεναν τουλάχιστον κάτι ισάξιο. Αλλά τελικά, οι Praying Mantis φρόντισαν να μας προσφέρουν μία τέλεια εμφάνιση! Γεμάτοι όρεξη και με πολύ κέφι έκαναν τον κόσμο να διασκεδάσει σε τεράστιο βαθμό παίζοντας περίπου μια ώρα. 100% δεμένοι και πάρα πολύ καλά προβαρισμένοι μπήκαν με το Children of the Earth και ανέβασαν τον πύχη της πρώτης ημέρας. Καταπληκτική εμφάνιση κερδίζοντας το σεβασμό και το χειροκρότημα όλων.
Praying Mantis playlist:
Children of the Earth
Panic in the Streets
Praying Mantis
Highway
Fight For Your Honour
Dream On
Don't Be Afraid of the Dark
Rise Up Again
Turn the Tables
Encore:
Captured City
Μετά τις δύο απίστευτες εμφανίσεις των Persian Risk & Praying Mantis, οι Grim Reaper είχαν δύσκολο έργο. Με νέο drummer μπαίνουν στη σκηνή ορεξάτοι με τα Rock you to Hell & Night of the Vampire. Δεμένοι με καλή σκηνική παρουσία και την φωνή του Grimmet σε καλό επίπεδο. Ο κόσμος από κάτω ήξερε τα κομμάτια και τραγουδούσε μαζί με τη μπάντα, η οποία έκανε πολλή καλή προσπάθεια, δίνοντας ένα πολύ καλό live, χωρίς όμως να καταφέρουν να ξεπεράσουν τις εμφανίσεις των Persian Risk & Praying Mantis. Χαρακτηριστικό της εμφάνισής τους, το αφιέρωμά τους στον Ronnie James Dio με το Don't Talk to Strangers. Φυσικά με το άκουσμα του See you in Hell, το Κύτταρο μετά έμοιαζε με βομβαρδισμένο κτήριο...
Grim Reaper playlist:
Rock You to Hell
Night of the Vampire
Lust for Freedom
Wrath of the Ripper
Now or Never
Fear No Evil
Liar
From Hell
Never Coming Back
Lay It on the Line
Rock Me Till I Die
Matter of Time
Don't Talk to Strangers (Dio cover)
Waysted Love
Encore:
Final Scream
See You in Hell
Συμπερασματικά, μία πολύ καλή πρώτη ημέρα του Rock Υou Τo Hell Festival, με την εμφάνιση των Persian Risk να είναι ανώτερη απ' όλους, και ίσως και η καλύτερη του festival. Ο ήχος εξαιρετικός και ο κόσμος για έναν μικρό αριθμό λιγότερος από την προηγούμενη μέρα με τον Dennis Stratton.
Για το Rock Overdose,
Κωνσταντίνα Παπαστεργίου
Φωτογραφίες: Πέτρος Παπαπέτρος
Comments
