Όταν πέρσι τέτοια εποχή ανακοινώθηκε ότι στο Wacken 2015 θα εμφανιστούν οι Savatage (μαζί με την Trans-Siberian Orchestra), δεν χρειάστηκε τίποτε παραπάνω για να κλείσουμε τα εισιτήρια για τα λεγόμενα “Άγια Εδάφη” του Wacken. Δεν γινόταν να χαθεί το μεγαλύτερο συναυλιακό απωθημένο. Τελικά οι μήνες πέρασαν, με την αγωνία και την ανυπομονησία να αυξάνεται συνεχώς – κάτι στο οποίο βοήθησαν και οι αρκετά και οι μπερδεμένες ανακοινώσεις για τη συναυλία.
Τελικά η μεγάλη μέρα έφτασε και πήγαμε από αρκετά νωρίς στον χώρο για να πιάσουμε ένα καλό σημείο κάτι που όπως φάνηκε όπως δεν ήταν αναγκαίο γιατί ακόμα και 20 λεπτά πριν βγουν οι ‘Tage, μπορούσες άνετα να φτάσεις στη δεύτερη σειρά – κάτι το οποίο φυσικά και κάναμε.
Τα φώτα σβήνουν και επικρατεί ένας παροξυσμός. Επιτέλους. Μετά από τόσα χρόνια θα τους δούμε. Ο Chris, o Johnny, o Jeff, o Al και φυσικά ο Jon – ο οποίος ήταν εμφανώς αδυνατισμένος από την τελευταία του εμφάνιση – ανεβαίνουν στην σκηνή! Στις οθόνες, οι οποίες ήταν αποκλειστικά και μόνο για αυτό το show, εμφανίζεται η κιθάρα του Criss Oliva και αμέσως μετά ακούγονται οι νότες του “The Ocean”. Τα επόμενα 40 λεπτά ήταν βγαλμένα από όνειρο. Αν και όλα τα κομμάτια που παίχτηκαν ήταν εμφανώς πιο αργά από τις κανονικές τους εκτελέσεις, εκείνη την ώρα το μόνο που περνούσε από το μυαλό μου ήταν ένα: έβλεπα Savatage! Τίποτε άλλο δεν είχε σημασία. “Gutter Ballet” και το αγχωτικό “24 Hrs. Ago” για αρχή, πριν ο Zak Stevens ανέβει στη σκηνή για να αναλάβει τα φωνητικά στο “Edge Of Thorns”. Ένας Stevens που ήταν το λιγότερο συγκλονιστικός και στα μάτια μου φάνηκε σαν ένας ακόμα οπαδός των Savatage που ήθελε να απορροφήσει κάθε δευτερόλεπτο της συναυλίας. Συνέχεια με το “Jesus Saves” και πάλι με τον Oliva στα φωνητικά. Κάπου εδώ πρέπει να πω ότι από όλες τις φορές που τον είδα, σε αυτή τη συναυλία έδωσε μακράν την καλύτερη του εμφάνιση. Κάπου εκεί χαμηλώνουν λίγο οι τόνοι με το “The Storm” για να ακολουθήσει το “Dead Winter Dead” και αμέσως μετά το “Hall Of The Mountain King” και τελευταίο κομμάτι (προς το παρόν) για την Black Stage.
Τα φώτα της σκηνής όπου έπαιζαν οι Savatage σβήνουν και ανάβουν της διπλανής στην οποία η Trans-Siberian Orchestra ήταν έτοιμη να προσφέρει ένα υπερθέαμα. Πρώτο κομμάτι το “Hourglass” με τους Stevens και Andrew Ross στα φωνητικά για να ακολουθήσουν κομμάτια που παίζει η TSO στις συναυλίες τους με τους Jeff Scott Soto και Russell Allen στα φωνητικά. Πραγματικά το show είναι ανεπανάληπτο και όποιος έχει την ευκαιρία σίγουρα πρέπει να το δει κάποια στιγμή.
Όταν τέλειωσε και το καθαρό κομμάτι των TSO, ήταν η στιγμή που γράφτηκε ιστορία στο Wacken Open Air. Οι δύο κεντρικές σκηνές – Black και True Metal – φωτίστηκαν και εμφανίστηκαν ταυτόχρονα όλα τα μέλη των Savatage και TSO! Morphine Child! Πραγματικά ασύλληπτη στιγμή. Θα ήθελα πολύ να βρισκόμουν ταυτόχρονα και μπροστά για να βλέπω το συγκρότημα αλλά και κάπου πίσω για να απολαμβάνω αυτή τη μοναδική εμπειρία. Λίγο αργότερα ίσως η πιο συγκινητική στιγμή όλου του festival με το “Believe”, φυσικά αφιερωμένο στον αδικοχαμένο Criss Oliva. Νομίζω ότι ήταν πολλοί αυτοί που δάκρυσαν με το κομμάτι και ένας από αυτούς ήταν ο ίδιος ο Caffery, ένας από τους μεγαλύτερους οπαδούς των Savatage. Συνέχεια με το “Chance” σε μία ακόμα μοναδική εκτέλεση και αμέσως μετά ακολούθησε το “Christmas Eve (Sarajevo 24/12)”. Δυστυχώς όμως το ρολόι έδειχνε σχεδόν 00:00 και έτσι είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε μόνο ένα τραγούδι ακόμα, το οποίο ήταν το “Requiem (The Filth)” της TSO. Νομίζω όμως ότι ήταν ατυχής η επιλογή του κομματιού και ότι θα ταίριαζε πολύ καλύτερα κάποιο των Savatage όπως το “When The Crowds Are Gone”. Στο κάτω κάτω θα ήταν ότι πρέπει για το συγκεκριμένο show το οποίο για μένα ήταν και το κύκνειο άσμα των Savatage έτσι όπως εξελίχθηκε.
Μετά από 2 ώρες και ένα τέταρτο το show έφτασε στο τέλος του. Ένα show που θα μείνει στην ιστορία του Wacken και όχι μόνο.
Σε αυτό το σημείο του κειμένου πραγματικά θα ήθελα πάρα πολύ να γράψω ότι επιτέλους ένα από τα μεγαλύτερα μουσικά μου όνειρα έγινε πραγματικότητα και είδα τους Savatage. Δυστυχώς όμως συνεχίζω να θεωρώ αυτό το όνειρο ανεκπλήρωτο γιατί τελικά αυτό που είδαμε ήταν η Trans-Siberian Orchestra με guests τους Zak Stevens, Jon Oliva και Bill Hudson (Jon Oliva’s Pain). Απλά έγινε αυτό που είχε ανακοινωθεί το 2011 όταν ήρθε για πρώτη φορά στην Ευρώπη η TSO. Τότε που ο Oliva είχε δηλώσει με λίγα λόγια ότι μετά το show της TSO θα παίξουν μερικά κομμάτια Savatage για να σταματήσουν οι οπαδοί να ζητάνε reunion (τελικά λόγω προσωπικών προβλημάτων του Oliva δεν είχε γίνει αυτό).
Και έτσι φτάσαμε στο 2015 που όπως φάνηκε το μέλλον πλέον είναι η TSO και ότι οι Savatage υπάρχουν μόνο στις καρδιές των οπαδών. Και αυτό έγινε ξεκάθαρο στο Wacken σε παραπάνω από μία περιπτώσεις.
1) Τα κομμάτια ήταν πολύ πιο αργά παιγμένα προφανώς για να ταιριάζουν με της TSO
2) Στο τρίτο μέρος του προγράμματος όταν παίζανε ταυτόχρονα TSO και Savatage, στη σκηνή των δευτέρων υπήρχε χορευτικό (αν είναι ποτέ δυνατόν)!
3) Ένα από τα χειρότερα πράγματα κατά τη γνώμη μου ήταν η πλήρης ανυπαρξία και στις δύο σκηνές η οποιαδήποτε αναφορά στο όνομα των Savatage. Ούτε πανό, ούτε λογότυπο, ούτε εικόνα στα video walls ούτε τίποτα. Πραγματικά αυτό είναι κάτι που με στεναχώρησε και μου έδειξε πεντακάθαρα ότι όλο αυτό που ζήσαμε απλά ήταν ένα marketing trick του πανέξυπνου και ταλαντούχου Paul O’ Neill για να προωθήσει την TSO στην Ευρώπη.
Προσωπικά θεωρώ ότι αυτό που είδα ήταν κάτι το απίστευτα θεαματικό, απίστευτα δύσκολο και με τεράστια οργάνωση αλλά ταυτόχρονα ήταν και η κηδεία ενός εκ των αγαπημένων μου συγκροτημάτων. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων δεν περίμενα να ακούσω κομμάτια από το “Dungeons Are Calling” κλπ. Ούτε περίμενα να είναι ένα αποκλειστικά Savatage show. Απλά ως φανατικός οπαδός της μπάντας, δεν περίμενα τέτοια συμπεριφορά εις βάρος του ονόματος των Savatage μόνο και μόνο για να προωθηθεί αυτό της TSO…
Setlist:
Intro – The Ocean
Gutter Ballet
24 Hrs. Ago
Edge Of Thorns
Jesus Saves
The Storm
Dead Winter Dead
Hall Of The Mountain King
The Mountain
Carmina Burana
Turns To Me
Another Way
Mozart And Memories
Morphine Child
King Rurick
Believe
Chance
Christmas Eve (Sarajevo 24/12)
Requiem (The Filth)
Για το Rock Overdose,
Απόστολος “Astaldo” Πανταζόγλου
Comments
