Από τις ελάχιστες φορές που ένα νέο συγκρότημα -και μάλιστα all star με μουσικούς με σπουδαίο και βαρύ παρελθόν στις πλάτες τους- που έκανε αίσθηση με το καλήμέρα, ήταν αυτή των Sons Of Apollo. Και μόνο που αναφέρεις τα ονόματα των Jeff Scott Soto, Ron ''Bumblefoot'' Thal, Billy Sheehan, Derek Sherinian και Mike Portnoy, ένα δέος είναι δεδομένο ότι θα σε πιάσει, πόσο μάλλον να είναι και όλοι μαζί στο ίδιο συγκρότημα. Με ουδεμία προσπάθεια απόδειξης του καθενός για το ποιόν του ξεχωριστά να είναι κάτι το απαραίτητο, μαζεύτηκαν και δημιούργησαν ένα εντυπωσιακό ντεμπούτο ονόματι ''Psychotic Symphony'', συνοψίζοντας αρκετά που έχουν κάνει στην καριέρα τους και πηγαίνοντας τα στο επόμενο επίπεδο. Ας είμαστε ειλικρινείς, ειδικά οι -αμέτρητοι- Dream Theater-άκηδες εκεί έξω, πολύ θα θέλαμε το αγαπημένο μας Θέατρο (που κάθε άλλο παρά Όνειρο θυμίζει τα τελευταία χρόνια) να έβγαζε κάτι αντίστοιχο (δεν το συζητάμε καν ότι όλοι είμαστε σε φάση ''Mike γύρνα πίσω ή έστω τηλεφώνα'' κι ας υπάρχει ένας άλλος Mike στη θέση του). Ήταν πολύ ενδιαφέρον εξ'αρχής το τι θα είχε να μας προσφέρει το χαρισματικό κουιντέτο και σύραμε στο γειτονικό Fuzz βαριά 500 νοματαίοι για να δούμε τι παίζει με την πάρτη τους (όπως καταλάβατε, αν δεν έρθουν οι Fates Warning 3-4 φορές το χρόνο, οι progsters (οι ποιοί; χα χα χα!) δύσκολα βγαίνουν από το καβούκι τους, μόνο για αφ'υψηλού βλέμμα και αχρείαστες αναλύσεις ακόρντων είστε όλοι.
Τη βραδιά άνοιξαν οι αξιολογότατοι Parthian Shot, ένα συγκρότημα που είχε πάει να κάνει ένα μπαμ μερικά χρόνια πριν αλλά χάθηκαν λιγάκι από το προσκήνιο και είναι πραγματικά κρίμα διότι είχαν και έχουν ακόμα πολλά να δώσουν. Παίζουν ένα τυπικά όμορφο progressive metal το οποίο κρατάει στοιχεία από παλιές μεγάλες μπάντες του είδους, αλλά έχουν μία έξτρα βαρύτητα σε σημεία και κάποια πολύ όμορφα ξεσπάσματα, τα οποία εμπλουτίζουν τον ήχο τους πολύ όμορφα. Δυστυχώς παίξανε πολύ λίγο αλλά μου άρεσαν όσο και την 1η φορά που τους είχα δεί πλάι στους Fates Warning προ 5ετίας αν δεν απατώμαι. Δεν ξέρω αν και πόσο συχνά κάνουν συναυλίες κι αν μέσα στο ενδιάμεσο χρονικό διάστημα έτυχε να παίξουν κάπου αλλού, αλλά επειδή το ραντάρ μου είχε συντονισμένες τις κεραίες του πάνω τους, δεν έτυχε να υποπέσει κάτι στην αντίληψη μου, αν ναί, τότε mea culpa. Λιγό πάνω από μισή ώρα (λιγότερο από 40' σίγουρα) ήταν αρκετό για να δείξουν την αξία τους, ο τραγουδιστής που τότε που τον είχα δει αν θυμάμαι καλά δήλωνε με μπλουζάκι του ότι ήταν νέος μπαμπάς και περήφανος γι'αυτό, έχει φωνάρα που ελάχιστοι -ειδικά συμπατριώτες μας- διαθέτουν και γενικώς μιλάμε για μπάντα η οποία καλό είναι αυτή τη φορά να προσέξει και να κάνει προσεκτικά βήματα στο να μείνει επίκαιρη, το ταλέντο και η έμπνευση υπάρχουν και όταν δε διστάζεις να πετάξεις και Dream Theater σήκωμα τραγουδιού πάνω στο κομμάτι σου, τότε έχεις @@ και οφείλουν να το μάθουν οι πάντες.
9 ακριβώς και οι 5 σεσημασμένοι βγαίνουν με επευφημίες, από τη μία ο ήχος, τα πάντα όλα στην εντέλεια, ένας-ένας κάνουν την εμφάνιση τους, μία εμφάνιση που ήταν οριακή στο να μη γίνει μια κι απ'ότι έμαθα ο Portnoy αντιμετώπισε πρόβλημα με το δόντι του κι έπαιξε κουμπωμένος από χάπια και τα σχετικά, τίμιος και τέρας αντοχής, ειδικά με τον τρόπο που γάμησε τα δέρματα άλλη μία φορά. Το ''God Of The Sun'', ο εναρκτήριος ύμνος του ''Psychotic Symphony'' κάνει την αρχή και για τις επόμενες 2 ώρες -παρά 5'- απολαμβάνουμε μία μπάντα-Ελβετικό ρολόι με απίστευτο δέσιμο επί σκηνής, με τις προβλεπόμενες υπερβολές του κάθε μέλους να είναι παραπάνω από ευπρόσδεκτες και με τον ήχο να είναι καταπληκτικός. Ας τους πιάσουμε έναν-έναν με αρχή στον κορυφαίο και αειθαλή Jeff Scott Soto, ο πρώτος μου απ'όλους αυτούς τους ήρωες που ήρθα σε επαφή με τη μουσική του μέσω των 2 πρώτων αριστουργημάτων του πάλαι ποτέ ήρωα και νυν σαλτιμπάγκου Yngwie Malmsteen. Ο Soto είναι ένας άνθρωπος ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ FRONTMAN, που μπορεί να παίξει το κοινό στα δάχτυλα του, φωνάρα, παρουσία-ογκόλιθος, 2 μέτρα παλίκαρος, χαμογελαστός, επικοινωνιακός, ο Θεός να δώσει να έχω το 10% της ενέργειας του όταν φτάσω στην ηλικία του και θα είμαι απόλυτα ευχαριστημένος. Με το μαύρο φουλάρι του κρεμασμένο στο λαιμό και με κινήσεις χεριών σε συνεχή τσίτα, έκανε το κοινό ότι ήθελε και αποθεώθηκε δικαίως.
Με ατάκες τύπου ''κάντε air bass, ψέμματα, κανείς δε μπορεί να κάνει air bass με τον γαμημένο Billy Sheehan'' ή ''είστε τόσο καλοί που δεν ήξερα ότι είχαμε χορωδία από κάτω αντί για κοινό'' ή και ακόμα ''ήξερα ότι θα είναι καλό το κοινό, έκανα 5 χρόνια να έρθω αλλά άξιζε η αναμονή'', τράβηξε τα φώτα πάνω του το δίχως άλλο. Φώτων αναφερθέντων, πάμε στον Ron Thal, ο οποίος για λόγους αλητείας θα αναφέρεται ως Bumblefoot. Ο παίχτης έχει ένα κολοσσιαίο ήχο στην κιθάρα του, μπορεί το δίμπρατσο -αλλά όχι δίταστο- τέρας που κουβαλάει να είναι βαρύτερο από αυτόν, ο οποίος επιπλέει μέσα στα ρούχα του και το στυλάκι του να μην παραπέμπει στον μεγαλύτερο καυλέα, αλλά ο άνθρωπος για να συνυπάρχει με όλους αυτούς κάτι έχει. Κι αυτό που έχει είναι ουσία, είναι τρέλα -πως να την παλέψεις αλλιώς δίπλα στους άλλους- και πολλές φορές οδηγεί τα κομμάτια για να πατήσουν οι άλλοι να κάνουν τα δικά τους. Φοβερή η φωνή του στα δεύτερα φωνητικά, λιτός κι απέριττος, έσπασε μέχρι και μέση πολλές φορές και σίγουρα τα γόνατα του υποφέρουν την ώρα που παίζε, δε φοβάται να το ρίξει έξω, γενικώς χάρμα ιδέσθαι, όντας ο κύριος λόγος που ψήθηκα για την εμφάνιση μια και ήταν ο μόνος που δεν είχα δει, με αποζημίωσε με το παραπάνω. Για τον Billy Sheehan ότι και να πω είναι ελάχιστο, ο άνθρωπος επίσης με δίταστο μπάσο και το μαλλάκι πιασμένο κοτσίδα (elite), δείχνει γιατί ήταν, είναι και θα είναι για μένα πάντα ο καλύτερος μπασίστας όλων των εποχών.
Στο σόλο που έκανε μαζεύαμε σαγόνια, το χαμόγελο του και αυτό το ''δε μπορείς να είσαι πιό cool ποτέ'' ύφος του ζέστανε το κοινό, έδωσε μέχρι και το μπάσο του στο τέλος να παίξουν οι οπαδοί, ενώ ο σεβασμός τον οποίο έχουν οι υπόλοιποι του συγκροτήματος για την πάρτη του ήταν προφανής, με τον ίδιο να αρνείται τα φώτα που του πασάρουν αλλά και να μη μπορεί να κρύψει το πόσο όμορφα τον κάνανε όλοι -συν οι οπαδοί- να νιώθει. Ο Derek Sherinian πιο μεστός από ποτέ, με τα χρόνια να τον έχουν ωφελήσει συνθετικά και με ένα συγκρότημα που έχει περισσότερο ηγετικό ρόλο, δείχνει ότι ξεκάθαρα αδικήθηκε στις παλιές του επιλογές συγκροτημάτων συν ότι αδίκησε κι ο ίδιος κάπου τον εαυτό του. Έπαιξε στα πλήκτρα του από το ''Paranoid'' μέχρι το θέμα του Ροζ Πάνθηρα, είναι οξύμωρο να τον βλέπεις δίπλα στον Portnoy (ο διόσκουρος Del Fuvio brother του κατά τις Θεατροονειρικές ημέρες) μετά από τόσα χρόνια (καμιά 20αριά για την ακρίβεια) και δεν ήμασταν λίγοι που συγκινηθήκαμε μ'αυτή την εικόνα, ενθυμούμενοι τη συναυλία του Λυκαβηττού το 1998. Τέλος, ο προφανώς αγαπημένος όλων Mike Portnoy σε ακόμα πιο λιτό ρόλο από την τελευταία φορά που πάτησε το πόδι του στη χώρα (με τον μέγα Neal Morse), έπαιξε πάλι αυτά που δεν παίζονται, έχει αλλάξει λίγο και τον τρόπο που κάθεται στα τύμπανα, το αριστερό του χέρι έχει γίνει δολοφονικό και ιλιγγιώδες σε ταχύτητα (στα 55 του όλα αυτά) και παρά τη δυσκολία που είχε με το προαναφερθέν θέμα, δε μάσησε και τα έσπασε όλα μέχρι τέλους. Υπόκλιση στα γόνατα, και τώρα άσε τις μαλακίες και βρες τα με τους άλλους, το αστείο κράτησε 7 χρόνια και είναι πάρα πολύ μεγάλο το διάστημα, να είμαστε λίγο σοβαροί.
Παίχτηκαν όλες οι κομματάρες που θέλαμε να ακούσουμε, όπως το ''Lost In Oblivion, το ''Alive'' -ύστερα από φόρο τιμής του Soto στον αγαπημένο του και καλύτερο τραγουδιστή όλων των εποχών Freddie Mercury με τα ''Prophet's Song'' και ''Save Me''- και η συναυλία έκλεισε με το καταπληκτικό ''Coming Home'' όπου για κάποιο λόγο ένιωθες ότι η μπάντα έπαιζε όντως εντός έδρας. Πήραμε και τις παρελθοντικές μας τζούρες που τόσο επιθυμούσαμε (''Peruvian Skies'' θέλαμε, ''Lines In The Sand'' μας προέκυψε και ουδείς χαλάστηκε, οι ατάκες τύπου ''το παίζουν καλύτερα απ'ότι θα το παίζανε οι Dream Theater'' δε λείψανε) και παρά το όποιο ξεχείλωμα με τις παικτικές ικανότητες του καθενός ατομικά, απολαύσαμε σε βάθος μία πραγματική συναυλία-επίδειξη τέχνης και υπεροχής. Ναι γύρω στη μισή ώρα είχαμε οργανοαυνανισμό από τον καθένα και όλους μαζί ξεχωριστά σαν ατελείωτο τζαμάρισμα, αλλά επειδή όλα σας πειράζουν μερικούς, έπρεπε να έρθουν να παίξουν το δίσκο 58' και να φύγουν σαν κάτι άλλους που κάνουν αρπαχτές. Αντίθετα, τα κρυφογερόντια παίξανε 2 ώρες ασάλιωτες τιμώντας και την ιστορία τους σαν μουσικοί ξεχωριστά και μάλλον επειδή το βλέπω δύσκολο να έρχονται ξανά -διότι με 400-500 άτομα κοινό δε γάμησε ποτέ κανείς- καλό είναι να κρατηθεί αυτή η εμφάνιση ως επτασφράγιστη ανάμνηση για τα χρόνια που έρχονται. Κι άντε οι υπόλοιποι, εσείς οι Dream Theater-όκαυλοι που θα βλέπατε τον αδιαφιλονίκητο παντοτινό ηγέτη αυτής της μπάντας μερικά λεπτά μακριά από το σπίτι σας που ήσασταν; Εσείς οι ''χωρίς Portnoy δεν είναι Dream Theater'' τι κάνατε; Απλό, περιμένετε να περάσουν άλλα 7 χρόνια να βγείτε από τη σπηλιά σας ΑΝ ξαναέρθουν ποτέ οι DT. Κωλοτούμπες!
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Αλόρας
Φωτογραφίες: Γιάννης Λιβανός (JohnMetalmanPhotography)
Comments
