Εγχειρήματα όπως αυτά του περασμένου Σαββάτου, όσο εκτός των καθιερωμένων κι αν φαντάζουν, είναι απαράδεκτο να μην τυγχάνουν της απαραίτητης αναγνώρισης. Όταν μάλιστα ως διοργανωτής, επιλέγεις να τα φιλοξενήσεις σε έναν χώρο όπως το Fuzz, όχι λόγω υπέρμετρης φιλοδοξίας, αλλά από επιθυμία να παρουσιαστούν όπως τους αξίζει, είσαι άξιος συγχαρητηρίων. Τέτοιο ήταν το event, που έστησαν τα παιδιά της σχετικά νεοσύστατης 3 Shades Of Black και δεδομένου ότι οι οικονομικές προοπτικές του δεν προμηνύονταν ιδιαίτερα κερδοφόρες, δε μπορώ παρά να τους βγάλω το καπέλο.
 |
Λίγο μετά τις οκτώ, έσυραν πρώτοι το avant garde γαιτανάκι οι Holt. Το αθηναικό ambient/noise δίδυμο άπλωσε την εφιαλτική του ατμόσφαιρα, εξαπολύοντας άτακτους ήχους, μέσω μιας εξαιρετικά ανορθόδοξης χρήσης του κοντραμπάσου, σε συνδυασμό με εξειδικευμένα πετάλια/εφέ για την απαραίτητη ηχητική χειραγώγηση, ενώ παράλληλα μια απόκοσμη φωνή παραπατούσε επάνω τους, πότε εν είδει ψαλμωδίας, πότε ως ψίθυρος και πότε σαν κραυγή. Ιδιαίτερα προσεγμένο επίσης ήταν το οπτικό κομμάτι της εμφάνισης τους, που τους ήθελε να καλύπτουν το πρόσωπο τους με κεφαλόδεσμους και φρόντισε να εντείνει ακόμα περισσότερο το επιβλητικό του κλίματος.
 |
Οι Omega Monolith, που ακολούθησαν, έχουν μόλις τελειώσει τις ηχογραφήσεις του ντεμπούτο τους άλμπουμ κι αν κρίνω από ότι είδαμε κι ακούσαμε το Σάββατο το βράδυ, θα είναι μία από τις κυκλοφορίες, οι οποίες θα σημαδέψουν τον ευρύτερο post metal ήχο το 2015. Βλέπετε, το “Fungus” -όπως θα τιτλοφορείται- παρουσιάστηκε ζωντανά καθ' ολοκληρίαν και παρότι ήδη από την κασσέτα “Black Campaign” είχαν τραβήξει αδιαπραγμάτευτα το ενδιαφέρον μας, εδώ έχουν γίνει όχι απλά βήματα, αλλά άλματα προόδου. Θα μπορούσα να αφιερώσω ένα σωρό γραμμές για το πόσο μελετημένο είναι το χτίσιμο της μουσικής τους, πόσο άψογη η χρήση των loops ή πόσο ευφυές το drumming, αλλά και πάλι δε θα μπορούσα να αποτυπώσω δικαίως την πραγματικότητα. Θα προσθέσω μόνο αυτό και πέραν τούτου ουδέν: Δείτε αυτό το συγκρότημα ζωντανά. Επιβάλλεται.
 |
Χωρίς ιδιαίτερη καθυστέρηση, σειρά πήρε το γαλλικό trio των Aluk Todolo, που συστήθηκε στο ευρύτερο κοινό με το “Occult Rock” του 2012. Σε αντίθεση με ό,τι είχε νωρίτερα ανακοινωθεί, οι γάλλοι δε θα έπαιζαν ένα set βασισμένο στον προαναφερθέντα δίσκο, αλλά πάνω στο επερχόμενο τους άλμπουμ “Voix”, το οποίο σημειωτεόν ακόμα δεν έχει καν ηχογραφηθεί. Αν και η αρχή της εμφάνισης τους με βρήκε κάπως αποστασιοποιημένο και διστακτικό απέναντι τους, μέχρι το τέλος της, όχι μόνο με είχαν κερδίσει, αλλά με είχαν βουτήξει απ'την κορφή ως τα νύχια στον πυρήνα αυτής της ιδιότυπης μετά-blackmetal ψυχεδέλειας, στην οποία επιδίδονται. Πλην του μπασίστα, που έμοιαζε κάπως πιο αγκυροβολημένος, οι άλλοι δύο μουσικοί που τους απαρτίζουν, φαινομενικά έμοιαζαν σχεδόν να “σολάρουν” ασταμάτητα. Υπήρχε όμως μια αδιόρατη κλωστή, που κρατούσε τον ήχο τους συμπαγή και ταυτόχρονα τον προστάτευε από την ροπή προς την ασυναρτησία. Το διακύβευμα αυτής της ευαίσθητης ισορροπίας ήταν εκείνο, το οποίο τελικά τους κέρδισε το στοίχημα.
 |
Πλέον, είχε φθάσει η στιγμή για τον “υψηλό” προσκεκλημένο της βραδιάς. Το ποιος είναι ο Stephen O' Malley και ποια η προσφορά και η επιρροή του στον σύγχρονο experimental/drone ήχο ή το με ποιους εξέχοντες καλλιτέχνες έχει συνεργαστεί, το γνωρίζουν άπαντες. Αυτό που είχε το μεγάλο ενδιαφέρον είναι τι θα μας παρουσίαζε στη σκηνή του Fuzz, ειδικά από τη στιγμή που θα ανέβαινε ολομόναχος, δίχως τον σταθερό συνοδοιπόρο του στους Sunn O))) Greg Anderson. Ένα τείχος από ενισχυτές στήθηκε πίσω του, τα φώτα έσβησαν και στον projector στο βάθος της σκηνής εμφανίστηκε η λέξη “Unground”.
 |
 |
Το “Unground” είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας του O' Malley με τους εικαστικούς καλλιτέχνες Gast Bouschet & Nadine Hilbert, ένα οπτικοακουστικό installation, που ανέβηκε αρχικά σε gallery και τώρα ο O' Malley έχει προσαρμόσει σε συνθήκες ζωντανής εμφάνισης. Ουσιαστικά, θα “έντυνε” ζωντανά με τον ήχο της κιθάρας του, την ταινία, η οποία έπαιζε στο background. Ένα φιλμ, μπροστά στο οποίο, οι δουλειές του αείμνηστου Αγγελόπουλου, φάνταζουν συγκριτικά περιπέτειες καταδίωξης. Παρά ταύτα, η όποια εξέλιξη του, ήταν κατά πολύ γρηγορότερη, από την ακολουθία των θεμάτων που ο -βασισμένος στο Παρίσι πλέον- μουσικός έπαιζε στην κιθάρα. Βαθύ και ασυμβίβαστο drone, εκκωφαντικός ήχος στο σημείο να καούν λάμπες από ενισχυτή κι εντελώς μονότονη προσέγγιση - χαρακτηριστικά τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα μια αδιαμφισβήτητα ακραία μουσική εμπειρία. Υπήρχαν στιγμές όπου τα παραπάνω ασκούσαν την ιδιότυπη γοητεία τους, αλλά όταν επί 75 λεπτά επαναλαμβάνεται σαδιστικά το ίδιο σκηνικό είναι εξαιρετικά δύσκολο να διατηρηθεί η προσοχή του ακροατή και να μην ολισθήσει προς την αδιαφορία.
 |
 |
Οι εντυπώσεις μετά το τέλος της εμφάνισης του αντικρουόμενες: άλλοι την λάτρεψαν, άλλοι την μίσησαν, άλλοι από ένα σημείο και μετά βαρέθηκαν, κάποιοι δεν άντεξαν κι αποχώρησαν. Αυτό που οπωσδήποτε μπορώ να πω με σιγουριά είναι, πως ανεξάρτητα από την άποψη που διαμόρφωσε καθείς για το τελευταίο τέταρτο της βραδιάς, υπήρχε η βαριά παλάντζα των υπόλοιπων τριών, που σε κάθε περίπτωση, κατέστησε τη συγκεκριμένη σύναξη απολύτως επιτυχημένη κι εξόχως απολαυστική.
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Σούρσος
Comments
