Καταρχάς, να ξεκινήσω με μια εξομολόγηση. Πρέπει να ενημερώσω τους αναγνώστες ότι στην αντίστοιχη εμφάνιση των Suma πέρυσι δεν κατάφερα να δώσω το παρόν, πράγμα που αν το είχα μετανιώσει οικτρά μία, μετά το χθεσινό βίωμα του τι είναι ένα live των Σουηδών, οι μετάνοιες μπροστά στους θεούς του sludge διπλασιάστηκαν.
 |
Πριν όμως το κυρίως πιάτο των Suma, οι διοργανωτές είχαν προγραμματίσει την εμφάνιση ενός άλλου σχήματος, με αναφορά του στην αφίσα απλά ως surprise special guests, την ταυτότητα του οποίου κρατούσαν ως επτασφράγιστο μυστικό. Οι φήμες που το ήθελαν να αποτελείται από μέλη εξέχοντων συγκροτημάτων του αθηναικού underground, εν τέλει επιβεβαιώθηκαν, μιας και οι Mogg (με κάθε επιφύλαξη ως προς την ορθότητα του ονόματος) εμπεριέχουν στις τάξεις τους το ντουέτο των Omega Monolith, το κιθαριστικό δίδυμο των Automaton, καθώς και τον τραγουδιστή των τελευταίων. Περισσότερο “γήινοι” σε σχέση με αυτά που μας έχουν συνηθίσει οι Omega Monolith, με heavy riff-ολογία που τσακίζει κόκκαλα -courtesy των Γιώργου & Νικόλα- , δυναμικό, όσο και ουσιαστικό drumming, που βοήθησε τις συνθέσεις να ξεδιπλωθούν και αντισυμβατικό παίξιμο από τον Τάκη, παρέδωσαν στο κοινό μια μακροσκελή σύνθεση (ίσως και δύο, μιας και υπήρξε ένα κένο ελάχιστων δευτερολέπτων) experimental doom βάσεων και post metal απολήξεων. Το τέλος της εμφάνισης τους με βρήκε να τρέμω στην ιδέα, ότι ένα τόσο καλό συγκρότημα μπορεί να μείνει σε μια one off support εμφάνιση, όταν η μουσική του αφήνει πραγματικά φιλόδοξες υποσχέσεις για το μέλλον.
 |
Αφού λοιπον προσθέσαμε στη λίστα με τις αγαπημένες αθηναικές μπάντες ένα ακόμα όνομα, στηθήκαμε πρώτη γραμμή ούτως ώστε να αποζημιωθούμε για την χαμένη εμπειρία της προηγούμενης φοράς και να ρουφήξουμε τον σουηδικό ογκόλιθο μέχρι το μεδούλι.
 |
Το πρώτο πράγμα που προσέχεις στους Suma είναι ο μέγιστος Erik Persson. Από το drumkit του, που είναι στημένο στο κέντρο και έμπροσθεν των υπολοίπων, καθιστώντας τον αυτόματα τον φυσικό και αδιαμφισβήτητο frontman της μπάντας, οδηγεί την συντριπτική επίθεση της σουηδικής πολεμικής μηχανής. Δεν είναι απλά ότι ταλαιπωρεί τα τύμπανα του δίχως αύριο, είναι ότι ο τύπος είναι ο Buddy Rich του sludge, ξερά. Αυτός κάνει τα κουμάντα, αυτός φιλτράρει τον ήχο των υπολοίπων, αυτός είναι που άγει την εξέλιξη των συνθέσεων.
 |
Όχι πως οι υπόλοιποι πάνε πίσω φυσικά. Sludge χωρίς ζόρικο riffing δε γίνεται και τύποι όπως ο Peter Särnehård, απλά το έχουν δεύτερη τους φύση. Μπάσο κομπρεσέρ, κλείδωνε χειρουργικά με κιθάρα και ντραμς, καθιστώντας το τελικό αποτέλεσμα βασανιστικά ηδονικό, ενώ ο Rick από την άνεση του laptop του εξαπέλυε σε ανύποπτες στιγμές ύπουλους θορύβους και samples, βάζοντας κι αυτός τη δική του άρρωστη πινελιά στον “ζωντανό” ήχο των Suma.
 |
Το γεγονός ότι ξεκίνησαν το set τους με ολοκαίνουριο κομμάτι και ανταποκρίθηκαν στο encore στην ιαχή-παραγγελιά “Let Them Burn”, επιβεβαίωσε ότι έχουμε να κάνουμε με μια μπάντα του λαού. Τα δίνει όλα για το λαό της και χθες ο λαός έβγαλε κυβέρνηση. Suma παντοκράτορες, through superior sound power.
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Σούρσος
Comments
