Το ότι οι Tankard έρχονται για συναυλία στην Ελλάδα, είναι από μόνο του μια είδηση που σκορπίζει χαρά στο ελληνικό Thrash Metal κοινό που τους αγαπάει. Το ότι όμως αυτοί θα πλαισιώνονται από άλλα τέσσερα ελληνικά thrash συγκροτήματα, και συγκεκριμένα από τους Fadom, Chronoshpere, Meance και Mentally Defiled, ήταν αρκετό για να μετατρέψει τη χαρά σε ενθουσιασμό.
Εδώ θα ήθελα να πω, ότι θα αλλάξω λίγο το κλασικό χαρακτήρα ενός live report και δεν θα αναφέρω το κάθε ελληνικό συγκρότημα ξεχωριστά, αλλά μαζί, καθώς δεν θεωρώ ότι αυτά είχαν το ρόλο του support, αλλά συμμετέχοντες σε ένα πραγματικό Thrash Metal party. Να ζητήσω καταρχήν συγγνώμη από τους Fadom, καθώς δεν πρόλαβα να φτάσω στο Κύτταρο εγκαίρως για να τους δω. Πάντως από τη συμπεριφορά του κοινού στους Chronosphere, είμαι σίγουρος ότι το ζέσταναν για τα καλά με την εμφάνισή τους.
Οι εμφανίσεις λοιπόν και των τριών συγκροτημάτων (Chronosphere, Menace και Mentally Defiled) ήταν εξαιρετικές και αυτό φάνηκε από τις αντιδράσεις του κόσμου, που επευφημούσαν τα συγκροτήματα συνεχώς. Και οι τρεις μπάντες διάλεξαν κομμάτια δυναμικά, γρήγορα που πρόσφεραν την δυνατότητα στο κοινό να χτυπιέται ανελέητα και να δείχνει τις ικανότητες του στο moshing και στο stage diving. Μόνη στιγμή που ο κόσμος έδειχνε να είναι κάπως μουδιασμένος είναι στην εμφάνιση των Menace, όχι όμως εξαιτίας της απόδοσής τους, αλλά κυρίως λόγω της έλλειψης επικοινωνίας και της στατικότητας των παιδιών στη σκηνή. Η εξαιρετική τους όμως απόδοση, μουσικά, φάνηκε από την αντίδραση του κόσμου, μετά από το τέλος κάθε τραγουδιού, που χειροκροτούσε ζεστά.
Κάθε ένα τραγούδι που παιζόταν, από τα ελληνικά συγκροτήματα, ήταν κι ένας σημαντικός λίθος ως προς το κέφι και το ζέσταμα του κόσμου, που προετοιμαζόταν έτσι για το χείμαρρο που λέγεται Tankard, με τον καλύτερο τρόπο. Οι old school Thrash μελωδίες των Chronosphere, η μίξη μοντέρνου Thrash Metal και black φωνητικών των Menace και το αλά S.O.D. τρελό ξύλο των Mentally Defiled, τρέλαινε τον κόσμο (με την καλή έννοια), σε σημείο που αυτός έκανε moshing χωρίς καν οι τραγουδιστές των συγκροτημάτων να το ζητούν και stage diving non-stop. Όλοι είχαν έρθει προετοιμασμένοι για να περάσουν καλά και δεν έχαναν την ευκαιρία να το εκδηλώσουν με την παραμικρή αφορμή. Κρίμα μόνο που το κοινό δεν άρχισε να γεμίζει το Κύτταρο, παρά μόνο προς την εμφάνιση των Mentally Defiled. Όσοι δεν ήρθαν από την αρχή έχασαν την ευκαιρία να απολαύσουν στο έπακρο τη βραδιά αυτή.
Chronosphere
Menace
Mentally Defiled
Και φτάνουμε στην εμφάνιση των Γερμανών. Η ώρα έχει πάει 10, τα φώτα σβήνουν και από τα ηχεία ακούμε το “El Condor Pasa” των Simon & Garfunkel. Μία όχι και τόσο αναμενόμενη επιλογή για την έναρξη του show, αλλά αυτό δεν ξάφνιασε τον κόσμο, που χτυπούσε τα χέρια του με το ρυθμό του τραγουδιού. Και όταν η μουσική των Αμερικανών σίγησε και τη θέση της πήρε η μουσική των βασιλιάδων της μπύρας, ξεκίνησε ο πανζουρλισμός. Και πως δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει, αφού οι Tankard επέλεξαν να μην ανοίξουν τη συναυλία με ένα κομμάτι από τον καινούργιο τους δίσκο, αλλά με τα “Zombie Attack”, το οποίο ακολούθησε το “Need Money for Beer”, και ο κόσμος άγγιξε τα όρια της υστερίας. Οι Γερμανοί ήταν πραγματικά σε εξαιρετική φόρμα με τους Frank, Olaf και Andy να τα δίνουν όλα, ενώ ο Gerre δεν σταμάταγε να πηγαίνει πέρα δώθε στη σκηνή, με το γνωστό του μοναδικό τρόπο, να παρακινεί το κοινό να τραγουδάει, να δείχνει την κοιλιά του και, φυσικά, να πίνει μπύρα, αλλά και να την μοιράζεται με τον κόσμο. “32 years of Tankard, we are very old men. We never had any success but we are still alive”, είπε και έδωσε το σύνθημα για περαιτέρω κοπάνημα.
Το setlist είχε τραγούδια από σχεδόν όλους τους δίσκους, με μόλις έξι από τα δεκαεννιά κομμάτια να ανήκουν στους δύο τελευταίους δίσκους, τους “A Girl Called Cerveza” και “R.I.B.”. Από ‘κει και πέρα οι Γερμανοί μας χάρισαν απλόχερα κομματάρες, όπως τα “Minds in the Moon”, “Die with a Beer in your Hand”, “Rules for Fools”, “(Empty) Tankard”, “The Morning After” και φυσικά τα δύο κομμάτια που ανέφερα ήδη, τα “Zombie Attack” και “Need Money for Beer”, και ο κόσμος επέστρεφε αυτή τη χάρη με το να ζητωκραυγάζει και να χειροκροτεί ζεστά μετά από κάθε κομμάτι.
Ο Gerre, για όσους δεν το ξέρουν, είναι ένας απίστευτος frontman, γεμάτος ενέργεια, πολύ χιούμορ και με το χαμόγελο στα χείλη. Όπως είπα, ήταν σε συνεχή επαφή με το κοινό, ενώ όχι μόνο δεν τον πείραζε που ο κόσμος ανέβαινε συνέχεια πάνω στη σκηνή για να βουτήξει, αλλά δεν έλεγε και τίποτα που τον αγκάλιαζαν (μάλιστα έναν που τον αγκάλιασε, τον φίλησε πριν τον στείλει στην αρένα), αλλά και που τον έσπρωχναν στην άκρη για να βουτήξουν. Σε κάποια στιγμή, ένας οπαδός πήγε κοντά του, έβγαλε έξω την κοιλιά του, ο Gerre τον μιμήθηκε, και ακούμπησε ο ένας την κοιλιά του άλλου, προτού ο οπαδός χαθεί με βουτιά στην αρένα. Επίσης, προλόγιζε με αστείο τρόπο τα τραγούδια: “You like Heineken? Yes? Mmmm oook… You like Amstel? Mmm… (κάνοντας τη χειρονομία του έτσι κι έτσι) You like Mythos? You like me? Yes? But I’m not Space Beer!” Πριν το “A Girl Called Cerveza” ρώτησε το κοινό αν ήξεραν πως έλεγαν την κοπέλα στο μπαρ, και όταν ο κόσμος είπε όχι, αυτός απάντησε “ξέρω εγώ, την λένε Cerveza!”, στέλνοντας της ταυτόχρονα κι ένα φιλί, ενώ πριν το “(Empty) Tankard” ρώτησε μια κοπέλα αν ήθελε να πιει τη μπύρα που κρατούσε, και όταν αυτή είπε ναι της είπε ότι πρέπει να ανέβει στη σκηνή. Ανέβηκε, λοιπόν, ήπιε και τότε ο Gerre την ρώτησε αν ήθελαν να χορέψουν. Εκείνη είπε βέβαια και άρχισαν να χορεύουν με την εισαγωγή του τραγουδιού. Λίγο πριν το encore, μας είπε “Can you do me a favor? Can we please play one slow song tonight? Can we? Please? Yes? Thank you so very much. This next one is “Rectifier”. Μια εξαιρετική εμφάνιση από ένα συγκρότημα που υπάρχει για πάνω από 30 χρόνια και που παραδίδει μαθήματα για το πώς θα πρέπει να είναι ένα συγκρότημα στη σκηνή. Απόδειξη η ανταπόκριση του κοινού που δεν σταματούσε να τους επευφημεί.
Εδώ θα πρέπει να πω και λίγα λόγια για το γενικότερο χαμό που επικράτησε με το stage diving, το οποίο ο περισσότερος κόσμος το έκανε, όχι για να τον πιάσουν και να τον μεταφέρουν, αλλά απλά για να πέσει πάνω στους άλλους. Αν δεν ήσασταν εκεί, δεν μπορείτε να φανταστείτε τι έγινε. Ήδη ο κόσμος βούταγε όταν έπαιζαν τα ελληνικά συγκροτήματα. Στους Tankard η σκηνή είχε γίνει δημόσιος δρόμος, με τον κόσμος να ανεβαίνει συνέχεια και να βουτάει περισσότερες φορές, στο ίδιο τραγούδι. Νομίζω ότι τα παιδιά που ήταν στις πρώτες σειρές πιο πολύ έβλεπαν τα άτομα που πετούσαν από πάνω τους, παρά τους Γερμανούς. Πολλές φορές, μάλιστα, όταν πήδαγαν δύο δύο από τη σκηνή, μερικοί στην αρένα κοιτούσαν τον πρώτο που βούταγε χωρίς να περιμένουν ότι θα υπήρχε κι ένας δεύτερος που θα ακολουθούσε μετά από λίγα δευτερόλεπτα, και φυσικά τους έτρωγαν στο σβέρκο. Η καλύτερη σκηνή της βραδιάς, που έτυχε και την είδα ολόκληρη από τον πρώτο όροφο που στεκόμουν, ήταν όταν ανέβηκε ένα παλικάρι στη σκηνή, πάνω από 1,80 (κοινώς γομάρι), λίγο μεθυσμένος, και αφού έκανε μια βουτιά σε στυλ salto mortale, όσοι ήταν κάτω και τον είδαν να έρχεται, έκαναν στην άκρη. Μονάχα ένας δεν τον είδε, γιατί κοιτούσε αλλού, και τον έφαγε κυριολεκτικά όλον πάνω του, με αποτέλεσμα να χαθεί από προσώπου γης, αφού ο άλλος τον κάλυψε και τον έστειλε στο πάτωμα. Πως είναι σε κάτι ταινίες που ένας στρατιώτης πέφτει πάνω σε μια χειροβομβίδα, για να σώσει τους άλλους, και την καλύπτει με την κοιλιά του; Κάπως έτσι. Ο φροντιστής της σκηνής, Γερμανός και αυτός, σε κάποια φάση τελούσε και χρέη τροχονόμου, αφού όταν ανέβαιναν δυο δυο ή τρεις τρεις, έπιανε όποιον προλάβαινε και τον άφηνε να φύγει αφού είχαν πέσει οι άλλοι. Είδα τον τρόμο στα μάτια του, όταν στο “Maniac Forces” ανέβηκαν 4(!) άτομα μαζί και πέρασαν από μπροστά του σφαίρα. Μόνο τον τελευταίο κατάφερε να πιάσει. Ένας μάλιστα πήρε μαζί του και το ένα μικρόφωνο που υπήρχε στη σκηνή και το έστειλε στην αρένα. Και όμως κανένα από τα μέλη του συγκροτήματος, αλλά ούτε και ο φροντιστής είπαν τίποτα για όλη αυτή την κατάσταση. Απλά κοιτούσαν ο ένας τον άλλο και ήταν με το χαμόγελο στα χείλη. Όταν παίχτηκαν οι τελευταίες νότες του “(Empty) Tankard”, ο Gerre, ζηλεύοντας όλη αυτή την κατάσταση, άφησε το μικρόφωνο και βούτηξε και αυτός.
Και δεν ήταν μονάχα οι Γερμανοί με το χαμόγελο στα χείλη, αλλά και όλοι όσοι παρευρέθησαν εκείνη τη βραδιά στο Κύτταρο, σε μία πραγματική γιορτή του Thrash Metal, που τα περιείχε όλα: φοβερή μουσική από όλα τα συγκροτήματα, τρελό κέφι, moshing, stage diving, μπύρα και κοπάνημα. Και σύμμαχος σε όλα αυτά ήταν ο φοβερός ήχος καθόλη τη διάρκεια της βραδιάς, καθώς και η εξαιρετική οργάνωση του Κυττάρου, αφού κατάφερε να διατηρήσει το χρονοδιάγραμμα που είχε οριστεί, κι έτσι δεν χρειαζόταν να περιμένουμε πολύ κατά τη διάρκεια της αλλαγής της σκηνής, μεταξύ δύο συγκροτημάτων. Πραγματικά κρίμα για όποιον οπαδό της Thrash Metal δεν κατάφερε να δώσει το παρόν. Έχασε μια συναυλία, μια γιορτή, που θα έμενε χαραγμένη στη μνήμη του για πολύ καιρό, μπορεί και για πάντα.
¨Setlist:
- Zombie Attack
- Need Money for Beer
- Fooled by your Guts
- The Morning After
- Not One Day Dead (But One Day Mad)
- The Beauty and the Beast
- Stay Thirsty!
- Rapid Fire (A Tyrant’s Elegy)
- Rules for Fools
- Maniac Forces
- Die with a Beer in your Hand
- Minds on the Moon
- R.I.B. (Rest in Beer)
- Space Beer
- Rectifier
- Chemical Invasion
encore
- The Party ain’t Over ‘Til We Say So
- A Girl Called Cerveza
- (Empty) Tankard
Για το Rock Overdose,
Μίνως Ντοκόπουλος
Comments
