Η εύκολη πρόσβαση στην μουσική στις μέρες μας, δε μειώνει την σημασία μιας συναυλίας. Πάντα ένα live έχει μια ξεχωριστή αξία, είτε σαν πρώτη γνωριμία με μια μπάντα είτε βλέποντας την αγαπημένη ή απλώς γνωστή για κάποιον. Τα μεγαθήρια της ροκ, τις περισσότερες φορές, βγάζουν πολύ καλύτερο εαυτό τους επί της σκηνής, όπου το show τους γίνεται και πιο διαδραστικό και με την συμμετοχή του κοινού να δίνει μια άλλη χροιά στα ήδη πολύ-ακουσμένα τραγούδια τους. Αλλά ακόμα μια διαφορετική εκτέλεση μπορεί ενός κομματιού, κάνει τον θεατή και ακροατή να νιώσει την μοναδικότητα μιας ζωντανής εμφάνισης της μπάντας και αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο.
Η ζωντανή εμφάνιση της Tarja στο Principal Club Theatre της Θεσσαλονίκης, με τους Ρώσους Crimson Blue να ζεσταίνουν το κοινό, προβλεπόταν να είναι μοναδική. Ο βασικός λόγος είναι ο πυρήνας φανατικών οπαδών, που έχει η πρώην τραγουδίστρια των Nightwish στην χώρα μας. Αν και όρος «φανατικός» δεν ταιριάζει και πολύ στην μουσική και καλύτερα να αντικαθίσταται από το «πιστός». Έτσι δεν ήταν δύσκολο να προσελκύσει αρκετό κόσμο ένα όνομα που καθιέρωσε τον όρο “female fronted band”. Η επιλογή του support band είχε επίσης αρκετό ενδιαφέρον, μιας που είναι σχεδόν άγνωστοι στην Ελλάδα, αν και έχουν και κάποια δισκογραφία. Το είδος που παίζουν είναι πολύ κοντά σε αυτό της Φινλανδής, αλλά στην συγκεκριμένη συναυλία εμφανίστηκαν με το ακουστικό τους σχήμα. Με δύο κιθάρες του Andrew Nova και Lex Romano και με την πανέμορφη Dani Hellström στα φωνητικά. Αν και χώρος δεν είχε γεμίσει ακόμα, όσοι βρισκόταν μέσα χειροκρότησαν ζεστά το συγκρότημα με βάση την Μόσχα. Και σίγουρα δίκαια, γιατί όντως εντυπωσίασαν με το ακουστικό τους σετ, αλλά και με τις φωνητικές δυνατότητες της τραγουδίστριας τους. Παίξανε τραγούδια από τα δύο πρώτα τους άλμπουμ, τα Iceland και Innocence. Αλλά και μας δώσανε μια μικρή γεύση από επερχόμενο The Angelic Performance. Το πρόγραμμα συμπλήρωσα και δύο διασκευές. Σίγουρα εμφάνιση των Ρώσων έδωσε μια καλή αφορμή στους παραβρισκόμενους να τους αναζητήσουν περισσότερο. Μια από τις επιρροές τους είναι και οι Nightwish και σίγουρα να συνοδέψουν ένα από τα είδωλά τους στην ευρωπαϊκή της περιοδεία μάλλον με όνειρο μοιάζει σε αυτούς. Στο οποίο όμως ανταποκρίθηκαν και δίκαια κέρδισαν την προσοχή.
Και ενώ ο χώρος άρχισε να γεμίζει, ένα αρκετά μεγάλο διάλλειμα αύξανε την αναμονή του κοινού. Ίσως υπερβολικά μεγάλο και αν δεν ήταν το όνομα που ακολουθούσε, θα προξενούσε αρκετή δυσαρέσκεια στο κοινό. Αλλά όλα ξεχάστηκαν τελικά μόλις άρχισαν να εμφανίζονται οι μουσικοί επί της σκηνής, με σειρά που παραπέμπει σε συμφωνική ορχήστρα. Όταν ξεκίνησε με το In for a Kill από το What Lies Beneath έγινε πανικός και τσιρίδες κόντεψαν να σκεπάσουν τον ήχο της μπάντας. Ενδιαφέρον παρουσίασε η διαρρύθμιση των οργάνων στην σκηνή, όπου στο κέντρο, αντί τα ντραμς βρισκόταν το τσέλο του πανύψηλου Max Lilja. Στα κρουστά, που βρισκόταν στην δεξιά γωνία της σκηνής, ήταν νέο μέλος της μπάντας με μόλις δεύτερη εμφάνιση μαζί της. Στην συνέχεια έπαιξαν το 500 Letters από το πιο πρόσφατο Colours in the Dark, στο οποίο η τραγουδίστρα άρχισε να ξεδιπλώνει το απίστευτο ταλέντο της. Το χαμόγελο δεν έφυγε από τα χείλη της ούτε στο Little Lies από το προηγούμενο της άλμπουμ, μην πιστεύοντας στην ανταπόκριση που είχε από το κοινό της. Ακολούθησε το Falling Awake, επίσης από το προηγούμενο της άλμπουμ. Απίστευτη ενέργεια στην σκηνή με τα οπερετικά φωνητικά της να συνοδεύονται από την μοναδική θεατρικότητα. Το επόμενο I Walk Alone, από το My Winter Storm και εμπνευσμένο Requiem του Mozart, έδειξε την μουσική της παιδεία. Anteroom of Death από την προηγούμενη της δουλειά συνέχιζε το πρόγραμμά της, δείχνοντας παράλληλα την επικοινωνιακή της ικανότητα. Το Never Enough από το τέταρτο της άλμπουμ, συνοδεύτηκε από μια επίδειξη των ικανοτήτων των μουσικών της μπάντας, με αλλεπάλληλα σόλο της κιθάρας, πλήκτρων αλλά και του ντράμερ, που απέδειξε ότι όχι άδικα τον διάλεξε η Tarja για την ευρωπαϊκή τουρνέ της, που ξεκίνησε μια μέρα νωρίτερα στην Αθήνα.
Αφού υποκλιθήκαμε όλοι στις ικανότητες των μουσικών, ξαναβγήκε η Tarja, τραγουδώντας την διασκευή του Peter Gabriel, το Darkness. Και ήταν από τις λίγες περιπτώσεις που διασκευή ενός τραγουδιού είναι καλύτερη από το αυθεντικό, αλλά με την φωνή της δεν αποτελεί κάτι τέτοιο γεγονός. Η ενδυμασία της άλλαξε, σηματοδοτώντας το δεύτερο μέρος αυτής της μουσικής παράστασης. Τα Neverlight και Mystique Voyage μας μετέφεραν στις δικές τους συνθέσεις και το σύνθημα Tarja Tarja, από το εκστασιασμένο κοινό, να ηχεί ανάμεσα στα τραγούδια. Στα Die Alive από την δεύτερη της δουλειά και Deliverance από την πιο πρόσφατη, δεν νομίζω να έμεινε κανένας, που δεν είχε γοητευτεί από την Φινλανδή τραγουδίστρια. Το κανονικό της σετ τελείωσε με το Medusa, από το τελευταίο της άλμπουμ, μια συνεργασία με τον Justin Furstenfeld των Blue October. Αλλά ακόμα και απουσία του το κομμάτι εκτελέστηκε άψογα.
Το υποτιθέμενο τέλος της συναυλίας συνοδεύτηκε με επευφημίες και η μπάντα δεν άργησε να ανέβει στην σκηνή με το Victim of Ritual, που ξεκινά με το "Boléro", του Maurice Ravel, μια ακόμα απόδειξη του πολύπλευρου ταλέντου της. Αλλά ο πανικός έγινε με το Wish I Had an Angel και σχεδόν όλοι χοροπηδήσουν στο ρυθμό του τραγουδιού. Το κάλεσμα για το Over the Hills and Far Away συνόδεψε το τέλος του τραγουδιού, αλλά η μπάντα δεν ανταποκρίθηκε και έπαιξε το προγραμματισμένο Until My Last Breath, χωρίς όμως να ενοχληθεί κανένας. Οι επευφημίες συνόδεψαν το τέλος του πρώτου Encore και μπάντα ακόμα μια φορά υποκλίθηκε στο υπέρθερμο κοινό της Θεσσαλονίκης. Δεν άργησαν να ξαναβγούν για το ζητούμενο Over the Hills and Far Away… και κάτω από την σκηνή να γίνεται «κόλαση». Ο αποχαιρετισμός της έγινε και υπόσχεση για την επιστροφή της και υπό την σκέπη της ελληνικής σημαίας.
Ειλικρινά δεν περίμενα να δω ένα τέτοιο μοναδικό show. Η Tarja Turunen απέδειξε ότι μια τεράστιου βεληνεκούς καλλιτέχνης και πάντα συνοδεία πολύ αξιόλογων μουσικών. Η παρουσία της σκηνή συνδυάστηκε με τα οπερετικά φωνητικά της, αλλά και την μεγάλη θεατρικότητά της. Η ζεστασιά που εξέπεμπε, μαζί με μοναδική επικοινωνία με το κοινό, γοήτευσε ακόμα και τον πιο δύσπιστο. Τα λίγα ελληνικά της έφταναν για να μπορεί άνετα να ανταποδώσει της επευφημίες του κόσμου. Για τον ήχο σε τέτοιους χώρους τα λόγια είναι μάλλον περιττά, αν και σε κάποια σημεία η ένταση των οργάνων σκέπαζε την καταπληκτική φωνή της. Αλλά σε γενικές γραμμές όλα ήταν άψογα…. Σίγουρα στην επόμενη συναυλία της θα πάω με πιο μεγάλο ενθουσιασμό, γνωρίζοντας περίπου ότι πρόκειται να δω ένα μεγάλο live.
Για το Rock Overdose,
Jacek Maniakowski
Φωτογραφίες: Μοργκούνοβα Μαρία (Maria Hd Photography)
Comments
