Ο ορισμός του κλασικού είναι μια κάπως θολή διαδικασία, στην πραγματικότητα με αρκετά υποκειμενική οπτική. Όμως μια συνεχής επανάληψη ενός καλλιτεχνικού έργου μέσα στον χρόνο, που ποτέ δεν κουράζει, πλησιάζει σίγουρα αυτόν τον ορισμό. Αλλά και η πιστότητα στην επανάληψή του αυτήν, ορίζει και την αξία του καλλιτέχνη. Όπως και στα έργα του Σαίξπηρ, αρχαίες τραγωδίες, αλλά και τα έργα κλασικής μουσικής η διαχρονικότητά τους συντηρείται από την συνεχής επανάληψή τους, που βοηθάει και στην ανακάλυψη τους από νέους φιλότεχνους. Και αν είμαι αντίθετος με τα cover bands, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει με τους Pink Floyd.
Σχεδόν κάθε χώρα, στην οποία η μουσική είναι μια καθημερινή συνήθεια, έχει μια μπάντα τουλάχιστον, που η εξειδίκευσή της είναι η πιστή εκτέλεση των μουσικών κομματιών του βρετανικού συγκροτήματος. Με τους Australian Pink Floyd Show να είναι στην κορυφή αυτής της μουσικής παράστασης, φτάνοντας στα επίπεδα των ίδιων των Pink Floyd. Αλλά κανένα από αυτά δεν υστερεί σε ποιοτικούς μουσικούς και η συμμετοχή σε αυτήν την παράσταση προϋποθέτει αρκετά μεγάλη ικανότητα. Οι δικοί μας The Great Gig δεν ξεφεύγουν από αυτόν τον κανόνα και αποτελούμενοι από μια πλειάδα μουσικών, εδώ και δέκα χρόνια δίνουν τακτικές παραστάσεις, ικανοποιώντας και τους πιο απαιτητικούς θεατές.
.jpg)
.jpg)
Στην παράσταση αυτήν, που έγινε στο EIGHTBALL LIVE STAGE, το Σαββάτο στις 8 Νοεμβρίου του 2014, συμμετείχαν: Βασίλης Τοπαλίδης (φωνή), Λευτέρης Κοντογιάννης (κιθάρες, φωνή), Μανώλης Πηλείδης (κιθάρες), Νίκος Μπούμπας (keyboards, sound effects), Πέτρος Σπυριδέλης (μπάσο, sound effects), Βασίλης Στεργίου (τύμπανα), Γιάννης Τσάκωνας (σαξόφωνο), Μαριάννα Παπαθανασίου (φωνη), Παναγιώτης Μεταλληνός (video projections, sound effects), Ηχοληψία: Στέφανος Χρυσάκης και εκτάκτως Φωτισμός: Νίκος Lopez. Είναι φανερό πως μια τέτοια παράσταση είναι μια ομαδική δουλειά, η οποία και ξεκίνησε ακριβώς μια ώρα μετά από το άνοιγμα του χώρου. Το πρώτο μουσικό κομμάτι ήταν από το άλμπουμ Meddle, το "One of These Days", με ένα έναν στίχο μόνο να συμπεριλαμβάνεται σε αυτό (http://echoadventures.net/index.php/el/song-stories/125-pink-floyd-one-of-these-days). Αμέσως μας μετέφεραν στο The Division Bell με το What Do You Want From Me… και σίγουρα η επιθυμία όλων στο γεμάτο EIGHTBALL ήταν αυτό το show. Γρήγορα μας μετέφεραν στο κυρίως μενού, που δεν ήταν τίποτα άλλο από το The Wall, με το Empty Spaces και το Young Lust. Οι ικανότητες όλων των μουσικών άρχισαν να ξεδιπλώνονται πλέον.
.jpg)
.jpg)
Η συνέχεια ήταν με τα τρία μέρη του "Echoes" από το Meddle. Και οι πρώτοι ήχοι, εκτός της μουσικής, ακούστηκαν στην αποθέωση του Hey you και ο χώρος πήρε φωτιά με το "Another Brick in the Wall Part 1". Από το ίδιο άλμπουμ ήταν και τα επόμενα The Happiest Days of Our Lives και "Another Brick in the Wall Part 2". Για να τελειώσουν το πρώτο μέρος του show με το On The Turning Away από το A Momentary Lapse of Reason των πλέων αποδεκατισμένων Pink Floyd. Το ολιγόλεπτο διάλλειμα, δεν ήταν ακριβώς ολιγόλεπτο, μεγάλωσε την αγωνία για την συνέχεια της μουσικής παράστασης. Αλλά μου έδωσε την ευκαιρία να παρατηρήσω και τον κόσμο. Οι δύο γενιές των ακροατών που βρισκόταν μέσα στον χώρο, ουσιαστικά αποδείκνυαν πως το συγκρότημα της prog-rock έχει γίνει κλασικό και η αναπαράσταση τους μέσα από της cover band τους, είναι ένα γεγονός που προσελκύει πάντα ανθρώπους όλων των ηλικιών. Αποδεικνύοντας ταυτόχρονα ότι η rock μουσική δεν έχει ηλικία.
Το δεύτερο μέρος ξεκίνησε με το Shine On You Crazy Diamond, δείχνοντας ότι τα τραγούδια των Pink Floyd θα «λάμπουν» αιώνια, ακριβώς σαν τα έργα των κλασικών δημιουργών. Με το In The Flesh επιστρέψαμε στο The Wall, ενώ στον τοίχο πίσω από την μπάντα, εναλλασσόταν συνεχώς δυστοπικές εικόνες με αυτές της σημερινής ελληνικής πραγματικότητας. Με τρόπο που δε ήξερες ποια είναι ακριβώς πραγματικότητα και ποιες εικόνες είναι από κάποιο φανταστικό σκοτεινό μέλλον. Η σειρά είχε το άλμπουμ The Dark Side of the Moon με τα "Speak to Me", "Breathe", "Time" και να έχω χαθεί ανάμεσα σε εικόνες και ήχους σχεδόν μαγεμέ νος. Και αυτό ώσπου να ξεκινήσει το The Great Gig in the Sky για να με στείλει ακόμα πιο ψηλά. Με την Μαριάννα Παπαθανασίου να αντικαθιστά επάξια την Clare Torry και να μαγεύει ακόμα και τους μπάρμαν, που εργαζόταν εκείνη την ώρα και όχι άδικα απέσπασε και το πιο ζεστό χειροκρότημα απ΄ όλους. Με τα "Money" (http://echoadventures.net/index.php/el/song-stories/380-pink-floyd-money), "Us and Them" και "Brain Damage" να συνεχίζεται το πρόγραμμα και με κανέναν στον χώρο να μην θέλει να γυρίσει από το «υπερπέραν», που τους ταξείδευαν οι The Great Gig. Το πρόγραμμα τελείωσε με το "Eclipse", ακρίβως όπως κλείνει και το The Dark Side of the Moon, χωρίς κανένας να κουνηθεί από την θέση του και μόνο το χειροκρότημα υποδήλωνε ότι βρισκόταν ακόμα στην Γη.
Η επιθυμία όλων να συνεχιστεί ακόμα το show πραγματοποιήθηκε με το Wish You Were Here, για να συνεχιστεί με το "Comfortably Numb". Το ενθουσιώδες χειροκρότημα συνεχίστηκε ακόμα και στην παρουσίαση των μουσικών. Το δεύτερο encore, μάλλον δεν το περίμενε ούτε η μπάντα που ενσάρκωσε επιτυχημένα τους Pink Floyd. Και αυτό έγινε με το Pigs, από το Animals (http://echoadventures.net/index.php/el/song-stories/368-pink-floyd-pigs-on-the-wing), δίνοντας ταυτόχρονα και υπόσχεση για την επόμενη εμφάνισή τους.
Σε γενικές γραμμές οι The Great Gig έκαναν αυτό που υποσχέθηκαν, να μεταφέρουν τους ακροατές-θεατές στο πνεύμα του τεράστιου αυτού βρετανικού συγκροτήματος, με μια παράσταση που συνεχίζει να θίγει τα ίδια κοινωνικά θέματα, αλλά προσαρμοσμένα στην ελληνική πραγματικότητα. Ο ήχος ήταν κρυστάλλινος, αλλά μάλλον αυτό ήταν αναμενόμενο, με τους μουσικούς με την ποιότητά τους να βοηθάνε σε αυτό. Αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι, όσες φορές και να τους δεις, κάθε φορά μπορείς να βιώσεις και μοναδική εμπειρία. Αναμένω την επόμενη παράστασή τους….
Για το Rock Overdose,
Jacek Maniakowski
Comments
