Οι Αμερικανοί The Myrrors, αν και υπάρχουν από το 2007, στην ουσία είναι πρωτοεμφανιζόμενοι στη διεθνή psych σκηνή. Το πρώτο τους άλμπουμ “Burning Circles Ιn Τhe Sky”, ηχογραφήθηκε πίσω στο 2008, αλλά βρήκε κανονική διανομή, μόλις το 2013. Η φετινή δεύτερη τους full length κυκλοφορία "Arena Negra", δουλεμένη από το βασικό δίδυμο των Nik Rayne & Grant Beyschau απέσπασε εξαιρετικές κριτικές και φαίνεται να τους βάζει για τα καλά στο σύγχρονο ψυχεδελικό χάρτη. Έχοντας πλέον διαμορφώσει ένα πλήρες lineup μουσικών γύρω από τον πυρήνα των Rayne/Beyshau, αποφάσισαν να βγουν στη γύρα ανά τις σκηνές της Ευρώπης, σε πείσμα όσων τους έχουν καταχωρήσει στις συνειδήσεις τους ως ένα αυστηρά στουντιακό σχήμα. Το βαλκανικό σκέλος της περιοδείας, εκτός από εμφανίσεις στη γειτονική Βουλγαρία και Κροατία, περιλαμβάνει δύο shows σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, αποτελώντας έτσι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για το ελληνικό κοινό να τους γνωρίσει.
 |
 |
Στο αθηναικό συναυλιακό ντεμπούτο τους στο Death Disco, οι διοργανωτές τους “ζευγάρωσαν” με τους ανερχόμενους στην εγχώρια σκηνή Cyanna Mercury, δημιουργώντας ένα ελκυστικό πακέτο για κάθε φίλο του λεγόμενου ψυχεδελικού ήχου. Οι τελευταίοι, κάνοντας χρήση του backline των The Myrrors, πέρα από άψογη ηχητική, απέδειξαν ότι πιθανότατα διαθέτουν ένα εξαιρετικά λαμπρό μουσικό μέλλον εμπρός τους. Ακροβατώντας μεταξύ σκοτεινής americana και post punk εκφάνσεων, ενώ παράλληλα προέτειναν την χείρα τους ως την ψυχεδέλεια και το doom rock, δημιούργησαν ένα εξαιρετικά συμπαγές και γοητευτικό μουσικό μείγμα, του οποίου η εγγενής catchiness δύναται να τραβηξεί την προσοχή ευρύτερου ακροατηρίου. Η χρήση του ανατολίτικου στοιχείου, πέρα από το ότι ανέβαζε κατά πολύ ορισμένες από τις συνθέσεις τους, γινόταν μεθοδικά και όντας τοποθετημένη στα σωστά σημεία, προφυλάσσοντας έτσι το σχήμα από τυχόν kitsch κακοτοπιές.
Κάτι μου λέει ότι οι δρόμοι μας θα ξανασμίξουν λίαν συντόμως.
 |
 |
Οι αμερικανοί The Myrrors από την άλλη, σε αρκετά διαφορετικό μήκος κύμματος, μας γύρισαν πίσω στα τέλη των '60s και τις αρχές τις δεκαετίας του '70, τόσο με τις ενδυματολογικές, όσο και με τις μουσικές τους επιλογές. Πέρα από δεύτερη κιθάρα και μπάσο, το συγκρότημα έχει προσθέσει στις τάξεις του και βιολί, όργανο που έχει δώσει ακόμα μία διάσταση στον ήχο τους. Ο εξαιρετικός βιολιστής που τους συνοδεύει, αν και είχε κυρίως υποστηρικτικό ρόλο, ήταν στιγμές που έβγαινε μπροστά κι έπαιζε πιο μελωδικά, όπου πραγματικά έκανε τη διαφορά.
 |
 |
Είναι γεγονός ότι η μουσική των The Myrrors αγκαλιάζει την πιο moody πλευρά του ψυχεδελικού ήχου, αποφεύγοντας τα έντονα fuzzy ξεσπάσματα κι επενδύοντας σχεδόν αποκλειστικά στην ατμόσφαιρα, κάτι που ζωντανά μεταφράζεται σε μια αρκετά μεγάλη απόσταση, η οποία υπάρχει για να διανυθεί μεταξύ διάθεσης κοινού και συγκροτήματος. Η απόσταση από τη μεριά τους θεωρώ ότι δε διανύθηκε τελικά στο έπακρο, κυρίως λόγω και του ήχου, ο οποίος αν και ευκρινέστατος, δε στάθηκε ιδιαίτερα δυνατός.
 |
 |
Από αυτό το σημείο κι έπειτα, ο κλήρος έπεσε στο κοινό. Εφόσον διέθετες την όρεξη να περπατήσεις αυτό το έξτρα μίλι, που θα σε έφερνε μερικά βήματα πιο κοντά στη μουσική μέθεξη, πιθανότατα ανταμοίφθηκες και με το παραπάνω. Οι υπόλοιποι, μείναμε με την εντύπωση ότι παρακολουθήσαμε μια άψογη κατά τ'άλλα συναυλία, από την οποία όμως έλειπε αυτό το “κάτι” επιπλέον, που θα την τοποθετούσε σε ένα από τα ψηλά ράφια των συναυλιακών κατάστιχων του μνημονικού μας.
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Σούρσος
Comments
