Μία πολύ όμορφη βραδιά είχαμε την ευκαιρία να ζήσουμε όσοι δώσαμε το παρόν στην επετειακή συναυλία των Iσπανών instrumental post rockers Toundra. Το κουαρτέτο συμπλήρωσε φέτος 10 χρόνια ύπαρξης και τι καλύτερο γι'αυτούς αλλά και για μας να το γιορτάσουμε όλοι μαζί με μία περιοδεία, η οποία μάλιστα είχε ως πρώτο της σταθμό την χώρα μας. Κατηφορίζω προς το γειτονικότατο Fuzz για άλλη μία φορά τον τελευταίο καιρό, μετά του Oceans Of Slumber και τους Alcest (και προσεχώς τους Wovenhand και τους Samsara Blues Experiment). Τη βραδιά στήριξαν με σπουδαίες εμφανίσεις δύο τοπικά συγκροτήματα που είχα εν γνώσει, αλλά δεν είχε κάτσει να τους δω ακόμα και ευτυχώς έλαχε η συγκεκριμένη μέρα, όπου και εκτιμώ ότι οι εμφανίσεις τους έγιναν άμεσα αντιληπτές και βιώσιμες, σαφέστατα και λόγω της διαφορετικότητας των Toundra αλλά και επειδή ευτυχώς το κλαμπ είχε κόσμο αυτή τη φορά. Και επειδή κάτι με πιάνει και την έχω δει πολύ άπλας που είναι δίπλα, κλασσικά φτάνω με το που αρχίζει η πρώτη νότα του πρώτου τοπικού μας σχήματος, κάποια στιγμή πρέπει να το κόψω αυτό, διότι ναι μεν φτάνω με χειρουργική ακρίβεια στον χώρο κάθε φορά, αλλά μία φορά να γίνει η μόντα, θα χάσω την αρχή και δεν είναι ούτε σωστό προς τις μπάντες, ούτε επαγγελματικό όσον αφορά εμένα.
Ξεκίνημα δυνατό, πειθήνιο και άκρως απολαυστικό και εντυπωσιακό με τους Their Methlab. Ο ήχος είναι κρυστάλλινος, δυνατός και πρωτοφανέστατα μεταδοτικός στο κοινό. Το οποίο κοινό με χαρά μου έβλεπα να είναι σε έναν ικανοποιητικό αριθμό για πρώτο σχήμα της βραδιάς (που φτάσαμε, να βλέπεις να έχει σχεδόν 100-150 άτομα μέσα και να χαίρεσαι, αλλά πάλι καλά που το Post κοινό δεν έχει σχέση μ'εμάς τους σκληρούς μεταλλάδες και τα στηρίζει αυτά). Το τρίο που σχηματίστηκε στα εξωτικά Ιωάννινα αν θυμάμαι, μου έβγαλε πάθος και πολύ ενέργεια επί σκηνής στη μισή ώρα που διήρκησε η φοβερή τους εμφάνιση. Κιθάρες που ξυρίζανε, μπάσο που έδινε απίστευτο όγκο και ο ντράμερ να κατεδαφίζει τοίχους με το παίξιμο του, απίστευτα δεμένοι μεταξύ τους (σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις καταλαβαίνεις από που προήλθε ο όρος power-trio για συγκροτήματα τριών ατόμων), ενώ απόλυτα αφοσιωμένοι και συγκεντρωμένοι στο παίξιμο τους, δε χρειάζεται να μεταδώσουν τη μουσική τους κάνοντας καραγκιοζιλίκια επί σκηνής. Χωρίς λόγια στα κομμάτια τους, όπως και οι headliners, λένε πολλά περισσότερα από όσο μπορεί να φανταστεί κανείς. Πολλές μπάντες του είδους τις έχω φανταστεί πως θα ήταν με στίχους, τους Their Methlab δε θα χρειαστεί, γιατί είναι φτιαγμένοι να παίξουν αυτό ακριβώς το στυλάκι με τον ουσιαστικότατο τρόπο που το κάνουν. Εύχομαι ανάλογες εμφανίσεις μεγαλύτερης διάρκειας μελλοντικά, μπράβο σας παίδες!
Συνέχεια με την έκπληξη/ατραξιόν/γροθιά στο στομάχι της βραδιάς. Κυρίες και κύριοι, με το χέρι στην καρδιά, οι Allochiria ήταν ότι καλύτερο είδαμε στο Fuzz αυτό το βράδυ. Με όλο το σεβασμό στους Toundra, τους οποίους αγαπάω από το 1ο τους άλμπουμ, τα παλικάρια μας και η Ειρήνη στα φωνητικά δώσανε ρεσιτάλ. Αν αγαπάς ή καλύτερα αν προσκυνάς όπως ΟΦΕΙΛΕΙΣ συγκροτήματα θρύλους όπως τους πατέρες Neurosis, τους αδικοχαμένους Isis και τα 2 από τα 3 καλύτερα συγκροτήματα στον πλανήτη σήμερα, δηλαδή τους εξωπλανητικούς Cult Of Luna και το νόημα του πόνου Amenra, τότε σίγουρα βλέποντας τους αγαπητέ αναγνώστη, εκσπερμάτωσες χωρίς προσπάθεια. Για 40' τα παιδιά κάνανε μία από τις πλέον επιβλητικές εμφανίσεις εγχώριου υποστηρικτικού σχήματος, με την Ειρήνη σαν άλλος Van Eeckhout να τραγουδάει με πλάτη στο κοινό και να σκίζει τον οισοφάγο της μέχρι το μεδούλι με τα καταπληκτικά φωνητικά της. Ογκώδεις, βαρύτατοι σαν αμώνι που σου πέφτει στο κεφάλι και σε αφήνει σε κώμα, και προσβάσιμοι όσον αφορά τη μετάδοση συναισθημάτων, κάνανε εμφάνιση που θα ζήλευαν πολλές μπάντες του εξωτερικού. Νομίζω πως ότι περαιτέρω και να γράψω θα τους αδικήσω, χαίρομαι πολύ που τους πέτυχα για 1η φορά, τόσο πολύ που αμφιβάλλω αν μπορούν να παίξουν ακόμα καλύτερα. Αξίζουν προβολή και στο εξωτερικό, εύχομαι ότι καλύτερο, με στείλατε αδιάβαστο κύριοι και δεσποινίδα!
Η ώρα έχει πάει 22:45, 5' μετά το προγραμματισμένο χρονοδιάγραμμα, οι Μαδριλένοι (μόνο Μπάρτσα ρε, δε σας χάλασε τις προάλλες) κάνουν την εμφάνιση τους και αρχίζουν να ξετυλίγουν το ταλέντο τους επί σκηνής. Κατά το πρώτο 25λεπτο όπου έχουν ήδη προλάβει να παίξουν κομματάρες τύπου ''Magreb'' και ''Zanzibar'' στα καπάκια, ο ήχος τους είναι μεν καθαρότατος, αλλά σαν να έλειπε κάτι από ένταση που θα έκανε τα πράγματα ακόμα καλύτερα. Από εκεί και μετά, ο ήχος φανερά δυνάμωσε και οι Σπανιόλοι φανέρωσαν τις πραγματικές πτυχές του ήχου τους. Μορφάρες όλοι, ειδικά ο αρχηγός κιθαρίστας και παλαιότερο μέλος Esteban, έδειξαν πόσο πολύ το διασκέδαζαν και πόσο χαρούμενοι ήταν που παίζανε για μας, ενώ δεν έλειψε και αρκετό κούνημα επί σκηνής, πολύ όμορφο να βλέπεις επικοινωνία μεταξύ των μελών του συγκροτήματος στο σανίδι και να διακρίνεις πόσο πολύ γουστάρουν αυτό που κάνουν. Από το 45λεπτο και μετά και κατά το τελευταίο μισάωρο γενικά της τίμιας 75λεπτης εμφάνισης τους που περιείχε και encore 2 κομματιών στο τέλος (με περίσσεια χαρά, άλλο που δεν ήθελαν), ο ήχος δυνάμωσε ακόμα παραπάνω, κάνοντας σε σημεία αντηχεία που έσπαγε νεύρα. Αποχώρησαν θριαμβευτικά και με το κοινό να είναι χαρούμενο και πλήρες μετά την εμφάνιση τους, ήταν όπως ακριβώς τους περίμενα, απλά δυστυχώς για να είμαι δίκαιος, πέσανε σε φοβερά support και δε θα μας πέσει ο κώλος να υμνήσουμε μία φορά την αξία των δικών μας παιδιών. Το σίγουρο είναι ότι βλέποντας τους, είχα την ευκαιρία να θαυμάσω συγκρότημα που είναι στην καλύτερη τους φάση και πως δηλώνω ευθέως στους διοργανωτές να το παλέψουν για Pelican στο άμεσο μέλλον. Εύγε!
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Αλόρας
Φωτογραφίες: Καταστρόφος Αλέξανδρος
Comments
