Πρέπει να ήταν γύρω στα τέλη Ιουλίου όταν είδα την ανακοίνωση. “Ο θρυλικός κιθαρίστας ULI JON ROTH στην Καστοριά!”. Μπορεί για κάποιον που έχει μεγαλώσει σε μια μεγάλη πόλη αυτό να μη λέει πολλά. Ένα ακόμα live. Αλλά για κάποιον που έχει μεγαλώσει σε μία πόλη σαν την Καστοριά αποτελεί ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα. Ο Uli Jon Roth, ο κιθαρίστας που έπαιξε βασικό ρόλο στον ήχο των Scorpions κατά τη δεκαετία του '70, στην αρχή της καριέρας τους, θα ερχόταν στη δική μου πόλη. Μου φαινόταν απίστευτο. Πολύ ενδιαφέρον ήταν και το γεγονός πως θα ερχόταν για ένα ακουστικό show, κάτι το οποίο δεν είχε ξανακάνει ποτέ στο παρελθόν, αλλά γνωρίζοντας πως ο Uli είναι πολύ σχολαστικός με την τελειότητα στις δουλειές του, δεν είχα καμία αμφιβολία για το αποτέλεσμα.
Έφτασε λοιπόν η ημέρα του πολυπόθητου live. Έχοντας δει το αντίστοιχο show στη Θεσσαλονίκη δύο ημέρες νωρίτερα νόμιζα πως ήξερα περίπου τι να περιμένω, αλλά για ακόμα μία φορά, έκανα λάθος, αφού ποτέ δύο live shows του Uli δεν είναι ίδια. Πάντα θα βρει τον τρόπο να κάνει κάτι το διαφορετικό. Πρέπει να ήταν περίπου 11 παρά η ώρα όταν έφτασε στο Prague Draft, συνοδευόμενος από τα μέλη της μπάντας του, Niklas Turmann, David Klosinski, και Corvin Bahn, και χωρίς σχεδόν καθόλου καθυστέρηση πήραν της θέσεις τους και πλέον ήταν γεγονός. Ο Uli Jon Roth ήταν στην Καστοριά και έπαιζε για το κοινό του.
Πρώτο κομμάτι το I've Got To Be Free, από το Taken By Force, τον τελευταίο δίσκο του Roth με τους Scorpions. Δεύτερο κομμάτι το They Need A Million (Scorpions), και στη συνέχεια Firewind (Electric Sun), Starlight (Sky of Avalon), αλλά και η έκπληξη Tanz in die Dämmerung (Sky of Avalon), το οποίο είχαν προβάρει νωρίτερα την ίδια μέρα. Μέχρι αυτό το σημείο, το κοινό παρότι θερμό, φαινόταν λίγο μουδιασμένο, κάτι το οποίο θα μπορούσε να οφείλεται στον ακουστικό χαρακτήρα του show. Παρά τα κάποια μικροπροβλήματα που υπήρξαν με τον ήχο, το live συνεχίστηκε κανονικά με περισσότερα κομμάτια από την εποχή του Roth με τους Scorpions. We'll Burn The Sky, In Trance, Fly To The Rainbow, Virgin Killer, Polar Nights, Dark Lady, Pictured Life, Catch Your Train, όλα συνοδευόμενα από τα άψογα φωνητικά του Niklas Turmann αλλα και μερικά φωνητικά από τον ίδιο τον Uli, του οποίου δε θα μπορούσαν να λείπουν φυσικά οι χαρακτηριστικοί αυτοσχεδιασμοί με την κιθάρα του σε διάφορα σημεία. Κάπου εκεί μεταξύ των τραγουδιών, ο Uli πήρε στα χέρια την ηλεκτρική του Sky Guitar την οποία και δεν αποχωρίστηκε μέχρι το τέλος του show, προσδίδοντάς του έτσι έναν πιο “ηλεκτρικό” χαρακτήρα, ξεσηκώνοντας το κοινό και ταξιδεύοντάς το σε εποχές Tokyo Tapes (1978). Βάση για να μη χαθεί ο τελείως ο ακουστικός χαρακτήρας του show, αποτέλεσαν οι ακουστικές κιθάρες των Turmann και Klosinski, αλλά και τα πλήκτρα του Corvin Bahn που γέμιζαν τον ήχο ακριβώς όπως και όπου έπρεπε, δίνοντας ένα πολύ ωραίο αποτέλεσμα. Επόμενο κομμάτι το All Along The Watchtower (Bob Dylan), και στη συνέχεια το Little Wing του Jimi Hendrix, ο οποίος αποτέλεσε σημαντικό παράγοντα στην εξέλιξη του ήχου και του στυλ του Uli ως κιθαρίστα, καθώς πάντα αποτελούσε ίνδαλμά του. Τέλος ακούστηκε η χαρακτηριστική εισαγωγή του Sails Of Charon (Scorpions) το οποίο οδήγησε στο κλείσιμο του show μέσα σε φωνές και ζητωκραυγές, ενώ ο Uli αφού καληνύχτησε τον κόσμο στα ελληνικά αποχώρησε από τη σκηνή.
Δεν πέρασε πολλή ώρα, και ο Uli πήρε θέση κοντά στην έξοδο και άρχισε να υπογράφει αφίσες, δίσκους και εισητήρια, και να βγαίνει φωτογραφίες με όσους του το ζητούσαν. Παρά το στριμωξίδι, τον πολύ κόσμο που ήρθε απότομα, και την όποια κούραση μπορεί να είχε από τις συνεχόμενες ημερομηνίες της ελληνικής περιοδίας του, ο Uli δεν άφησε κανέναν παραπονεμένο. Επί πολλή ώρα τον έβλεπα να υπογράφει, να φωτογραφίζεται και να συζητάει, μέχρι και με το τελευταίο άτομο που υπήρχε στην ουρά, κάτι που τον τιμάει σαν μουσικό, και δείχνει πως όσο ψηλά κι αν έχει φτάσει, είναι ένας καλλιτέχνης ο οποίος ξέρει να σέβεται το κοινό του, κάτι το οποίο φάνηκε και από το χαμόγελό του όταν του είπα ένα μεγάλο ευχαριστώ για ό,τι μου έχει προσφέρει με τη μουσική του τόσα χρόνια.
Φεύγοντας από το χώρο, ακόμα σκεφτόμουν το live το οποίο έζησα, και ξέρω πως θα είναι κάτι το οποίο θα θυμάμαι για πολύ καιρό...
Για το τέλος να πούμε συγχαρητήρια στον Ηλία Αραβίδη που χάρη σε αυτόν ο Uli πείστηκε να κάνει για πρώτη φορά στη καριέρα του ακουστική περιοδεία,στο Ζήση τον Πετκανά ο οποίος συνέβαλε στο να έρθει ο μεγάλος αυτός μουσικός στη πόλη της Καστοριάς και φυσικά στο μαγαζί Prague Draft!
Για το Rock Overdose & το Greek Sting Fan Club,
Γιώργος Ζεϊμπεκάκης
Comments
