Αν και ημερολογιακά είχε μπει ήδη ο Σεπτέμβριος, στην Κοζάνη ήταν ακόμα καλοκαίρι. Βράδυ της 03/09, Πέμπτη, και αν και καθημερινή, η κίνηση στους δρόμους και στην πλατεία της πόλης ήταν αρκετή. Στο Old School Blues-Rock Bar, ο κόσμος είχε αρχίσει να μαζεύεται από νωρίς και γύρω σου επικρατούσε μια περίεργη ατμόσφαιρα. Ήταν κάτι σαν αστείο το ότι ο θρύλος Uli Jon Roth θα βρίσκονταν σε λίγη ώρα δίπλα μας, στην πόλη μας. Σα να μη μπορούσαν μερικοί να το πιστέψουνε ακόμα. Τα περισσότερα εισιτήρια είχαν φύγει στην προπώληση μέρες πριν, πράγμα που έδειχνε πόσο ο κόσμος αδημονούσε για το live αυτό.
Όταν έφτασα εγώ στο Old School, το μαγαζί είχε ήδη γεμίσει. Ηλικιακά το κοινό είχε μια ποικιλία, αποτελούμενο κατά βάση από άτομα των 25-30+, ανθρώπους νέους μεν αλλά που να έχουν προλάβει και τον Roth σαν νωπή ιστορία των Scorpions και σαν solo καριέρα. Οι πιο μικροί φαινόταν διψασμένοι να ακούσουν και να μάθουν από πρώτο χέρι για αυτό το μεγάλο κιθαρίστα, ε και για τους πιο μεγάλους εντάξει, μπορώ να πω με σιγουριά ότι ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Όλοι αυτοί λοιπόν, μαζί τους και εγώ, περίμεναν ανυπόμονα το show να αρχίσει.
Κατά τις 10, από την πόρτα και το πολύ μικρό κενό που είχε για να περάσεις, μπαίνει ο Corvin Bahn, bandmate του Uli στο ρόλο των πλήκτρων και των φωνητικών. Χειροκροτήματα απο παντού, μιας και έχει πέσει το έναυσμα ότι η ώρα ήρθε. Αμέσως μετά David Klosinski (κιθάρα), Niklas Turmann (φωνή και κιθάρα) και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα μπαίνει και ο Uli Jon Roth, ζωσμένος ήδη την ακουστική κιθάρα του και με τη χαρακτηριστική κόκκινη μπαντάνα του επί κεφαλής. “Uli, Uli, Uli, Uli” οι ρυθμικές ιαχές του κόσμου του δίνουν την ώθηση που χρειάζεται, και το live ξεκινά.
Επί σκηνής, ο Uli και η μπάντα του ανταποδίδει πλήρως την ενέργεια που λαμβάνει. Με τις πρώτες νότες ακόμα το κοινό δίνει με δυνατά παλαμάκια το ρυθμό, ο τραγουδιστής Niklas Turmann παρακινεί και τους τελευταίους να συνεχίσουν να το κάνουν και ο χώρος γεμίζει με μουσική. Αν και το πρώτο acoustic tour για τον Uli, όλοι τους φαινόταν αρκετά οικείοι και άνετοι με αυτό. Μια παγίδα και ταυτόχρονα φόβος των παλαιότερων, ήταν μήπως στο ακουστικό σετ χαθεί λίγη από τη μαγεία της μουσικής του και αδειάσει ο ήχος ανεπανόρθωτα. Από τα πρώτα τραγούδια φάνηκε όμως ξεκάθαρα ότι κάτι τέτοιο δεν επρόκειτο να συμβεί. Οι 2 κιθάρες της βραδιάς, σε συνδυασμό με τα πλήκτρα, γέμιζαν τα πάντα και έστρωναν ιδανικά το έδαφος για τον βιρτουόζο Uli να αλωνίσει κυριολεκτικά το πεντάγραμμο με τα solo και τους αυτοσχεδιασμούς του.
Σαν ήχος και performance, τα πάντα ήταν σχεδόν αψεγαδιαστα. Ο Niklas Turmann απέδωσε αρκετά καλά τα καθήκοντά του πίσω από το μικρόφωνο, ξεσήκωσε τον κόσμο και έδωσε το ρυθμό με την κιθάρα του. Δίπλα του, η ήρεμη δύναμη Corvin Bahn, με μερικά φωνητικά και τα πλήκτρα του μπροστά, έδωσε ατμόσφαιρα και μια πολύ χαρακτηριστική «80ίλα» με τις μελωδίες και τις ατμόσφαιρες του, και ο David Klosinski συνόδευε με την κιθάρα του ανελλιπώς τα απαιτητικά κομμάτια της μπάντας. Μιλώντας για κομμάτια, ο Uli και η παρέα του δεν απογοήτευσε κανέναν. Ακούστηκαν πολλά τραγούδια από τη δισκογραφία του με Scorpions, όπως τα We'll Burn The Sky, In Trance, Fly To The Rainbow, Polar Nights, Virgin Killer, Dark Lady, Pictured Life, Catch Your Train, 1-2 διασκευές όπως το (αγαπημένο του Uli) “All Along the Watchtower” του Bob Dylan και το “Little Wing” του Jimi Hendrix, και επίσης αρκετά και από Electric Sun και τη σολο καριέρα του. O Uli Jon Roth δεν παρέλειψε να μας δώσει και μια γεύση της μεστής φωνής του, τραγουδώντας είτε lead, είτε κάνοντας backing vocals σε πολλά κομμάτια του. Στα μισά περίπου του playlist μάλιστα, ο Uli πήρε στα χέρια τη χαρακτηριστική ηλεκτρική του Sky Guitar την οποία και δεν άφησε μέχρι το τέλος του show. Αυτός ο ηλεκτρικός τόνος απογείωσε τον παλμό και θύμισε έντονα και γλυκά εποχές Tokyo tapes, βάζοντας στο κάδρο και μερικές ψυχεδελικές πινελιές Pink Floyd.
Το live τελείωσε περίπου στις 12 και, μετά από ένα μικρό encore φυσικά, κατ’ απαίτηση του κοινού. Για αρκετή ώρα αργότερα ο Uli δεν αρνήθηκε σε κανέναν φίλο του τίποτα. Υπέγραψε CD και δίσκους, μίλησε με τον κόσμο και έβγαλε υπομονετικά αμέτρητες φωτογραφίες με τους θαυμαστές του.
Ένας πραγματικά μεγάλος καλλιτέχνης, που όσο μεγάλος, άλλο τόσο ταπεινός είναι και παρουσιάζεται. Χωρίς φανφάρες και «υφάκι», ζεστός, απλός και εγκάρδιος άφησε όλο τον κόσμο με χαμόγελα και πλήρως ευχαριστημένο, τόσο μουσικά όσο και συναισθηματικά. Μακάρι πολλοί νεότεροι κιθαρίστες -και μη- να ακολουθήσουν το παράδειγμά του.
Να ευχαριστήσω, εκ μέρους πιστεύω της μεγαλύτερης μερίδας του κόσμου, τον Άγγελο Μουτίδη και όλο το προσωπικό του Old School για την άριστη διοργάνωση του live, τον πολύ καλό ήχο και την ευκαιρία που έδωσαν (για άλλη μια φορά) στους μουσικόφιλους της Κοζάνης να παρευρεθούν σε ένα τέτοιο live, στη συγκεκριμένη περίπτωση με ένα μεγάλο κιθαρίστα.
Cheers, να ‘μαστε καλά, και τα λέμε στα επόμενα!
Για το Rock Overdose,
Ηλίας ‘Nerevarine’ Κυτίδης
Φωτογραφίες: Michael Temelkos Photography
Comments
