Λίγες μέρες μετά το καταιγιστικό χτύπημα των Deftones στο Heavy By The Sea, είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε ένα ακόμα live πρώτης γραμμής, όχι σε ανοικτό χώρο αυτή τη φορά, αλλά στο πιο “ζεστό” περιβάλλον του Αν. Οι Unida, ένα από τα σημαντικότερα σχήματα της καλιφορνέζικης desert rock σκηνής, στα πλαίσια της πρόσφατης επαναδραστηριόποιησης τους και της συνακόλουθης ευρωπαικής περιοδείας που πραγματοποιούν, έκαναν στάση στη χώρα μας και οι φίλοι του συγκεκριμένου ήχου ήταν δεδομένο ότι θα έδιναν βροντερό παρόν.
Των Unida προηγήθηκαν οι πειραιώτες Audiobreed, οι οποίοι εμφανίστηκαν στη σκηνή γύρω στις εννέα παρά δέκα. Τα παιδιά κινούνται στη φάση του επιμεταλλωμένου stoner/southern ήχου, που εμένα προσωπικά με έχει πλέον κουράσει. Οι Audiobreed στάθηκαν τιμιότατοι, τεχνικά άρτιοι και αρκούντως ορεξάτοι, αλλά η πολυπόθητη υπέρβαση δεν συνέβη ποτέ. Να σημειωθεί ότι ο κιθαρίστας τους για κάποιο λόγο δεν είχε ενισχυτή επί σκηνής, αλλά έδινε σήμα κατευθείαν στα ηχεία που είναι στημένα περιμετρικά του χώρου, πράγμα που στέρησε -τουλάχιστον στους έμπροσθεν- την πλήρη ηχητική εμπειρία των Audiobreed.
Οι Unida δεν άργησαν να παραλάβουν τη σκυτάλη και λίγο μετά τις 10 πήραν με τη σειρά τους θέση επί σκηνής. Οι εναρκτήριες νότες του “Wet Pussycat” έσπειραν ενθουσιασμό στις πρώτες σειρές, ο οποίος -λίγο εώς πολύ- θα βαστούσε μέχρι το τέλος του set τους.
Αυτό που κανείς διακρίνει με την πρώτη σε μια ζωντανή εμφάνιση τους, είναι η εξαιρετική κατάσταση της φωνής του John Garcia, η οποία μετά από τόσα χρόνια στο κουρμπέτι, με ένα σωρό μπάντες, έχει κρατήσει αναλλοίωτα τόσο το “χρώμα”, όσο και το εύρος της. Με το γνωστό απόμακρο όσο και αρχοντικό στυλ του, απέφυγε περιττά ροκσταριλίκια κι επιτέλεσε το ρόλο του στο ακέραιο. Αυτό το γαλάζιο πουκάμισο που φώναζε “κατεβαίνω δημοτικός σύμβουλος με παράταξη που πρόσκειται στη Νεά Δημοκρατία” να έλειπε και τα πράγματα θα ήταν ακόμα καλύτερα.
Οι έτεροι παλιοί, Arthur Seay (κιθάρα) και Miguel Cancino (τύμπανα), από την άλλη, ήταν αυτοί που είχαν επιφορτιστεί με την σκηνική παρουσία του συγκροτήματος,. Δεν έχασαν την παραμικρή ευκαιρία να “παίξουν" με το κοινό και γενικότερα να ποζεριάσουν όσο περισσότερο γινόταν, ενώ μετά το πέρας της συναυλίας κατέβηκαν στον κόσμο για τις απαραίτητες φωτογραφίες και υπογραφές σε δίσκους. Άψογοι και στα εκτελεστικά τους καθήκοντα, με τον Miguel Cancino να είναι αυτός που ξεχώρισε ένα “τσακ” παραπάνω, χάριν στο φρενήρες drumming του, ενώ ο “νέος” Curt Christensen (των Dixie Witch) παρέμεινε σιωπηλός στη γωνιά του, αλλά έπαιζε στο μπάσο ο,τι ακριβώς χρειαζόταν για να μη χάσει η μπάντα ούτε σε groove, μηδέ σε ορμή.
Εξόφθαλμο αρνητικό της εμφάνισης των Unida, η μικρή διάρκεια της, η οποία μετά βίας ξεπέρασε τα 70 λεπτά. Αν σε αυτό συνυπολογίσετε ότι το -πιθανότατα όχι και τόσο- αυτοσχέδιο jam, κάλυψε τουλάχιστον ένα δεκάλεπτο από αυτήν, οι εντυπώσεις αμβλύνονται ακόμα περισσότερο.
Σίγουρα το αποτέλεσμα ικανοποίησε, αλλά με ενενηντάλεπτο setlist και λιγότερο “επαγγελματική” προσέγγιση θα μιλούσαμε για άλλη, πολύ καλύτερη συναυλία.
Setlist:
Wet Pussycat
Thorn
Stray (Διασκευή σε Leafhound)
Red
Human Tornado
Vince Fontaine
MFNO
Jam
Nervous
Puppet Man
Dwarf It
Encore:
Black Woman
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Σούρσος
Comments
