Ανταπόκριση: Unity 1, Uli Jon Roth, Gus G, special guests: Jorn Lande, Mats Leven 11-12/3/2014, Κύτταρο – Αθήνα

Ημέρα 1^η

Τρίτη 11/3/2014

Όλα ρολόϊ.

Όπως είχε ανακοινωθεί: οι πόρτες άνοιξαν στις 8μιση  και σε μία ώρα και κάτι, στις 21:40, ο Jorn Lande έχει ανέβει στη σκηνή. Αδυνατισμένος, ευχάριστος, φιλικός και επικοινωνιακός, έκανε τις συστάσεις του με το ελληνικό κοινό, ίσα-ίσα μια πρώτη γνωριμία δηλαδή, αφού μετά από μόλις πέντε κομμάτια αποχαιρετούσε. Μπορεί να μου φάνηκε λίγο, μπορεί η απρόσμενη διασκευή στο “Wishing well” να μη βγήκε και τόσο καλά, (ο Jorn δεν έχει τις ψηλές του Dio, ούτε καν του παλιού καλού Coverdale, κι ας έχει αυτές τις δύο φωνές ως αναφορά, μεχρί σημείου μιμήσεως συχνά), αλλά ο Jorn με τη θετική του ενέργεια, έχει ήδη κάμποσους φίλους και fans εδώ, άφησε καλές εντυπώσεις και πλέον, αφού δοκιμάστηκαν τα νερά, λογικά δε θα αργήσουμε να τον δούμε να έρχεται με το δικό του σχήμα. Αυτή τη φορά έπαιξε με τους μουσικούς του Uli, including βέβαια τον έτερο δικό μας άνθρωπο επί σκηνής, τον Μάκη Τσελέντη στα πλήκτρα.

     Jorn Lande setlist
 

1. Carry the Black
2. Below
3. Wishing well (Black Sabbath cover)
4. World Gone Mad
5. Lonely Are The Brave Gus on Fire

 

 

 

 

 

 

 

 

Είναι η σειρά του δικού μας Gus G. , με τους ηρωϊκούς Ule Ritgen στο μπάσο, Jamie Little στα drums και Niclas Turmann στην δεύτερη κιθάρα , που έπαιξαν απ’ την αρχή μέχρι το τέλος της βραδιάς, με όλους. Ρυθμική μηχανή εμπιστοσύνης όλοι τους, έφεραν την αποστολή τους εις πέρας με μόνο μια επικίνδυνη στιγμή, σ’ ένα κομμάτι του Jorn, λίγο νωρίτερα. Τα κομμάτια του Gus τα παίξανε άψογα, όπως και το σετ του Uli μετά. Μαζί με τον Έλληνα κιθαρίστα και ο Mats Leven στη φωνή, κι όπως διαφαίνεται: βασικός συντελεστής στο προσωπικό άλμπουμ του πρώτου, το οποίο παρουσίασαν εκτενώς. Και μάλιστα το άλμπουμ είναι πραγματικά καλό. Έπαιξαν 5 κομμάτια στη σειρά, νομίζω, όλα τους άξια δεύτερης ακρόασης – δεν είναι καθόλου λίγοι όσοι έσπευσαν στον πάγκο με τα merchandise και χτύπησαν βινύλια, cd’s και μπλουζάκια.

Έντονα κινητικός, ψυχωμένος, με ένταση και καλές ψηλές στη φωνή του, ο Mats Leven είναι τρεις φορές καλύτερος από οποιονδήποτε τραγούδησε ποτέ με τους Firewind –φάνηκε νομίζω αυτό, στο κομμάτι των Firewind που έπαιξαν καλώντας επί σκηνής και τον Bob Katsionis με την δυνατή και άνετη σκηνική του παρουσία. Έχοντας παρουσιάσει επιτυχώς και σε βάθος το προσωπικό άλμπουμ στο 1ο μισό του προγράμματος, από ‘κει και μετά ο Gus, o Mats και οι υπόλοιποι βάλθηκαν να ευχαριστήσουν το κοινό, πρώτα με το “Holywood” των Thin Lizzy, πιο μετά με μια εξαιρετική, ογκώδη και πιστή διασκευή του “Into the Void” των Black Sabbath, και με το “Crazy Train” τελευταίο κομμάτι του σετ.

Προτελευταίο κομμάτι το ομώνυμο του νέου άλμπουμ, “I Am The Fire”, ο Gus ευχαρίστησε το κοινό για την υποδοχή στα νέα του κομμάτια, (όπως το “Summer days” και το “Redemption”, που «σου μένουν»), έπαιξε παθιασμένα με έναν αντάξιο frontman δίπλα του, ό,τι καλύτερο δηλαδή. Αμείωτο το ενδιαφέρον.

 

Gus G. setlist
 

 1. My Will Be Done

2. Eyes Wide Open

3. Vengeance

 4. Blame It on Me

 5. Summer Days

6. Hollywood (Down on Your Luck) (Thin Lizzy cover)

 7. Kill to Live (Firewind song)

 8. Redemption

 9. Into the Void (Black Sabbath cover)

 10. I Am the Fire

11. Crazy Train (Ozzy Osbourne cover)

Note: With Mats Leven on vocals

 

Uli, o σπουδαίος guitar-guru

Όποτε πας να δεις Uli Jon Roth πας να δεις επίπεδο «θεού» της κιθάρας. Όσες φορές τον έχω δει λάϊβ αναρωτιέμαι: μήπως ο Malmsteen είναι πολυδιαφημισμένος και το ορίτζιναλ μοντέλο είναι ο κύριος εδώ με τον θρυλικό κατάλογο;

Μετά από κάμποσο διάλειμμα – δικαιολογημένος χρόνος, μόνο και μόνο για τον ντράμερ και τον μπασίστα (βλ.: ανάσες), Uli και μπάντα μπαίνουν με κέφια, με Tokyo Tapes: το intro κομμάτι, το “All night long” κι αμέσως με “Longing for fire” και “Crying days”. Και μπαίνεις από νωρίς στον παράδεισο, με μια επική εκτέλεση του “Sails of Charon” και που να ‘ξέρες ότι μόλις έπεσες στη χρυσαλλίδα του αειθαλούς wizard: από το “Sails..” και μετά έζησα μια μέθεξη που είχα κάμποσο καιρό να νιώσω σε συναυλία ή άλλη ζωντανή παράσταση.

Κι όλοι στο κοινό, χειροκροτούν και μετά κάνουν ησυχία πριν το επόμενο κομμάτι, περιμένοντας σα να βρίσκονται σε συναυλία κλασικής μουσικής, mesmerized σαν και’μένα, επιβεβαιώνουν εκ νέου ότι να, έχουμε δίκιο: να η καλή μουσική, να και πόσο προσεγμένα την έχει προσεγγίσει αυτή η καλή μουσική μονάδα, το όλο συγκρότημα.

Μόνο ο Niclas Turmann «στέγνωσε» κάποια στιγμή, πιέστηκε φωνητικώς σε κανα’δυο κομμάτια, αλλά είναι τόσο καλός κιθαρίστας που οι άφθονες διφωνίες και φούγκες του με τον Δάσκαλο λαλούν ακόμη στα ικανοποιημένα μας αυτιά. Κοινώς: έχει γίνει εξαιρετική δουλειά στη ζωντανή παρουσίαση των classics που διαδέχονται το ένα τ’άλλο: “We’ll burn the sky”, “In Trance”, “Fly to the Rainbow”, ένας παράδεισος, μια αρμονική νιρβάνα που διαρκεί και θα διαρκέσει μέχρι το τέλος της συναυλίας. Πάρε και “I’ve got to be free” και “Polar nights” – το μόνο κομμάτι που θα άλλαζα θα ήταν το “All along the watchtower” (προτιμώντας ένα “Dark Lady” ή έστω ένα “Herllcat”, o ιερόσυλος!).

Καιρός η γιορτή να οδεύσει προς το φινάλε της: με Gus και Mats επί σκηνής και “Pictured life” (και μάλλον με το κάψιμο μιας από τις καμπίνες της κιθάρας του Gus) και αμέσως να διαδέχεται τον Mats, o Jorn στο μικρόφωνο για το τελικό jam επί του “Mistreated”.

Uli Jon Roth setlist

 1. All Night Long (Scorpions song)

 2. Longing for Fire (Scorpions song)

3. Crying Days (Scorpions song)

4. The Sails of Charon (Scorpions song)

5. We'll Burn the Sky (Scorpions song)

6. In Trance (Scorpions song)

7. Fly to the Rainbow (Scorpions song)

8. I've Got to Be Free (Scorpions song)

 9. Polar Nights (Scorpions song)

10. All along the watchtower (Jimi Hendrix song)

11. Pictured Life (Scorpions song) (with Gus G. and Mats Leven)

 12. Mistreated (Deep Purple cover) (with Gus G. and Jorn Lande)

 Όλα κύλησαν ρολόϊ εν τέλει, ο Jorn ως guest ήρθε και γνωρίστηκε με το ελληνικό κοινό, ο Gus παρουσίασε αξιόλογο φρέσκο προσωπικό άλμπουμ με δυναμική εμφάνιση κι ο θρυλικός Uli ανέστησε σπάνιες μουσικές ηδονές με μαεστρία. «-Δεν υπάρχει στάνταρ λίστα», μας έλεγε μετά ο Μάκης ο Τσελέντης, «..όποιο κομμάτι αρχίσει να παίζει ο ίδιος και τον ακολουθούμε». Gus, Mats και Jorn βγήκαν λίγο μετά το τέλος της συναυλίας να γνωριστούν με το κοινό, να φωτογραφηθούν και να υπογράψουν. Ο ήχος καθ’ όλη τη διάρκεια του λάιβ ήταν από καλός ως άψογος – όσοι βέβαια βρίσκονται μπροστά-μπροστά, στη μεριά του Roth, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι εκεί δε θ’ ακούν κάτι άλλο – η θέση αυτή είναι ιδανική για πολύ σκληροπυρηνικούς φανς. Σ’ οποιοδήποτε άλλο σημείο βρέθηκα άκουγα μια χαρά, και στα τρία μέρη της βραδιάς.

Το “Unity 1” ήταν ένα ταιριαστό πακέτο, μια χορταστική τριπλή μερίδα καλού heavy rock του τώρα και του τότε. Δεν βλέπω γιατί να μην υπάρξει συνέχεια σε όσα έγιναν αυτή την βραδιά...

 

Για το RockOverdose,

Νάσος Καββαθάς

 

 

 

 

 

 

 

 

------

Ημέρα 2^η

Τετάρτη 12/3/2014

 

Ζεσταμένοι από την πρώτη βραδιά αναμέναμε να δούμε τι μας επεφύλασσε η τελευταία εμφάνιση της περιοδείας του UNITY pt1 στην Ελλάδα. Οι φήμες που θέλουν την δεύτερη μέρα μιας παράστασης να είναι συχνά καλύτερη από την πρώτη επιβεβαιώθηκαν για μια ακόμη φορά, με την αυλαία να πέφτει θριαμβευτικά στο Κύτταρο, την Τετάρτη 12-3-2014.

Τα setlists μπορεί να μην είχαν ουσιαστικές διαφορές και το πρόγραμμα να τηρήθηκε κατά γράμμα, με τη διαφορά ότι η ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε μου φάνηκε περισσότερο ζωντανή, λες και οι συντελεστές της να τα “έδωσαν ΟΛΑ”, τζαμάροντας ίσως λίγο παραπάνω, ανταποδίδοντας την αγάπη σε επίπεδο λατρείας του κόσμου!

Με απλά λόγια, θα μπορούσαμε ίσως να πούμε πως η δεύτερη μέρα έκανε την πρώτη να μοιάζει με πρόβα … όλα ήταν πιο ΔΥΝΑΤΑ, πιο ΕΝΤΟΝΑ και αυτή η ενέργεια των δονήσεων έκανε ακόμα και το ποτό δυνατότερο!

 

Το UNITY pt1 μας είχε υποσχεθεί μια ξεχωριστή σύμπραξη της παλιάς γενιάς με τη νέα και πράγματι αυτό που ζήσαμε ήταν μοναδικό και ανεπανάληπτο. Δε θα μπω σε λεπτομέρειες αλλά θα σταθώ στα σπουδαιότερα highlights που θεωρώ πως έκαναν τη διαφορά …

Είδαμε και ακούσαμε για πρώτη φορά στην Ελλάδα την φωνάρα και τυπάρα Jorn Lande! Η πληθωρική του σκηνική παρουσία και οι φωνητικές του δυνατότητες μας άνοιξαν την όρεξη να θέλουμε να τον ξαναδούμε σύντομα … είμαι σίγουρη πως είναι αμοιβαίο.

Επιπλέον, ακούσαμε σχεδόν ολόκληρο το solo δίσκο του Gus G., ο οποίος μας «σερβιρίστηκε» «ζεστός και ολόφρεσκος», συνοδεία της φωνάρας του αεικίνητου performer Mats Leven, για το ταλέντο του οποίου δε χρειάζονται περαιτέρω φιλοφρονήσεις. Από τις αντιδράσεις του κόσμου φάνηκε πως έχουν ήδη ξεχωρίσει μερικά από τα hitακια του δίσκου ενώ παράλληλα δεν έλειψαν οι στιγμές όπου οι πιτσιρικάδες της παρέας δε δίστασαν να προσπαθήσουν να αγγίξουν την φλεγόμενη κιθάρα του Gus! Ευχάριστη έκπληξη επίσης ήταν και η Firewind νότα... με την συμμετοχή του Bob Katsionis στο "Kill To Live", αν και θα προτιμούσα την 2η τουλάχιστον μέρα να έπαιζαν κάποιο διαφορετικό κομμάτι τους. Οι οπαδοί του Gus G. τίμησαν δεόντος το merch και όσοι προλάβαμε, πριν εξαντληθούν σε χρόνο dt,  να αγοράσουμε το δίσκο - είτε σε CD , είτε σε LP -  σίγουρα παίζει ήδη στο repeat...

Είμαστε τουλάχιστον τυχεροί που σε λιγότερο από ένα χρόνο από τις τελευταίες εμφανίσεις του Uli Jon Roth στην Ελλάδα, τον ξανα-απολαύσαμε, αυτή τη φορά ενισχυμένο με περισσότερα “όπλα”. Οι μουσικοί που τον συνόδευαν καθόλου τυχαίοι, έδειχναν και οι ίδιοι να το απολαμβάνουν, ενώ ο κόσμος χειροκροτούσε φώναζοντας αρκετές φορές ρυθμικά το όνομά του Uli. Εκείνος με τη σειρά του σεμνά μας χάρισε τις ουράνιες μελωδίες της κιθάρας του … κάνοντάς μας να νιώσουμε πραγματικά in trance… παγιδεύοντάς μας σε μια «ονειροπαγίδα» σαν αυτή που είχε δεμένη στην χαρακτηριστική του bandana.

“It’s time for Unity” … με αυτή τη φράση ο Uli κάλεσε στη σκηνή τον Gus G. και αυτό που ακολούθησε ήταν εξίσου μαγευτικό!  

Το λιγότερο ξεχωριστός θα πρέπει να ένιωσε κανείς, έχοντας ζήσει τουλάχιστον 3 ώρες μέσα σε μια μοναδική μουσική ατμόσφαιρα, η οποία επισφραγίστηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο…

‘Ενας γνήσιος θρύλος, ένας σύγχρονος ήρωας, δύο τεράστιες φωνές και μερικοί από τους πιο αξιόλογους μουσικούς του είδους και όχι μόνο, ΜΑΖΙ στη σκηνή!

Όλα αυτά αποτέλεσμα μιας ιδέας εφάμιλλης της συνταγής της επιτυχίας, που μακάρι να γίνει θεσμός, αρκεί ο κόσμος να στηρίζει τέτοιες προσπάθειες… Συγχαρητήρια!

 

Για το RockOverdose,

Βιβή Ζαπαντιώτου

 

Φωτογραφίες: Πέτρος Παπαπέτρος, Γιάννης Λιβανός

 

 

Comments