Μετά τον καταιγισμό της πρώτης ημέρας του φεστιβάλ,οι "επιζήσαντες" ξαναβρεθήκαμε για το τελειωτικό χτύπημα.
Πρώτοι εμφανίστηκαν οι Ιταλοί Battle Ram όπου συναντάμε πάλι τον Gianluca Silvi των Doomsword.
Και αυτοί οι Ιταλοί κινούνται στα πεδία του epic metal αλλά όχι σε όμοια επίπεδα. Αξιόλογη εμφάνιση,χωρίς κάποιες φοβερές εξάρσεις,παρά μόνο στη διασκευή του "Red Sharks" των Crimson Glory. Μπορεί να μην είχαν σημαντικά λάθη αλλά δε κατάφεραν να διεγείρουν πολύ τον κόσμο.Βέβαια δικαιούνται του ελαφρυντικού της πρώιμης ώρας.
Κατόπιν επί σκηνής βρίσκονται οι Έλληνες Wrathblade.
Παρότι είμαι λάτρης του επικού,για τη συγκεκριμένη μπάντα έχω κάποια σημεία που πιστεύω ότι αφαιρούν από τη συνολική τους ποιότητα,και κυρίως αφορά το θέμα των φωνητικών. Όχι ότι δεν είναι σωστά και καλά,απλά κάποια "τραβήγματα", αν έλειπαν θα προσδίδανε μια ακόμα καλύτερη και αμεσότερη αίσθηση. Προφανώς όμως οι περισσότεροι δεν συμφωνούν μαζί μου, αφού με το ξεκίνημά τους κέρδισαν τον κόσμο και αυτό συνεχίστηκε σε όλη τη διάρκεια του σετ τους. Μουσικά πολύ καλοί, καλή σκηνική παρουσία και ελάχιστα λάθη, όλα αυτά δόμησαν μια άκρως ικανοποιητική εμφάνιση.
.JPG)
Η ελληνική επίθεση συνεχίστηκε με τους Valor.
Μελωδικό power metal στην καλύτερη έκδοσή του. Τόσο τα παλιότερα κομμάτια όσο και το υλικό από το ολόφρεσκο ΕΡ τους αποδόθηκαν εξαιρετικά. Κιθαριστικές αστραπές, στιβαρό rhythm section και υψηλού επιπέδου φωνητικά από τον Βαγγέλη, παρότι κρυωμένος.
Σε κάθε live είναι όλο και καλύτεροι και αναμένουμε πραγματική κόλαση στις 29 Μαρτίου στο headline live που έχει προγραμματιστεί.
Σίγουρα αρμόζει μνείας η γνωστή καταπληκτική διασκευή τους στο "The King" των Accept, αφού ξεφεύγει από τις συνηθισμένες διασκευές που τις πιο πολλές φορές πατάνε σχεδόν ακριβώς πάνω στο αυθεντικό. Οι Valor δε δίστασαν να πάρουν ένα υπέρ-κλασσικό κομμάτι και να το αλλάξουν εντελώς. Ο συνδυασμός πολύ δυνατών συνθέσεων και μουσικών που δουλεύουν με μεράκι σε κάτι που αγαπάνε,μας χάρισαν ένα πολύ όμορφο live.
 |
Σειρά πάλι για κάτι εγχώριο και ιστορικό, Battleroar MK II
Ούτε ο πιό φανατικός οπαδός αυτής της περιόδου της μπάντας, ανάμεσά τους κι εγώ, δε περιμέναμε αυτό που τελικά βιώσαμε.
Όλεθρος, καταστροφή, χάος..όλα με την καλή έννοια! Απίστευτοι σε όλα τα επίπεδα, με σθένος, όγκο, κέφι, δύναμη, full γκάζια, πραγματικά ισοπεδωτικοί.
Φαινόταν ότι όλοι ένιωθαν σαν παρέα που για κάποιο λόγο χάθηκε στα χρόνια και ξαφνικά βρέθηκαν πάλι μαζί, μα τι λέω...αυτό ακριβώς έγινε και απέδειξαν την αγνότητα αυτής της εφήμερης επανασύνδεσης, με τον τρόπο που έπαιξαν.
Απέδωσαν και τα εύσημα σε έναν από τους πιο φανατικούς τους οπαδούς, τον Ανδρέα Γρηγοράτο, τον οποίον κάλεσαν και ανέβηκε στη σκηνή στην εκτέλεση του προσωπικού του κολλήματος, "Metal From Hellas". Στο ομότιτλο κομμάτι τους είδαμε επί σκηνής και τον αρχικό τους τραγουδιστή και νυν Valor, Βαγγέλη Κρούσκα.
 |
Ακόμα μια ιστορική ελληνική μπάντα, οι Crush, αναλαμβάνει τα ηνία του φεστιβάλ, στην πρώτη εμφάνιση μετά από αρκετά χρόνια.
Από τις παλαιότερες της ελληνικής σκηνής και με ένα σκληρό πυρήνα οπαδών,που διατηρούν την πίστη τους στο συγκρότημα αναλλοίωτη μέσα στο χρόνο.
Η επιστροφή αυτή δεν ήταν μόνο για το φεστιβάλ, σε λίγο καιρό θα κυκλοφορήσει και ο καινούργιος τους δίσκος. Η αποχή τους φαίνεται ότι παίρνει τέλος και ότι η απόφαση να επιστρέψουν δεν είναι τυχαία, αφού τα δύο καινούργια κομμάτια ήταν πάρα πολύ καλά. Μαζί με τα παλιότερα δεμένα σε ένα σύντομο σετ, αφού ένα πρόβλημα του τραγουδιστή, δε τους επέτρεψε να έχουν μεγαλύτερο setlist. Σκηνικά ποτέ δε βάζανε φωτιά στη σκηνή, αλλά στους οπαδούς με τα κομμάτια τους, δεν είναι η μπάντα με τη συνεχή κίνηση, όμως αν υπάρχουν άλλα στοιχεία, είναι σημαντικότερο και η μπάντα τα διαθέτει και το επιβεβαίωσε. Άρα μένουμε σε αναμονή για τα νεώτερα, αφήνοντας μια γλυκιά προσμονή από αυτή τους την εμφάνιση.
 |
Αλλαγή ολοκληρωτική ύφους και από το old school metal περνάμε σε κάτι που ίσως δεν περιμέναμε ποτέ να ακούσουμε στο UTH...black metal !
Ναι και όμως προς μεγάλη μας χαρά το ζήσαμε κι αυτό με την Tribute To Bathory band.
Αποτελούμενη από μέλη ελληνικών συγκροτημάτων και στη θέση του τραγουδιστή τον κορυφαίο Alan Averill των Primordial.
 |
Ένας φόρος τιμής στον μοναδικό και αείμνηστο Quorthon που τα έργα του σημάδεψαν το συγκεκριμένο ιδίωμα.Τα κομμάτια του θα μείνουν παντοτινοί θεμέλιοι λίθοι του black metal και θα αποτελούν πηγή έμπνευσης για πολλούς καλλιτέχνες και μπάντες.
Όταν ακούστηκε η απόφαση για κάτι τέτοιο, πολλοί, κι ένας από αυτούς κι εγώ, είχαν τις αμφιβολίες τους για το τελικό αποτέλεσμα.Ο λόγος σαφής,η μουσική του Quorthon είναι τόσο ιδιαίτερη, τόσο ατμοσφαιρική, τόσο ιδιόμορφη, που το να καταφέρει κάποιος να μην εκτεθεί παίζοντας τη ζωντανά θα αποτελούσε ένα μικρό άθλο.
Λοιπόν αυτός ο άθλος επιτεύχθηκε με απόλυτη επιτυχία. Εξαιρετικοί άπαντες στο ρόλο τους, έδωσαν τα μέγιστα, ξεσήκωσαν το κοινό, μας οδήγησαν με μαγευτικό τρόπο στη Valhalla, βάζοντας στα τραγούδια και την δική τους πινελιά. Είναι δύσκολο πάλι να μην αναφερθώ ειδικά σε κάποιον, αλλά ρε γαμώτο αυτός ο Alan δε σε αφήνει να αγιάσεις. Αφιονισμένος, με αυτή την όμορφη τρέλα στο μάτι του και με την απίστευτη σκηνική του παρουσία. Και δίπλα του είχαμε τη χαρά να δούμε και στο τέλος του σετ, στο "Enter The Eternal Fire" και τον Σάκη των Rotting Christ.
Αναμφισβήτητα κάτι διαφορετικό για το φεστιβάλ και μαζί υπέροχο.
 |
Και επανερχόμαστε μετά από αυτή την παρένθεση στα γνωστά και συγκεκριμένα κλασικό αμερικανικό metal από τους γνώριμους Slauter Xstroyes.
Πέρασαν πέντε χρόνια από την προηγούμενη εμφάνισή τους στο φεστιβάλ και επειδή πολλά αλλάζουν σε τέτοιο διάστημα, πάντα υπάρχουν επιφυλάξεις. Οι Αμερικανοί έχουν ένα ιδιόμορφο ήχο, δεν είναι το καθαρό ευθύ power που μας προμηθεύει η χώρα τους. Σαφώς πιό "ψαγμένοι" και με ολίγον προοδευτικότερη προσέγγιση στις συνθέσεις τους.
Στη χώρα μας έχουν αρκετούς οπαδούς και αυτό φάνηκε πάλι, αφού με το ξεκίνημά τους άλλαξε η σύνθεση στην πρώτη σειρά με κάποιους "τρελαμένους" να μην σταματούν ούτε λεπτό να τραγουδάνε τους στίχους από σχεδόν όλα τους τα τραγούδια. Αλλά όσο περνούσε η ώρα ήταν φανερό ότι κέρδιζαν και όσους είχαν "υποχωρήσει" από το κάγκελο.
Η μουσική τους σίγουρα δεν είναι για ανελέητο headbanging, διαθέτει όμως ποιότητα, έχει προσωπική σφραγίδα και εκτελείται από μουσικούς που το κατέχουν πλήρως και το βγάζουν και στη σκηνή κι όχι μόνο στο στούντιο.Δικαιολογημένα κέρδισαν το ζεστό χειροκρότημα στο τέλος της εμφάνισής τους.
 |
Και οδεύουμε προς το τέλος αυτού του διημέρου με τους Manilla Road.
Αγαπημένοι του ελληνικού κοινού, το έχουν εισπράξει σε όλες τους τις εμφανίσεις στη χώρα μας και γι'αυτό και είναι και γενναιόδωροι μαζί μας.
Ακόμα είναι νωπές οι μνήμες από το τελευταίο τους 3ωρο live που μας είχε στείλει για χόρτα.
Και αυτή τη φορά είχαν επιλέξει κάτι ανάλογο και ακόμα καλύτερο αφού και χρονικά θα παίζανε το ίδιο, όμως χωρισμένο σε δύο μέρη και με δύο διαφορετικούς ντράμερ, στο πρώτο με τον νυν, Αndreas "Neudi" Neuderth και στο δεύτερο με τον Randy "Τhrasher" Foxe.
 |
Πάμε λοιπόν να δούμε τι απολαύσαμε στο πρώτο μέρος. Ακούσαμε ένα μεγάλο μέρος του ολοκαίνουργιου δίσκου τους, που προφανώς πολλοί από τους θεατές να μην έχουν κάνει ακόμα οικείο, κι ίσως αυτός ήταν ο λόγος που δεν ξεσήκωσαν τον κόσμο με αυτά. Επιπλέον και ως συνθέσεις δεν έχουν σίγουρα και το νεύρο των παλιότερων. Στα κλασσικά τους όμως κομμάτια επικράτησε ο αναμενόμενος πανικός και η ολοκληρωτική έκσταση.
Η μπάντα πρέπει να αποτελεί παράδειγμα για όλους τους νέους μουσικούς και αυτό όχι σε ότι αφορά το μουσικό στυλ αλλά τις επιδόσεις τους πάνω στο σανίδι. Η αγάπη τους και η αφοσίωσή τους σε αυτό που κάνουν, μακριά από εμπορικές βλέψεις και επικοινωνιακά τρiκ, είναι δεδομένη και ολοφάνερη σε κάθε τους live, ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους. Και όλο αυτό μεταδίδεται και σε όσους έχουν την τύχη να βρίσκονται από κάτω. Έτσι κύλησε το πρώτο μισό του σετ τους.
 |
Μετά από ένα διάλειμμα αναγκαίο για να στηθούν τα ντράμς για τον Randy, επανέρχονται αλλά δεν ξεκινούν αμέσως.
Ο λόγος είναι μια μικρή σεμνή τελετή όπου το φεστιβάλ τίμησε τους Mark Shelton, Randy Foxe, Kenny Powell, Harry Conklin, τον Oliver Weinsheimer (υπεύθυνο του Keep it True festival) και τέλος και ένα ακόμα πρωτοπόρο του underground στην Ελλάδα, τον Γρηγόρη Βαρσαμη.
Μετά από αυτό ώρα για να "Open The Gates" και το τι συντελείται ίσως μόνο μια βιντεοκάμερα θα ήταν ικανή να αποθανατίσει και να δώσει μια σαφή εικόνα. Έτσι κι αλλιώς και ο γράφων, ως φανατικός θαυμαστής και όντας μέσα στο δημοσιογραφικό pit, μόλις μερικά εκατοστά από τους αγαπημένους μου, ίσως έχασα κάποια πράγματα και ζητώ συγγνώμη(αυτό συνέβη και στο πρώτο μέρος και στους Omen).
 |
Το ιερό τέρας ονόματι Mark Shelton παραδίδει μαθήματα και μαγεύει με το παίξιμό του. Ο Bryan στα φωνητικά σε όλο το live ήταν ανεπανάληπτος, ο Josh με ένα συνεχές χαμόγελο, σχεδόν σε άλλον κόσμο και με τον Randy να λυσσομανάει πίσω από τα ντράμς (και ο Neudi ήταν πολύ καλός στο πρώτο μέρος).
Όλα δείχνουν να κυλάνε όπως τα περιμέναμε,ο κόσμος έχει γίνει ένα και τραγουδά συνεχώς, το Κύτταρο ζει μεγαλειώδεις στιγμές και πετάμε στα σύννεφα μέσα από αξέχαστους ύμνους.
Να όμως που όλα τα ωραία δε τελειώνουν πάντα με όμορφο τρόπο. Δυστυχώς ο ώμος του Thrasher τον προδίδει...η παγωμάρα είναι εμφανής στους υπόλοιπους. Μπορεί σε κάποια σημεία να έπαιζε με το ένα χέρι ντράμς και με το άλλο πλήκτρα στα κομμάτια που έπρεπε, όμως με ένα χέρι δε θα μπορούσε φυσικά να συνεχίσει. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειές του, δυστυχώς θα έπρεπε να επισπεύσουν το τέλος αφού ήταν αδύνατον πια να συνεχίσει. Ποτέ δε θα ήθελα να έβλεπα έτσι τα πρόσωπά τους, η στεναχώρια έκδηλη σε όλους τους, μπορεί και να νόμιζαν ενδόμυχα ότι μας προδίδουν...όχι αγαπητοί μου, κάτι τέτοιο το έχουμε πάθει από άλλους πιό "γυαλισμένους" και υποτίθεται πιο επαγγελματίες.
Εσείς τόσα χρόνια έχετε μιλήσει στην καρδιά μας,μας έχετε χαρίσει αναμνήσεις για πάντα και ακόμα και σήμερα με έστω και κάπως πιό μικρό σετ μας κάνατε να αφήσουμε πίσω κάθε μίζερη σκέψη και να και να γίνουμε "Divine Victim" στη "Necropolis".
Μόνο ένα μεγάλο ευχαριστώ σας ανήκει από όλους εμάς εκεί μέσα.
 |
Αυτός ήταν λοιπόν ο απολογισμός του διημέρου,όπως τον είδα εγώ. Δεν αμφιβάλλω ότι ο καθένας σας ίσως είδε κάπως διαφορετικά την κάθε μπάντα, μπορεί να έχει τις όποιες αντιρρήσεις του ή αντιθέσεις του σχετικά με τα όσα γράφτηκαν. Σε ένα πράγμα όμως πιστεύω ότι πρέπει να συμφωνήσουμε, ότι ήταν μια άψογη διοργάνωση, τόσο στον οργανωτικό τομέα όσο και στο line up.
Είμαι χαρούμενος που προσπάθειες τέτοιου είδους τελικά χαίρουν μετά από αρκετά χρόνια της εκτίμησης του κοινού, κάνοντας το φεστιβάλ sold out εδώ και καιρό. Επίσης πρέπει να συγχαρώ όλους όσους εμπλέκονται σε αυτή τη διοργάνωση για την άριστη δουλειά τους και ιδιαίτερα στον διοργανωτή, τον Μανώλη, για την ιδανική μας συνεργασία των τελευταίων χρόνων. Μακάρι τέτοιες προσπάθειες να συνεχιστούν και να μεγαλώσουν ακόμα πιο πολύ.
Ραντεβού στο Up The Hammers XI!!!
Για το Rock Overdose,
Πάνος Warlord Μπούγαλης
Comments
