“It's Thursday Night, my boys are wound up tight”
Μπροστά σε τύπους όπως ο Kory Clarke, οφείλεις να βαράς προσοχή. Εδώ και τριάντα χρόνια καταφέρνει να παραμένει στο προσκήνιο κυκλοφορώντας τουλάχιστον αξιόλογους δίσκους, είτε υπό το όνομα του, είτε στήνοντας σχήματα όπως οι Mob Research ή οι Opium Hotel, μεταξύ άλλων. Κατά καιρούς, κάνει το colpo grosso κι ανασύρει από την αφάνεια το σχήμα που τον καθιέρωσε -τους Warrior Soul- και του παρείχε τη δυνατότητα να περπατήσει αυτή τη μακρά μουσική διαδρομή, την οποία συνεχίζει ως σήμερα. Τούτη τη φορά, η αφορμή δόθηκε από τα εικοσάχρονα του “Space Age Playboys”, ενός άλμπουμ που έβρισκε το μακρυνό πλέον 1994, τους θρυλικούς cult rockers ανανεωμένους και τους χάρισε αξιοσημείωτη εμπορική επιτυχία. Παράλληλα λοιπόν με κάποια επιλεγμένα shows ανα την Ευρώπη, όπου θα παρουσίαζε καθ' ολοκληρίαν τον εν λόγω ογκόλιθο της δισκογραφίας τους, προγραμμάτισε και κάποιες περιφερειακές εμφανίσεις, όπως αυτή της περασμένης Πέμπτης στα μέρη μας.
Ο κλήρος για την εξαιρετικά απαιτητική δοκιμασία του να ανοίξουν τη συγκεκριμένη συναυλία, προσγειώθηκε στα χέρια δύο αθηναικών σχημάτων, των Jack's Full και των Cemetary Dance κι ο υπογράφων ήταν από νωρίς στο γνώριμο στασίδι του, για να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι, τι απίδια πιάνουν επάνω στη σκηνή.
Οι Jack's Full, οι οποίοι πάτησαν σανίδι λίγο μετά τις εννιάμιση, μου κέντρισαν από νωρίς το ενδιαφέρον χάρη στα αρκετά “ζόρικα” σημεία, που χαρακτηρίζουν το υλικό τους. Από την άλλη όμως, υπήρχε “κάτι” απροσδιόριστο, που με χάλαγε. Σίγουρα δεν ήταν ο alternative rock αέρας, τον οποίο έβγαλαν μάλιστα φόρα παρτίδα, διασκευάζοντας το “Slither” των Velvet Revolver, εις μνήμην του προσφάτως εκλιπόντα Scott Weiland. Ούτε σε καμία περίπτωση, το εξαιρετικό τους δέσιμο και το εντυπωσιακό -σε σημεία- παίξιμο τους επί σκηνής. Έπρεπε να φτάσουμε στα έσχατα του σετ τους, για να μου αποκαλυφθεί η πάσα αλήθεια: Ήταν οι κεκαλυμμένες φυστικορόκ επιρροές από συγκροτήματα τύπου Buckcherry, οι οποίες ευνούχιζαν όποιο “edge” πήγαινε να αποκτήσει η μουσική τους. Πρώτη ήττα για τον οπαδό των Warrior Soul.
Μετά από τη γλυκόπικρη γεύση που άφησαν οι Jack's Full, ευελπιστούσαμε σε κάτι εμφανώς πιο τσαμπουκαλεμένο από τους Cemetery Dance. Καιτο πήραμε! Αν και θέλουν να χαρακτηρίζονται προτίστως ως hard rock, η μουσική τους -ζωντανά τουλάχιστον- ακούγεται καραμπινάτα metal. Εναλλαγές μεταξύ groove/γκαζιών, αλλά και ογκώδεις κιθάρες είναι κύρια συστατικά του ήχου τους και η προαναφερθείσα συνταγή τους κουβάλησε επιτυχώς για το πρώτο μισό της εμφάνισης τους. Από εκεί και πέρα κάπου εξανεμίστηκε το ενδιαφέρον μου, είτε διότι το υλικό τους είναι άνισο, είτε ακόμα περισσότερο επειδή η ώρα για τους Warrior Soul πλησίαζε κι εδώ που τα λέμε οι Cemetery Dance δεν είναι και το πιο ταιριαστό γκρουπ, για να παίξει αμέσως πριν την παρέα του Kory Clarke. Δεύτερη -περίπου- ήττα για τους βαμμένους του Kory.
Για τους Warrior Soul τώρα, τι ακριβώς να αναφέρω; Ήταν από τις εμφανίσεις εκείνες, που για να τις κατανοήσεις στο έπακρο έπρεπε να ήσουν εκεί, κατά προτίμηση στην πρώτη σειρά με το κουφάρι σου να πάλλεται στους ρυθμούς του αλήτικου rock 'n' roll τους και τον Kory Clarke να ουρλιάζει τους στίχους σε απόσταση αναπνοής από το πρόσωπο σου. Από την πρώτη στιγμή που πάτησε τη σκηνή, εμφανώς κόκκαλο και μοστράροντας ένα τιγρέ γουνάκι, ήταν προδιαγεγραμμένο ότι το live θα σαρώσει. Το έβλεπες στην ηλεκτρισμένη -πλην ολίγον μεθυσμένη- ματιά του, το ένιωθες.
Δυναμική έναρξη με “Fuck The Pigs” και γροθιές υψωμένες στον αέρα για να τραμπουκίσουμε τις αρχές και άμεση συνέχεια με το “Punk & Belligerent”, όπου το μέγα πάθος του κοινού ξέσπασε ποτάμι, του οποίου η ροή υπερχείλιζε αμείωτη εώς το τέλος της συναυλίας. Και πως να μη συμβαίνουν τα παραπάνω, όταν το συγκρότημα εξαπολύει rock δυναμίτες, όπως τα “Let's Get Wasted”, “Rotten Soul” ή το “Generation Graveyard”;
Ο Kory σε μεγάλα κέφια, έκανε το μικροσκοπικό stage του six dogs να μοιάζει με κάποια μεγάλη σκηνή του εξωτερικού, παραμένοντας αεικίνητος, αλλά κι αστειευόμενος με το κοινό μεταξύ των κομματιών. Η φωνή του εμφανώς γρεζαρισμένη κι έχοντας χάσει αρκετό από το εύρος της, αλλά κατά τ'άλλα σε ανέλπιστα εξαιρετική κατάσταση κι η ψυχή του πολεμική κι αγέρωχη μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Η επιλογή του, να παρουσιαστούν οι Warrior Soul ως τετράδα κι όχι πεντάδα, εκ του αποτελέσματος βγήκε απόλυτα, με το συγκρότημα να επενδύει σε μια περισσότερο ωμή ηχητική προσέγγιση, αλλά και να κερδίζει πολύτιμο χώρο στην περιορισμένης έκτασης σκηνή του six dogs.
O σουηδός κιθαρίστας Rille Lundell -ο οποίος έκανε το reprise στις εμφανίσεις του με τους Warrior Soul στα μέρη μας- στάθηκε το σημείο αναφοράς του σχήματος, διαθέτοντας ήχο και προσέγγιση στο παίξιμο πολύ κοντά στο στυλ του “Space Age Playboys”, ενώ ο σκωτσέζος Christian Kimmett στο μπάσο απεδείχθη άξιος αντικαταστάτης του Janne Jarvis. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει για την προσθήκη της τελευταίας στιγμής, τον “δικό μας” Έκτορα Τσολάκη, ο οποίος -χωρίς υπερβολή- έμοιαζε να παίζει χρόνια με το συγκρότημα.
Η στιγμή που το live πέρασε στο επίπεδο “συναυλίας που θα τη θυμόμαστε έπειτα από πολλά χρόνια” ήρθε με τη back to back τριπλέτα “Love Destruction”-”Downtown”-”Losers”. Στο πρώτο, ο τίτλος του κομματιού μετουσιώθηκε σε απτή πραγματικότητα, με το άμοιρο monitor ηχείο έμπροσθεν του Kory να μη γλυτώνει την πολλοστή κατάρρευση, ενώ το δεύτερο υπήρξε με κατεβασμένα χέρια η πιο έντονη στιγμή της εμφάνισης τους, όπου συγκρότημα και κοινό έγιναν ένα, κάνοντας ειλικρινή κατάθεση αλήτικης ψυχής. Κι όταν γράφω για κατάθεση, εννοώ άπειρα μπάχαλα, με κόσμο να εισβάλει τσαμπουκαλίδικα στη σκηνή και να επιδίδεται στο ευγενές άθλημα του stagediving και του crowdsurfing ακολούθως. Όσο για το “Losers”, το αιώνιο anthem της “περιθωριακής” κουλτούρας, αυτό τραγουδήθηκε από άκρη εις άκρην του six dogs μέχρι κεραίας, σε σημείο που πλέον δεν έβγαινε φωνή για το “Wasteland”, το οποίο έμελε να κλείσει το κύριο μέρος της εμφάνισης τους.
Φωνή πλέον, μπορεί να μην είχαμε, όμως η κάψα για ένα ακόμα κομμάτι έκαιγε μέσα μας δυνατά. Έτσι κι έγινε. Κατόπιν απαίτησης του κοινού, γίναμε μάρτυρες ενός αυθεντικού encore, με τους Warrior Soul να κλείνουν οριστικά μια σημαδιακή εμφάνιση, κάνοντας μια σχετικά ψαγμένη επιλογή μέσα από το “Space Age Playboys”, το “No No No”.
Συναυλία της χρονιάς; Πιθανότατα. Ο ορισμός του rock 'n roll show; Χίλια τα εκατό, στο υπογράφω και με τα δύο χέρια.
Setlist:
Fuck The Pigs
Punk & Belligerent
The Drug
Wasted
Blown
Shine Like It
Rotten Soul
Payback's A Bitch
Generation Graveyard
Love Destruction
Downtown
Losers
The Wasteland
No No No
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Σούρσος
Φωτογραφίες: Αλέκος Καταστρόφος
Comments
