“Thou art my father, thou my author, thou my being gav'st me; whom should I obey but thee, whom follow?”
Κάτι είχε εκείνο το βράδυ Σαββάτου. Μέσα στη διαρκώς φωτισμένη πόλη, ένα πέπλο σκοταδιού θόλωνε τα βήματά μας. Ανήμερα του Αγίου Νεκταρίου (lol), τέσσερεις συμμορίες έστησαν το δικό τους βωμό απέναντι από μία θαμπή εκκλησία, βαλμένες να στερήσουν τον κόσμο αυτό από κάθε «καλό».
Δύο κεριά φώτιζαν το δρόμο μου μέσα στο σκότος. Η θέλησή μου να δω, για πρώτη φορά (ναι, το παραδέχομαι, είμαι να με πάρει ο διάολος) τους κινητικότατους δικούς μας Mahakala. Και το δεύτερο να βιώσω μια εμφάνιση των προκαθήμενων του occult θρόνου, Year Of The Goat.
Μπαίνοντας σε ένα μισοάδειο Second Skin (ίσως να φταίει το αλμυρό εισιτήριο;), με παρέσυρε το ηχητικό κύμα των Speedblow. Επαναδραστηριοποιημένοι και γεμάτοι ενέργεια με το νέο τους line – up, απέδωσαν πειστικά το μείγμα κλασσικών επιρροών (κυρίως στις κιθάρες), όγκου, δύναμης, μπόλικου groove και ξεσπασμάτων αλλά και αξιομνημόνευτων μελωδιών, παρά τον μπουκωμένο ήχο που είχαν καθ’ όλη τη διάρκεια της εμφάνισής τους. Δεν πτοήθηκαν από τον ελάχιστο κόσμο και άφησαν πολλές υποσχέσεις ιδιαίτερα με τα τραγούδια τους πρόσφατου τους EP, από τα οποία το ομότιτλο “Ressurection” παίρνει απλά …κεφάλια.
Χωρίς να χάσουν χρόνο, τα τζιμάνια Mahakala μπήκαν προκαλώντας αυτόματα Black Sabbath ανατριχίλες. Έχοντας λιώσει δεόντως το φετινό τους ανοσιούργημα, “Devil’s Music”, απόλαυσα ογκωδέστατες συνθέσεις, τον καλύτερο (ίσως) ήχο της βραδιάς, εξαιρετική φωνητική απόδοση εμποτισμένη με μπράντι από αυτόν τον έκφυλο Πάνα, Jim Kotsis και σε γενικές γραμμές μουσική που θέτει σε αυτόματη παλινδρομική κίνηση τους αυχένες.
Από το επικό “Promised Land” που με έφτιαξε με τη μία, στο doom “Pact With The Devil” που με βούτηξε κάτω από το νερό και από το “The King Is Dead” το οποίο συνεχίζει να είναι το αγαπημένο μου Mahakala κομμάτι στο γεμάτο τσαγανό και ρυθμό “Evil Man” που έκλεισε την εμφάνισή τους, οι Mahakala ξέρουν πώς να σε κάνουν να περνάς καλά.
Το υλικό τους ακούγεται ακόμη πιο απειλητικό live ενώ συνεχίζω να υποστηρίζω ότι δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από μεγάλα ονόματα. Και αυτό το λέω γιατί πρόκειται για μία μπάντα που όχι μόνο γράφει τραγουδάρες αλλά τις αποδίδει και ιδανικά, ούσα συμπαγής και δεμένη. Ακόμη και τα όποια τεχνικά θεματάκια αλλά και το εντελώς ναρκωμένο κοινό, αντιμετωπίστηκαν με χιούμορ και επαγγελματικότητα από τον άνετο front-man.
Ξέρεις όμως τι μου λείπει; Και άλλα κομμάτια σαν τον οδοστρωτήρα “The King is Dead”. Τους πάει αυτό το ύφος και το ξέρουν. Και ίσως κανένα σολάκι παραπάνω. Άντε να δούμε τι θα κάνουν με το επερχόμενο άλμπουμ τους. Δράττοντας της ευκαιρίας αυτής, τσέκαρε φίλε αναγνώστη την μπάντα - επικό ογκόλιθο Black Soul Horde, η οποία αποτελείται μεταξύ άλλων και από μέλη των Speedblow και Mahakala.
Η πιο ιδιαίτερη περίπτωση της βραδιάς, ήταν οι Aherusia με τη δική τους προσωπική προσέγγιση στο folk black metal. Κεφάτοι και υπερκινητικοί επί σκηνής, χωρίς μακιγιάζ, γυναικείες παρουσίες και άλλα θεατρικά στοιχεία, επέλεξαν να απογυμνωθούν μουσικά μπροστά στο κοινό τους. Καινοτομία του συγκροτήματος είναι η χρήση της λύρας ως βασικό όργανο, ως πρωταγωνίστρια δίπλα στις κιθάρες. Με την επιβλητική παραδοσιακή εισαγωγή, με βύθισαν με τη μία στην παγωμένη λίμνη του κάτω κόσμου από όπου έχουν πάρει και το όνομά τους, ενώ οι παγανιστικές φωτιές που άναψαν, έκαιγαν στην όχθη. Και κάθε βύθιση σε παγωμένα νερά προκαλεί είτε δέος ή μούδιασμα. Εμένα μάλλον μου προκάλεσαν το δεύτερο.
Και αυτό γιατί καίτοι η όλη ιδέα και το concept του συγκροτήματος είναι εξαιρετικά, η απόδοσή τους μου φάνηκε ασύμμετρη και χαοτική. Είχα την εντύπωση ότι άκουγα διαρκώς το ίδιο κομμάτι να ρέει και να μεταλλάσσεται σε μία μουσική προσέγγιση που μοιάζει να επηρεάζεται πολύ από παραδοσιακούς ήχους. Ίσως να έφταιγε ο κακός ήχος, ίσως ο ελάχιστος χρόνος που το συγκρότημα είχε στη διάθεσή του. Ίσως το black metal τους να είναι τόσο ανατρεπτικό (όπως οφείλει το Black Metal να είναι) και να φταίω εγώ που δεν μπόρεσα να το αντιληφθώ. Σε κάθε περίπτωση, θα περιμένω να τους ξαναδώ στο μέλλον, υπό καλύτερες συνθήκες για να βγάλω ασφαλή συμπεράσματα. Θα περιμένω να τους ξαναδώ για να διαπιστώσω αν θα μπορέσουν να με κάνουν να ακούσω το τρεχούμενο νερό των τριών ποταμών (εσύ, φίλε που διαβάζεις μυθολογία, ξέρεις).
Τώρα βέβαια, οι Year Of The Goat είναι αλλουνού τραγόπαπα ευαγγέλιο. Μπορεί ο χώρος της θυσίας να μην γέμισε ποτέ, όμως έτσι οι Ear Of The Goat (όπως προβαλλόταν λανθασμένα από αυτό το σατανικό μηχάνημα – προτζέκτορα, παρόλα αυτά γαμάτο όνομα) εκτέλεσαν μία Λειτουργία για λίγους, ως έκπτωτοι άγγελοι. Και θα πρέπει να είσαι κυριολεκτικά κουφός για να μη ακούσεις τη σειρήνα με μούσι, Thomas Sabbathi, να σε καλεί να κοινωνήσεις.
Μιλάμε για μαγευτική φωνή, προκλητική, θρηνητική, σαρδόνια, βγαλμένη από τα γλωσσόφιλα που ανταλλάσει η ερμαφρόδιτη φύση του Jim Morrison με τον … Jack White, ενώ ο Jeff Buckley παίρνει μάτι. Η μία τραγουδάρα διαδεχόταν την άλλη και μου ήταν τόσο δύσκολο να πιστέψω ότι οι Year Of The Goat έχουν ελάχιστη δισκογραφική παρουσία. Σου δίνουν την εντύπωση ότι έχουν κυκλοφορήσει 15 δίσκους γιατί πολύ απλά δεν μπορείς να δεχτείς ότι έχουν γράψει τόσες κομματάρες μόνο σε δύο-τρια χρόνια. Όλα ένα και ένα, γεμάτα πιασάρικες κιθαριστικές μελωδίες και συμπαγή ρυθμικά ξεσπάσματα, σε οδηγούν με βήμα δραματικό στη μέθεξη.
Η τριπλή κιθαριστική πανδαισία αποδίδεται τέλεια και κάνει τα τραγούδια έντονα και πολύπλευρα (όπως τα αμβροσιακά “Angels' Necropolis”, “Vermillion Clouds”) ενώ ο Mikael Popovic παραδίδει με το Mellotron του σεμινάριο χρήσης πλήκτρων που γεμίζουν επιβλητικά τα τραγούδια.
Ήπια από το ποτήρι με την απόλυτη εκτέλεση του “Of Darkness”, το σαγηνευτικό “I’ll Die For U”, το ιταμό “This Will Be Mine” και φυσικά την κορυφαία στιγμή της βραδιάς, το επιβλητικό και αμείλικτο “Thin Lines Of Broken Hopes”. Στην ερμηνεία αυτή, ο Thomas έμοιαζε να έχει καταληφθεί από πνεύματα πονηρά, όχι όμως άσχημα μα θελκτικά, τα οποία προτάσσουν το μήλο της αμφισβήτησης.
Στο τέλος, κατεβαίνοντας από το ιερό τους, έγιναν απλοί άνθρωποι, που με υπομονή μίλησαν με τους οπαδούς, βγήκαν φωτογραφίες και χαιρέτισαν χωρίς καμία έπαρση, χωρίς κανέναν κομπασμό.
Οι Year Of The Goat μας προέτρεψαν να αδράξουμε τη στιγμή, να αμαρτήσουμε και να γιορτάσουμε την ανθρώπινη φύση μας. Σαν να μην υπάρχει αύριο. Και να μην υπάρχει άραγε ποιος νοιάζεται... Αλήθεια ποιος; Αυτό που με νοιάζει εμένα είναι ότι κάτι άρχισε να με τρώει στο μέτωπο μου. Ρε λες ;;...
Για το RockOverdose.gr: Κλεάνθης Παπαγιαννόπουλος
Φωτογραφίες: Λαμπρινή Γκούμα
Setlist:
SPEEDBLOW:
Where The Brave May Live Forever
Black Sky
Resurrection
Evil Spirits (of the mind)
Blood Of The Innocent
New Song (untitled yet)
MAHAKALA:
Promised Land pt1: prelude
Promised land pt2: salvation
Pact with the devil
Lust for your blood
The king is dead
By my hand
Modern saints
Evil man
AHERUSIA:
Archipelagos
Lux Occulta
Archangels
Arbor Martyrum
YEAR OF THE GOAT:
Angels' Necropolis
Spirits Of Fire
Vermillion Clouds
For The King
Voice Of A Dragon
A Circle Of Serpents
This Will Be Mine
Of Darkness
I'll Die For You
Thin Lines Of Broken Hopes
Comments
