Είναι πάνω από μήνα που οι τιτάνες Yob και οι εξαιρετικοί συνοδοιπόροι τους Pallbearer περιδιαβαίνουν την Ευρώπη, έχοντας έκαστος από ένα άριστο φετινό άλμπουμ στις αποσκευές τους και τις αντίστοιχες αποθεωτικές κριτικές να τα ακολουθούν. Τα τελευταία δώδεκα χρόνια το trio από το Oregon, έχει εξελιχθεί από ένα ελπιδοφόρο doom σχήμα, σε σημείο αναφοράς της γενιάς του, ενώ η νεανική τετράδα από το Arkansas φαίνεται ως στιγμής να βαδίζει στον ίδιο επιτυχημένο δρόμο που χάραξαν ο Mike Scheidt και η παρέα του.
Στο καλεντάρι, η δέκατη του Οκτώβρη είχε σημειωθεί με χοντρό μαρκαδόρο καιρό τώρα και η μόνες ανησυχίες που με βασάνιζαν ήταν το ενδεχόμενο να τους πετύχουμε ντεφορμέ ή τα LPs να έχουν εξαντληθεί, μιας και η περιοδεία βρισκόταν μόλις δύο στάσεις πριν το τέλος της.
Κι αν το δεύτερο σκέλος εν τέλει επιβεβαιώθηκε, δε θα μπορούσε παρά να ωχριά μπροστά στα όσα απλόχερα μας προσέφεραν οι Yob εκείνο το βράδυ.
 |
Η νύχτα όμως, ξεκίνησε αρκετά νωρίτερα με τους τοπικούς doom/drone ήρωες Automaton, οι οποίοι τον τελευταίο καιρό έχουν πυκνώσει την παρουσία τους στις μεγάλες διοργανώσεις κι αυτό μόνο πράγματα μπορεί να δηλώνει για την αξία τους.
Όπως και το καλοκαίρι στη Νέα Μάκρη, σήμαναν την έναρξη του σετ τους με ένα μακρόσυρτο intro πνιγμένο σε σωρούς από feedback. Κι αν τον Ιούλιο διέγραψαν ένα σωρό ερωτηματικά πάνω από τα κεφάλια διαφόρων metalcore scenesters, εδώ είχαν να αντιμετωπίσουν σαφώς πιο ευήκοα ώτα. Κάθε φορά και βελτιωμένοι, τον τελευταίο καιρό δείχνουν ότι έχουν δυνατότητες να σπάσουν το φράγμα κι από άψογοι μιμητές να καταφέρουν να αναπτύξουν τη δική τους εκδοχή πάνω στον ήχο. Ο Mike Scheidt πάντως, ο οποίος παρακολούθησε την εμφάνιση τους από τα δεξιά της σκηνής, κινούσε σταθερά το κεφάλι του πάνω κάτω προς επιδοκιμάσια, οπότε ποιος πραγματικά χρειάζεται την απόψη ενός ταπεινού γραφιά;
 |
Οι Pallbearer που ακολούθησαν, δε μπορώ να πω ότι με κέρδισαν ολοκληρωτικά με το έμπα της εμφάνισης τους, όμως μέχρι να φθάσει το τέλος της με είχαν τραβήξει 100% στη μεριά τους. Τόσο η μονολιθικότητα του “Sorrow And Extinction” όσο και η ωριμότητα του “Foundations Of Burden” ξεδιπλώθηκαν εμπρός μας υποδειγματικά. Ο νέος ντράμμερ σκοτώνει, ο μπασίστας βιώνε και την παραμικρή στιγμή στο μέγιστο, η Wagner-ικής υφής φωνή του Brett Campbell έχανε μόνο από τις εμπνευσμένες μελωδίες που γεννούσε η κιθάρα του, ενώ ο Devin Holt στάθηκε το ιδανικό yang βαρύτητας στο yin του αμέσως προαναφερόμενου.
 |
Τούτο το συγκρότημα δείχνει να διαθέτει στην κατοχή του όλα τα απαραίτητα χαρακτηριστικά, που θα το καθιερώσουν στην συνείδηση του ελληνικού κοινού, με το ειλικρινές encore πέραν του προγραμματισμένου χρόνου, να σηματοδοτεί ότι αυτή πιθανότατα έχει ήδη αρχίσει.
 |
Αντίθετα, οι Yob κατόρθωσαν ολοκληρωτική κατάκτηση ψυχή τε και σώματι, ήδη από τις πρώτες νότες του “Ball Of Molten Lead”. Η φύση της μουσικής τους, υπερβατική όπως είναι, παιγμένη ζωντανά αποκτά άλλη διάσταση, ή αν θέλετε ανοίγει ακόμα περισσότερες. Τεχνικά, έτσι κι αλλιώς οι συγκεκριμένοι στέκονται στην κορυφή του είδους. Το παίξιμο του Travis Foster υπήρξε σεμιναριακό, ο ορισμός του πως θα πρέπει να ακούγεται ένας doom metal drummer, το μπάσο του Aaron Rieseberg έστελνε δονήσεις πολλαπλών ρίχτερ, ενώ η Monson του αρχιτέκτονα Mike Scheidt ακούγοταν λες και παίζει όχι μια κιθάρα, αλλά ολόκληρη ορχήστρα. Προς σύντομη -ευτυχώς- απογοήτευση μας, σε κάποιο διάλειμμα μεταξύ των κομματιών ανέφερε ότι ένιωθε την φωνή του κουρασμένη και ζήτησε την επιείκια μας. Προφανώς κάποια πλάκα μας έκανε ο άνθρωπος, καθότι τόσο στα growls, όσο και στα καθαρά στάθηκε άψογη και σε στιγμές ανατριχιαστική.
 |
Το setlist σχεδόν ονειρικό, με τις τρεις εκ των τεσσάρων συνθέσεων του πρόσφατου “Clearing The Path To Ascend” να αποδίδονται ζωντανά και μια απύθμενη αλητεία να συντελείται όταν τα “Marrow”, “Adrift In The Ocean” και “Burning The Altar” ακούστηκαν back to back. Σαν να μην ήταν αρκετά τα παραπάνω, για το encore επιφύλασσαν το “Quantum Mystic”, σπέρνοντας κυριολεκτικά αλλόφρονες αντιδράσεις σε μεγάλη μερίδα του κοινού.
 |
Μετά από τέτοια αποστομωτική εμφάνιση, θα κάνουμε καιρό να συνέλθουμε. Κάποιοι είπαν ότι η περασμένη Παρασκευή στέκεται εκεί ψηλά με τις πρόσφατες εμφανίσεις των Ufomammut και των Neurosis. Εγώ λέω, να κλείσουν τα σύνορα, γιατί καλύτερη συναυλία δεν πρόκειται να δούμε, τουλάχιστον για φέτος.
Setlist:
1. Ball Of Molten Lead
2. In Our Blood
3. Nothing To Win
4. The Lie that Is Sin
5. Marrow
6. Adrift In The Ocean
7. Burning The Altar
Encore:
8. Quantum Mystic
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Σούρσος
Comments
