Ο κόσμος συρρέει σιγά σιγά στο Principal για μία πολλά υποσχόμενη συναυλία με τους Rotting Christ και δύο εξίσου ενδιαφέροντα support. Η ατμόσφαιρα ζωντανή και το κοινό γεμάτο ανθρώπους κάθε ηλικίας οι οποίοι υπομονετικά περιμένουν έχοντας και στο πίσω μέρος του μυαλού τους τα support τα οποία και υποδέχονται ζεστά.
Agnes Vein
Συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 2001 στη Θεσσαλονίκη ενώ το πρώτο ep τους κυκλοφόρησε το 2004 και 6 χρόνια αργότερα κυκλοφόρησαν τον πρώτο πλήρη δίσκο τους "Duality". Έχουν ανοίξει αρκετά μεγάλα ονόματα συμπεριλαμβανομένων των Solitude Aeturnus και των Primordial...
Απόψε θα ακούγαμε κομμάτια από το Duality και τον καινούριο τους δίσκο "Soulship" (2013). 8:20 και το συγκρότημα έχει ήδη βγει στη σκηνή χαιρετόντας τον κόσμο. Οι καταιγιστικές μελωδίες και συνδιασμός brutal φωνητικών με καθαρά γεμάτα reverb δημιουργούσαν τον απόκοσμο ήχο των Agnes Vein. Παρά το τεχνικό πρόβλημα που δημιουργήθηκε κατά την εμφάνισή τους και τους στοίχισε ένα κομμάτι, μπορώ να πω ότι έμεινα ευχαριστημένος.
Επανήλθαμε στο δεύτερο κομμάτι με το In Orbit with the Cosmos από τον προηγούμενο δίσκο και το Match of the NetherWorld από τον καινούριο. Δαιμονισμένα φωνητικά και βαριά riff με αρκετό groove. Τι άλλο να περιμένει κανείς για να εγκλιματιστεί κατάληλα στη συναυλία? Συγκρότημα αρκετά γνωστό, αν λάβει κανείς υπόψιν τα παραπάνω από θερμά χειροκροτήματα όπως και το χτύπημα του κοινού. Ένα συγκρότημα το οποίο δεν φοβάται να πειραματιστεί και να βαδίσει πάνω στα όρια του ακραίου metal. Ακολούθησε καινούριο κομμάτι το οποίο δεν έχει ακόμα τίτλο και τέλος ακόμα ένα από τον καινούριο, το Chaos Cauldron. Οι αργοί καταθλιπτικοί ρυθμοί που έδεναν με doom-black-noise μελωδίες δημιουργώντας μία μοναδική ατμόσφαιρα, απέδειξαν ότι οι Agnes Vein ήταν μία πολύ ταιριαστή επιλογή για support στους Rotting Christ.
Chaostar
Ακόμα μία μπάντα με έντονο το στοιχείο του πειραματισμού. Μπάντα πολλά υποσχόμενη καθώς έχει δημιουργηθεί από τον Χρήστο Αντωνίου στα πλήκτρα (κιθαρίστα και ιδρυτικό μέλος των Septic Flesh) ο οποίος είναι και το "μεγάλο μυαλό" του συγκροτήματος. Επιπλέον μέλη είναι ο Φώτης Benardo πίσω από το drum set (μέλος των Septic Flesh), ο Γιώργος Διαμαντόπουλος στα παραδοσιακά όργανα, ο Χαράλαμπος Παρίτσης στο ηλεκτρικό βιολί και τελος, η Ανδρονίκη Σκουλά στα φωνητικά. 9 η ώρα και οι Chaostar ανεβαίνουν πάνω στη σκηνή. Ήδη από την εισαγωγή, οι ακροατές κατάλαβαν ότι δεν επρόκειτο για συγκρότημα το οποίο βλέπουν συχνά σε συναυλίες (πόσο μάλλον στο ρόλο του support). Ψυχεδελικοί ambient ήχοι με ανάλογο βίντεο ήταν λίγα από τα στοιχεία που δημιουργούσαν το αίσθημα ταινίας τρόμου. Το βιολί στο Truth Will Prevail και Sorrow Descending ερχόταν να κορυφώσει την ατμόσφαιρα του συγκροτήματος ενώ ήταν εμφανής η επιρροή από τις ατμόσφαιρες των πρώιμων Septic Flesh (κάτι απόλυτα λογικό).
Oι άρτια συντεθειμένες ορχηστρικές δημιουργίες, τα επιβλητικά κρουστά και ο ανατολίτικος χαρακτήρας, έκαναν απόλυτα κατανοητό ότι πρόκειται για ένα συγκρότημα με άρτιες γνώσεις πάνω στην κλασσική μουσική. Ακολούθησαν το Misery's King και Un Pensiero Per il Destino... Από τα ογκώδη ντουέτα ντραμς και κρουστών μέχρι το παρουσιαστικό και τη soprano φωνή της τραγουδίστριας τα λόγια είναι μόνο θετικά. Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι δεν υπήρχε κιθάρα και ότι κυρίαρχο ρόλο είχαν τα πλήκτρα, με πολύπλοκες συνθέσεις και dubstep παρανοϊκά διαλείμματα. Κάτι που αν και πολύ πρωτότυπο, ίσως παραξένεψε μερικούς μεταλλάδες (μάλλον τους ίδιους που ήρθανε πιο πολύ για να ακούσουνε τους παλιούς δίσκους των Rotting Christ). Κατα τη γνώμη μου, ήταν ένα ενδιαφέρον διάλειμμα ανάμεσα σε δύο ακραίου μέταλ συγκροτήματα.
Rotting Christ
Με το ρολόι να δείχνει δέκα παρά και ένα κοινό που έδειχνε παραπάνω από ενθουσιασμένο για τη συνέχεια αρχίσαμε σιγά σιγά να υποδεχόμαστε τους Headliners. Οποιοδήποτε background info για το συγκρότημα που έχει κάνει περήφανη την ελληνική σκηνή και όχι μόνο, είναι περιττό. Περιληπτικά όμως, μιλάμε για μία μπάντα που ξεκίνησε στο Grind core είδος ενώ η ευκαιρία να γίνει γνωστή της δώθηκε το 1991 με το Passage to Arcturo. Το είδος τότε ήταν μία διασταύρωση Grindcore και black με επιρροές από Celtic Frost και Venom. Από εκεί και πέρα άρχισαν να δημιουργούν τον δικό τους ήχο, φτάνοντας σήμερα να έχουν μία ξεχωριστή μουσική υπογραφή.
Ξεκινάμε με μία εισαγωγή από τα σκοτεινά έγκατα της κολάσεως ενώ υπήρχε και βίντεο με τους ανάλογους πίνακες, προμηνύοντας την επιβλητική συνέχεια. "Καλησπέρα Μακεδονία" φωνάζει ο Σάκης και το πρώτο κομμάτι είναι το Dub-sag-ta-ke δίνοντας στο κοινό λίγο από τους σύγχρονους Rotting Christ. Ήδη το κοινό έχει ζεσταθεί και το Headbanging έχει αρχίσει. Στα αυτιά σου εκείνη την ώρα ηχεί ένα ρυθμικό "Rotting Christ" από εκατοντάδες στόματα... Ο σύγχρονος ήχος τους, συνεχίζει με το Αθάνατοι Εστέ και το Κατά τον Δαίμονα Εαυτού ενώ στο Νέμεσις το πλήθος τραγουδούσε τη μελωδία μαζί με την κιθάρα.. Το συγκρότημα χαρακτηρίστηκε από ωραία σκηνική παρουσία και τον Σάκη πολύ ένθερμο προς το κοινό (highlight για μένα ήταν η νεκροκεφαλή τράγου που δέσποζε πάνω στο μικρόφωνο). Το πρόγραμμα είχε μεγάλο setlist, κάτι λογικό για τους Rotting Christ οι οποίοι έχουν φανς από όλους τους δίσκους τους και η αγάπη τους για το κοινό τους ώθησε να μη δυσαρεστήσουν ούτε έναν. Έτσι επιστρέφουμε σε εποχές Triarchy of the Lost Lovers και A Dead Poem ώστε να αποδειχτεί εκ των πραγμάτων ότι αν και τόσο διαφορετικοί, παραμένουν αυθεντικοί και η σφραγίδα τους αναλλοίωτη. Forest Of N'Gai, λοιπόν, καθώς και Sign of Evil Existence. Καθώς η αποδοχή από κάτω ήταν τεράστια με πολλούς οπαδούς από τα πρώτα βήματα τους συγκροτήματος, ο Σάκης φωνάζει "Θέλουμε κι άλλα κομμάτια από το παρελθόν;".
H λίγο μετέπειτα εποχή έρχεται με το αγαπημένο King Of Stellar War. Ακολουθούν Lucifer Over London και In Yumen-Xibalba. Αξιοσημείωτες στιγμές ήταν η διασκευή του Societas Satanas των Thou Art Lord (η άλλη αξιόλογη μπάντα στην οποία τραγουδάει ο Σάκης Τόλης) όπως και το απόκοσμο Orders from the Dead το οποίο μιλάει για το ολοκαύτωμα της Σμύρνης μέσα από τα μάτια των κατοίκων της. Η συνέχεια έπεται με επιθετικά και καταστροφικά riff ενώ σείεται το έδαφος στο Principal από το moshpit επευφημόντας το συγκρότημα όπως πραγματικά του αξίζει. Το μακρύ και ογκώδες Grandis Spiritus Diavolos σε συνδιασμό με τις απίστευτες εναλλαγές φωτισμών στο Principal είναι ένας ακόμα από τους λόγους που πρέπει να δεις οπωσδήποτε αυτή τη μπάντα πάνω στη σκηνή.
Εν τέλει, ο Σάκης αποχαιρετάει την Μακεδονία και ο κόσμος φεύγει ευχαριστημένος από το Principal.
Δεν αναμενόταν τίποτα λιγότερο από μία μπάντα η οποία κατατάσσεται στις καλύτερες της ελληνικής σκηνής με επαναλαμβανόμενη και πολυετή προσφορά στο ιδίωμα της μέταλ παγκοσμοίως. Μία μπάντα που έχει δώσει πολλά και έχει πολλά να δώσει ακόμα και που η κάθε συναυλία της είναι μοναδική.
Επιπλέον, τα support ήταν αρκετά κατατοπιστικά χωρίς να κουράζουν τον ακροατή. Οι μεν Agnes Vein με την επιθετικότητα και τα βαρύγδουπα riff και οι δε Chaostar με τις ατμοσφαιρικές ορχηστρικές μελωδίες τους. Ήταν μία ατμοσφαιρική και εκρηκτική συναυλία η οποία σίγουρα θα μείνει αξέχαστη.
Συναυλία από αυτές που στο τέλος τους, ο ακροατής κοιτάει το ρολόι του και αναρωτιέται πώς πέρασε τόσο γρήγορα η ώρα...
Για το RockOverdose.gr: Μαγδάλης Εμμανουήλ
Φωτογραφίες: Maria Hd Photography
Comments
